In het MAGA-ideaal worden mannelijkheid en vrouwelijkheid tot in hun extremen opgevoerd

7 uren geleden 1

Het is duidelijk zichtbaar dat er volop gesleuteld is aan de gezichten van veel MAGA-mannen en -vrouwen

De mannen, in hun blauwe pakken en met hun hoekige gelaatstrekken, belichamen een overdreven versie van mannelijkheid. De vrouwen zijn hypervrouwelijk

Ook bij een andere groep conservatieve vrouwen draait alles om het spelen van een rol: de tradwives

Er is iets geks aan de hand met de vrouwen in de entourage van Trump. Als ze lachen, of praten, beweegt hun gezicht mondjesmaat. Of misschien alleen de wangen, die zover omhoogkomen dat ze de ogen bijna dicht lijken te persen. Hoewel ook dat maar moeilijk gaat, want die staan zover opengesperd dat je je afvraagt of ze nog wel dicht kunnen. En dan de tanden, altijd spierwit. De voorhoofden, spiegelglad. En niet alleen de vrouwen, ook bij de mannen is iets opvallends aan de hand. Hun kinnen zijn overdreven groot. Hun kaaklijnen net zo overdreven breed.

Deze Mar-a-Lago-gezichten — vernoemd naar het Floridaresort van Trump — van de MAGA (Make America Great Again)-mannen en -vrouwen zijn de meest besproken gezichten van het moment. Ze worden gekenmerkt door alles wat ‘veel’ is. En ze zaaien verwarring. Want ze zien er nogal nep uit. Waarom zou je willen dat overduidelijk zichtbaar is dát er volop aan je gezicht is gesleuteld?

Die vraag klonk luid na de fotoshoot van fotograaf Christopher Anderson voor Vanity Fair, eind vorig jaar, waarin het personeel van het Witte Huis werd geportretteerd. Op een van de beelden zijn bij Trumps persvoorlichter Karoline Leavitt nog verse injectieprikjes in haar lippen te zien. Dit kon toch niet de bedoeling zijn, vroegen mensen zich op sociale media af. Had de fotograaf haar voor schut willen zetten? Ook cosmetisch chirurg Scott Ennis noemde in NRC het ‘neppe’ uiterlijk van de MAGA-vrouwen vooral het resultaat van een vergissing: doorslaan en niet meer kunnen stoppen met fillers en plastische chirurgie.

Waarom zou je willen dat overduidelijk zichtbaar is dát er volop aan je gezicht is gesleuteld?

In de cosmetische wereld is ‘hoe natuurlijker, hoe beter’ nu het schoonheidsideaal. Fillers zijn uit en ‘undetectable tweaks’, zoals een mini-facelift, zijn in. Het is duidelijk dat de Mar-a-Lago-gezichten daar recht tegenin gaan. Maar zijn deze MAGA-vrouwen en -mannen werkelijk ‘gewoon’ doorgeslagen en is hun uiterlijk het resultaat van mislukte ingrepen? Of zien ze er misschien precies zo uit als bedoeld is?

Een gezicht keer tien

Het is geen geheim dat de esthetiek van president Trump allesbehalve subtiel is. Hoe groter, hoe meer, hoe extremer, hoe beter. Zoals de ‘Arc de Trump’, een triomfboog van 75 meter hoog die Trump dit jaar wil laten bouwen ter ere van het 250-jarig bestaan van de Verenigde Staten en die 100 miljoen dollar moet gaan kosten. Of de renovatie van de Lincoln Bathroom, waar de groene tegels moesten wijken voor marmer. Of al het goud in de Oval Office. Trump omringt zich met zichtbare overdaad. Of dat nou meubels zijn, of gezichten. Ook de Mar-a-Lago-look is kostbaar. Bij sommige plastisch chirurgen staat zij inmiddels als vaste en veelgevraagde categorie op de prijslijst. Kosten: zo’n 90.000 dollar.

Net als Trumps interieurs zijn deze gezichten misschien wel bedoeld om op te vallen. Om te worden gezien in plaats van te worden gelezen. Terwijl een gezicht van oorsprong een communicatiemiddel is — een buitenkant die zichtbaar maakt welke emoties aan de binnenkant spelen — wordt in het Mar-a-Lago-gezicht juist die leesbaarheid geminimaliseerd. Onderzoek laat zien dat het herkennen van emoties moeilijker wordt door botox-behandelingen. Wat verdwijnt, is nuance. Wat overblijft, is oppervlak.

