Nieuwe bloedbonje in het tweede seizoen van Netflixserie ‘Beef’

Het is natuurlijk geen echt raadsel waarom filmsterren Oscar Isaac en Carey Mulligan besloten een rol in het nieuwe seizoen van Beef aan te nemen. Het eerste seizoen van de comedyserie was in 2023 een enorme hit, geliefd bij kijkers en critici. Zozeer zelfs dat Netflix en maker Lee Sung Jin besloten er een anthology-serie van te maken, met ieder seizoen een nieuwe cast en nieuwe beef.

Maar wie zich toch afvraagt waarom Golden Globes-winnaar Isaac en drievoudig Oscargenomineerde Mulligan – die sinds 2015 geen tv-serie meer had gemaakt – vielen voor dit script, hoeft enkel de openingsscènes van dit seizoen te kijken. In de eerste tien minuten staan Isaac en Mulligan zeker de helft van de tijd als dolle kemphanen ruziënd tegenover elkaar en vliegen de glazen rode wijn door de kamer. Nu denk je wellicht dat dit de ‘mot’ uit de titel is, maar de echte onenigheid komt pas later, en vanuit een andere hoek.

Oscar Isaac speelt Josh, de algemeen directeur van een exclusieve countryclub in het welgestelde Cupertino in Californië waar beroemdheden graag een rondje golf spelen. Carey Mulligan speelt zijn vrouw Lindsay, een Britse interieurontwerpster met de onvervulde wens om een eigen bed and breakfast te openen. Josh en Lindsay zijn het stralende middelpunt van de club, zo leren we in de openingsmomenten van de eerste aflevering. Iedereen complimenteert ze, iedereen wil met het stel eten of met Josh een balletje slaan.

Lees ook

Kort lontje leidt tot lang conflict in Netflix-serie ‘Beef’

Verbrijzeld met golfclub

Maar dan stappen de twee na een geslaagde benefietavond in de auto. En met het dichtslaan van het portier, zo gefilmd door regisseur Jake Schreier dat je het vacuüm van de cabine voelt, glijden de maskers af en begint het bekvechten. Een ruzie die eenmaal thuis zodanig escaleert dat Lindsay besluit Josh’ dierbare, ingelijste muziekposters met een golfclub te verbrijzelen. Mulligan en Isaac spelen de ruzie dierlijk en prachtig. Al is het moment waarop ze ontdekken dat ze worden gadegeslagen door twee piepjonge werknemers van de club, en Josh welgemeend „shit” zegt, met de golfclub nog dreigend boven Lindsays hoofd, misschien nog mooier.

De twee toekijkende werknemers zijn Austin (Charles Melton), een schoolverlater die parttime in de fitnessruimte werkt, en zijn verloofde Ashley (Cailee Spaeny), die het wagentje met versnaperingen over de golfbaan van de club rijdt. Twintigers die nog hevig verliefd zijn, ze vertellen elkaar iedere twee minuten hoeveel ze van elkaar houden, en die oprecht geschokt lijken door wat ze hun baas en diens echtgenote hebben zien doen.

Maar die shock verdwijnt snel wanneer ze zich realiseren dat het voorval ook in hun voordeel kan uitpakken. Want als echte GenZ’ers, hebben ze het moment gefilmd. En Austin kan wel een vaste baan gebruiken, en Ashley een dienstverband mét zorgverzekering.

Mot blijkt besmettelijk

Deze afpersing, want dat is het, leidt tot de mot uit de serietitel. Maar interessant genoeg zijn het niet alleen de twee stellen die gedurende de acht afleveringen tegenover elkaar staan. Mot blijkt besmettelijk. Op een gegeven moment is het zelfs niet meer duidelijk wie nou precies overhoop ligt met wie. Allianties verschuiven wanneer het zo uitkomt.

Als de countryclub wordt overgenomen door een Zuid-Koreaanse miljardair, gespeeld door Oscarwinnares Youn Yuh-jung (Minari), blijkt dat ook Josh en Lindsay afhankelijk zijn van de grillen van een baas. Ondanks het prima salaris zitten de oudere millennials gevangen in een post-kapitalistisch systeem dat niet voor hen werkt. Net als de zo’n vijftien jaar jongere Austin en Ashley. Je kunt je afvragen wie de echte vijand is.

Deze grijstinten zorgen ervoor dat de vier hoofdpersonen nooit enkel fout of goed zijn. Hierdoor kun en mag je met ze meeleven. Tot ze weer iets verachtelijks doen. Het seizoen eindigt uiteindelijk op een plek die je niet ziet aankomen en tegelijkertijd de enige plek is waar het verhaal kan eindigen. En mot blijkt opnieuw een heerlijk serie-onderwerp, zeker in handen van Lee Sung Jin.