Olympische ambitie Michelle Dekker sneuvelt in de achtste finale

Michelle Dekker is haar snowboard vergeten. Ze heeft haar schoenen losgemaakt, haar handschoenen uitgedaan, en is daarna pardoes de piste afgelopen. Ze realiseert het zich pas als een vrijwilliger komt aanlopen met het board en het haar over de hekken aanreikt.

Ze kan het nog opbrengen om het board zorgvuldig aan te pakken en in de sneeuw te zetten, maar daarna gooit Dekker haar handschoenen op de grond. Ze slaat haar armen over elkaar en blijft zo minuten roerloos staan, terwijl haar trainingsmaatjes uit Amerika haar trachten te troosten.

Om Dekker heen is een feestje aan de gang. De zon schijnt zondag rond het middaguur uitbundig op het dal van Livigno, geheel omringd door besneeuwde bergtoppen. De beste snowboarders van de wereld glijden zo op het skidorp af. Aan de overkant van het dal pogen minder begaafde wintersporters op een van de talloze pistes hetzelfde te doen.

Het aanwezige publiek in het Livigno Snow Park, deze Winterspelen het decor voor de disciplines slopestyle, ski- en snowboardcross, halfpipe, big air en parallelreuzenslalom, danst in skikleding op dreunende beats – alsof de après-ski al is begonnen. Telkens wanneer een favoriet aan de beurt is, steken zij vlaggen van zijn of haar land in de lucht in.

Op de piste waartegen Dekker aankijkt, gaat intussen de olympische wedstrijd van de parallelreuzenslalom snowboarden verder. Zónder haar. Zij is zojuist in de achtste finales uitgeschakeld door de Oostenrijkse Sabine Payer – die later zilver wint.

Daarvoor was de 29-jarige Dekker niet naar Livigno gekomen. Ze hoopte op een olympische medaille, na haar vierde plaats vier jaar geleden in Beijing. In de tussenliggende jaren groeide de snowboardster uit het land zonder bergen uit tot een wereldtopper, met een overwinning en diverse podiumplaatsen in de wereldbeker en vorig jaar een bronzen medaille op de WK.

Verrassende A-status

De Spelen in 2022 waren een ommekeer geweest in haar carrière, vertelde Dekker eerder dit seizoen, toen ze tussen haar trainingskampen in Chili en de Alpen en wedstrijden over de hele wereld even in Nederland was. Ze had in aanloop ernaartoe eigenlijk niet voldaan aan de strenge eisen van sportkoepel NOC-NSF. Pas na een voordracht van de Nederlandse Ski Vereniging besloot toenmalig technisch directeur Maurits Hendriks haar toch naar Beijing te sturen.

Dekker reisde daar zonder al te veel verwachtingen heen. „Tot dan financierden ik en mijn ouders alles zelf, en we moesten kijken of we dit wel konden blijven doen. De Spelen van Beijing waren een mooie logische afsluiting, dus ik ging erheen van: misschien is dit het wel.”

Haar verrassende vierde plek in China leverde haar een A-status en bijbehorende stipendium en andere financiële ondersteuning van NOC-NSF op. Maar ook: meer vertrouwen in zichzelf. Dekker zag zichzelf altijd als een specialist in de parallelslalom, waar de poortjes dichter op elkaar staan en het maken van bochten belangrijker is.

Toen ze als zeventienjarige debuteerde op de Spelen van Sotsji (2014) was die discipline nog olympisch, maar daarna bleef alleen de reuzenparallelslalom op de olympische agenda staan. Op die discipline is de ruimte tussen de poortjes groter en het genereren en vasthouden van snelheid belangrijker. „Daar was ik eigenlijk nooit goed in”, vertelde Dekker afgelopen oktober. „Maar ik heb heel lang heel hard aan gewerkt, en nu is mijn sterkste punt dat ik veel snelheid van het steile gedeelte van de piste kan meenemen naar het vlakke gedeelte aan het eind.”

Nu heb ik het gevoel dat tegenstanders bij mij denken: shit, ik moet tegen Michelle.

Dekker merkte dat haar concurrenten haar de afgelopen jaren serieus begonnen te nemen. „Je boardt tegen elkaar, en toen ik net begon, kon ik bij de grote namen denken: oei, dat wordt moeilijk. Daarmee zette ik mezelf mentaal op achterstand. Maar ik heb nu het gevoel dat tegenstanders bij mij denken: shit, ik moet tegen Michelle.”

Een balende Michelle Dekker na haar verloren achtste finale.

REUTERS

Wereldtopper zonder opvolgers

Nadat Dekker vorig jaar het beste seizoen uit haar carrière had bekroond met de derde plaats op de WK in Oostenrijk – pas de tweede sneeuwmedaille in de Nederlandse sportgeschiedenis – wilde ze haar ontwikkeling dit jaar belonen met een olympische medaille. Ze ging in augustus opnieuw naar Chili om te trainen, net als het jaar ervoor, en stond daar naast wereldsterren als Mikaela Shiffrin en Marco Odermatt op de pistes.