Trumps persvoorlichter Karoline Leavitt tijdens een persbijeenkomst in het Witte Huis, januari 2026.

En wat voor oppervlak. Hoge wenkbrauwen, volle lippen, bolle wangen. In het Mar-a-Lago-gezicht is alles uitvergroot en nadrukkelijk aanwezig. Het is een gezicht keer tien. Of, zoals de Franse socioloog en filosoof Jean Baudrillard het misschien zou noemen: een hyperrealiteit. Een simulatie die de werkelijkheid zo goed kan nabootsen dat zij zich presenteert als echter dan de werkelijkheid zelf. Het Mar-a-Lago-gezicht is geen gewoon gezicht meer, maar een gezicht dat speelt een gezicht te zijn.

Het Mar-a-Lago-gezicht is geen gewoon gezicht meer, maar een gezicht dat speelt een gezicht te zijn

Niet alleen het gezicht wordt uitvergroot, ook mannelijkheid en vrouwelijkheid worden in het MAGA-ideaal tot hun extremen opgevoerd. De mannen, in hun blauwe pakken en met hun hoekige gelaatstrekken, belichamen een overdreven versie van mannelijkheid. En de vrouwen zijn hypervrouwelijk met hun lange gelakte nagels, perfect geföhnd haar en zulke strakke mantelpakjes en hoge hakken dat lopen bijna onmogelijk blijkt. Het is niet zomaar een stijl, maar een rol die overtuigend wordt gespeeld. „In the world of MAGA, to look the part is to play the part”, schreef journalist Nessa Humayun in Marie Claire.

Performance als prestatie

Niet alleen de MAGA-vrouwen spelen hun rol met verve. Ook bij een andere groep conservatieve vrouwen draait alles om performance: de tradwives. Deze beweging, die zich vooral online laat zien, viert de leefstijl van de jaren vijftig. En speelt deze na. Met gekrulspeld haar, gebloemde retrojurkjes en een minzame glimlach schuiven ze hun huisgemaakte casseroles in de oven, precies op tijd, net voordat d hunechtgenoot van zijn werk komt. Niets is aan het toeval overgelaten.

Hoewel de esthetiek totaal anders is dan die van de MAGA-vrouwen — naturel in plaats van opgespoten — spelen beide groepen hun versie van de perfecte vrouw. En deze versie is nauwkeurig geregisseerd en geoptimaliseerd. „Het beeld wordt een mythe”, schreef de Franse filosoof Roland Barthes. Wanneer een beeld zo nadrukkelijk iets probeert uit te dragen, zit er een ideologische boodschap in verborgen. In dit geval: zo hoort een vrouw eruit te zien en zich te gedragen.

Reclamefoto met huisvrouw uit de jaren vijftig. De tradwife-beweging viert deze leefstijl en speelt die na.

Zodra uiterlijk een performance wordt, is het niet langer onschuldig, maar iets waarin je kan slagen of falen. Het woord ‘performance’ betekent dan ook niet alleen opvoeren, maar komt van het Middelengelse woord parfourmaunce, wat ook ‘volbrengen’ of ‘vervullen’ betekent. Trump schept tijdens persconferenties graag op over Karoline Leavitt: „She’s become a star. It’s that face. It’s those lips, the way they move”, zei hij. Performance is een prestatie. Wie de rol overtuigend speelt, wordt beloond. En heeft toegang tot de macht.

Performance en ideologie gaan hand in hand in een wereldbeeld waarin weinig ruimte is voor ambiguïteit. Waar een man ondubbelzinnig man moet zijn en een vrouw ondubbelzinnig vrouw, wordt de theatrale en geregisseerde versie van die identiteit de meest controleerbare vorm. „My job is examining the theater of politics”,” zei de fotograaf van de Vanity Fair-shoot. En hij deed precies dat. De Mar-a-Lago-gezichten zijn geen ongelukkige cosmetische missers, maar zorgvuldig gekozen decorstukken in Trumps politiek.