Moet ik me neerleggen bij het feit dat ik mijn halfzusje niet mag zien?

Halfzus: „Mijn vader heeft een nieuw gezin. Ik maak deel uit van de eerste leg. De scheiding tussen onze ouders was zeer lelijk, nu gaan ze weer redelijk met elkaar om. Een paar kinderen van het eerste nest willen geen contact met de ‘nieuwe’ vrouw met wie onze vader twee kinderen (8 en 9) heeft. Wel vinden ze het leuk de halfzusjes te zien opgroeien.”

„Nu heeft mijn vaders vrouw besloten dat het beter is de gezinnen compleet gescheiden te laten. Ze noemt het ‘veiliger’ voor de kinderen. We hebben zelfs hun adres niet. De zusjes weten van ons bestaan, maar zouden ons op straat niet herkennen. Ik heb met een brief laten weten dat ik het moeilijk vind uitgewist te zijn in hun leven, en vraag me ook af of dat verstandig is voor de zusjes. We hebben allemaal wel contact met onze vader. Wat is wijsheid? Dit accepteren en hopen dat het anders wordt als ze volwassen zijn?”

Naam en woonplaats zijn bij de redactie bekend. 

De rubriek Opgevoed is anoniem, omdat moeilijkheden in de opvoeding gevoelig liggen. Wilt u een dilemma in de opvoeding voorleggen? Stuur uw vraag of reacties naar opgevoed@nrc.nl

Heel houden

Liesbeth Groenhuijsen: „Accepteren en afwachten lijkt inderdaad de beste strategie. Voor zover we weten gaat het met uw halfzusjes goed. Ze groeien op in een volledig gezin met ouders die van hen houden. Uw vader respecteert begrijpelijkerwijs het besluit van zijn vrouw.”

„Het zou natuurlijk fijn zijn als er wel onderling contact is, maar in deze omstandigheden is het risico voor uw halfzusjes te groot. We weten niet waarom moeder niet wil dat haar kinderen jullie leren kennen, maar u kunt niet anders dan u hierbij neerleggen. Je wilt voorkomen dat hier iets geforceerd wordt en dat de kinderen in een situatie belanden van spanning en conflict. In uw familie zullen ze hoe dan ook de vijandschap voelen naar hun moeder en thuis zullen ze met haar spanningen te maken krijgen. Als iets slecht is voor opgroeiende kinderen, is het deze gecompliceerde stress.”

„Houd vooral heel wat jullie in dit eerste gezin zo knap met elkaar hebben opgebouwd. De rest komt later wel. Zodra uw halfzusjes gaan puberen, komen ze vanzelf met vragen.”

Leren accepteren

Wendy de Visser en Andaye Steijlen: „Het is voor kinderen moeilijk om deel uit te maken van een familie waarin voor hun moeder (nog) geen plaats is. Ze voelen dat, dat geeft spanning. Ook vergroot het de kans op een loyaliteitsconflict.”

„We kennen moeders motieven niet. Mogelijk is ze bang dat de zussen en broers die haar wel erkennen, haar kinderen alsnog in contact brengen met het deel van de familie dat dit niet doet. En wil ze haar kinderen tegen negativiteit beschermen.”

„Uw familieleden zullen hun redenen hebben om deze vrouw niet te accepteren. Maar zou er niet toch een manier zijn om haar te erkennen? Voor uw halfzusjes zou dat spanningsverlagend werken.”

„Het moet moeilijk zijn voor u om geen uiting te kunnen geven aan wat deze zusjes voor u betekenen. En om niet gekend te worden in dit gezin van uw vader. Zou uw vader de kinderen uit zijn eerste gezin een symbolische plek kunnen geven in zijn tweede gezin? Op een manier die niet onveilig voelt voor moeder? Bijvoorbeeld door regelmatig iets over jullie te vertellen, foto’s te laten zien?”

„Dit zou voor nu voor een vorm van verbinding kunnen zorgen. Voor jullie vader misschien ook belangrijk, nu contact nog te moeilijk is. En uw halfzusjes zullen voelen dat ze er altijd naar kunnen vragen, en dat jullie geen geheim zijn.”

Liesbeth Groenhuijsen is als klinisch pedagoog gespecialiseerd in scheiding. Wendy de Visser is GZ-psycholoog, Andaye Steijlen systeemtherapeut. Beide zijn verbonden aan de landelijke ontwikkelgroep ‘Kinderen uit de knel’.