Ze besloot ook met een sportpsycholoog te gaan praten. „Ik word ineens gezien als medaillekandidaat, dat is me nog nooit overkomen”, zei Dekker in oktober. Toen ze NOC-NSF over de toegenomen verwachtingen vertelde, werd ze aan Ireen Wüst gekoppeld. „Zij heeft zoveel meegemaakt, zoveel ervaring met al die druk. Haar adviezen over hoe ze dat heeft aangepakt, zijn superfijn.”

Tegelijkertijd was Dekker blij met de toegenomen aandacht. „Na mijn vierde plaats in Beijing ben ik naar de NOS geweest, maar dat was het qua media-aandacht. Mensen om me heen vroegen nadien of ik niks wilde doen, maar ik werd gewoon niet gevraagd.” Dat stak haar, zei Dekker. „Het is gewoon fijn om af en toe wat erkenning te krijgen voor je prestaties. Wij werken er net zo hard voor als de schaatsers.”

Dekker wilde graag de opvolger worden van Nicolien Sauerbreij, de olympisch kampioene van 2010. Ze snowboardden nog samen toen Sauerbreij aan het eind van haar carrière zat en Dekker juist aan het begin. „Mede dankzij haar prestaties waren er toen nog nationale selecties voor snowboarders, een structuur waarmee je aan de top kon komen”, zei Dekker. Volgens haar is dat sindsdien allemaal verdwenen. „Ik heb geen opvolgers. Een olympische medaille zou de sport in Nederland wel een boost kunnen geven.”

Lees ook

Slalommend kind van de skihal

In aanloop naar deze Winterspelen achtte Dekker zich niet kansloos voor het podium, en niet alleen vanwege haar goede prestaties. Omdat de organisatie de sneeuw op de helling goed wilde houden, mochten Dekker en haar concurrenten slechts twee keer oefenen op de olympische piste. Maar de piste in Livigno moest haar liggen, concludeerde Dekker deze week: steil in het begin, vlak uitlopend op het eind, en lang zodat er veel kansen waren om een achterstand goed te maken.

Slechte uitgangspositie

Op zondag zet Dekker, met chef de mission Carl Verheijen en directeur topsport van NOC-NSF André Cats in het publiek, tijdens haar eerste kwalificatierun de vierde tijd neer; een goede start. Na haar tweede run staat ze achtste; genoeg voor de knock-outfase van het toernooi, waartoe de beste zestien snowboarders toegang krijgen.

Dekker is niet helemaal tevreden. „Ik had liever een betere uitgangspositie gehad, plek acht is niet de beste plek”, zegt ze na de kwalificatie. Ze moet eerst tegen de nummer negen van de plaatsingslijst, en bij eventuele winst wacht de Tsjechische Ester Ledecka, winnares van olympisch goud in 2018 en 2022, in de kwartfinale.

De manier waarop de organisatie de poortjes in de sneeuw heeft gestoken, werkt niet in haar voordeel, zegt Dekker. „Er zitten niet heel veel bochten in aan het eind, dus de piste is heel erg rechtdoor en snel. Terwijl ik ervan houd om wat meer te moeten draaien.”

Van een kwartfinale tegen Ledecka komt het niet; Dekker verliest een ronde eerder van Payer met 0,13 seconde, nadat ze een groot deel van de race voorop ligt. Lang staart ze daarna voor zich uit, praat wat met haar trainingsmaatjes. „Ik ben heel teleurgesteld”, zegt Dekker als ze zich na een tijdje heeft herpakt. Ze heeft haar skibril op haar helm gezet, haar blauwe ogen staan verslagen. „De piste is niet heel moeilijk en alles moet perfect zijn. Ik weet niet wat er precies gebeurde, maar ik heb het ergens laten liggen.”

Michelle Dekker tijdens een eerdere wedstrijd, vorig jaar in Sankt Moritz.

ANP / EPA

Het goud gaat verrassend naar de Tsjechische Zuzana Maderova. Topfavoriet Ledecka is dan al door Payer in de kwartfinales uitgeschakeld. Hetzelfde lot overkomt de Japanse Tsubaki Miki, lijstaanvoerder in de wereldbeker dit seizoen. „Het laat zien hoe dichtbij iedereen bij elkaar zit”, zegt Dekker. „Een foutje en je bent klaar.”

Ik weet niet wat er precies gebeurde, maar ik heb het ergens laten liggen.

Ze heeft even daarvoor een knuffel gekregen van Glenn de Blois, die later deze Spelen voor Nederland op de snowboardcross in actie zal komen. „Ik heb gezegd dat ik trots op haar ben”, vertelt De Blois als hij langsloopt. „Ze stond er toch maar mooi.”