Paul Simon maakt ook met broze stem indruk tijdens zijn optreden in AFAS Live

Afscheid in de popmuziek is lang niet altijd definitief. Zo ook niet voor Paul Simon. Acht jaar na een glorieuze afscheidstournee en berichten over flinke gehoorproblemen stond hij woensdag toch weer op een podium in Amsterdam. Simon, 84 jaar oud inmiddels, vond via zijn meest recente album Seven Psalms (2023) de ingang. Door dit album als basis te nemen, kon hij kiezen voor een meer ingetogen en intiemere aanpak. In het geval van Nederland doet hij geen Ziggo Dome zoals de vorige keer, maar de kleinere AFAS Live, een paar honderd meter verderop. Hier staat hij in totaal drie keer deze week, onder de noemer A Quiet Celebration.

De legendarische singer-songwriter begon met een kort openingspraatje over en een stukje verwachtingsmanagement voor bezoekers die niet op de hoogte waren van de indeling van de show: het eerste deel van de avond zou volledig in het teken staan van Seven Psalms en integraal gespeeld worden. Het zorgde eerst voor wat onwennigheid in de zaal, met enkel zitplekken.. Na het eerste nummer werd nog voorzichtig geklapt, maar daarna was duidelijk dat het spirituele Seven Psalms als een geheel gezien moet worden, zonder onderbreking.

Zelfs voor sommige gevorderde fans van Simon moet dit deel uitdagend geweest zijn. De tienkoppige band speelde feilloos en het geluid was loepzuiver, maar de dromerige nummers fladderden soms een beetje weg, net als de stem van de zanger zelf. Het publiek was muisstil. De rust van de muziek paste goed bij de inmiddels zeer fragiele stem van Simon, die de hele avond krakerig en broos klonk.

Tijdens een pauze was er ruimte voor vroege reflectie. De goedkoopste kaarten van de shows in Amsterdam kosten ruim 134 euro. Is dat het waard? Dat de shows niet helemaal uitverkocht zijn, geeft in elk geval aan dat er ook liefhebbers zijn die twijfelen.

Maar in het tweede, langere deel van de show was er ruimte voor „smash hits”. De knop ging inderdaad om: hij had tijdens de pauze zijn karakteristieke honkbalpet opgezet en begon met ‘Graceland’, gevolgd door een ontroerend mooie versie van ‘Slip Slidin’ Away’. Toen hij een nummer uit de Simon & Garfunkel-periode aankondigde, was er van onwennigheid steeds minder sprake. Het gejuich van het publiek voelde als een uiting van opluchting.

Bassist originele band in topvorm

De kwetsbaarheid van zijn stem bleef opvallen, al werd dat deels opgevangen door nieuwe, rustigere arrangementen. Simons vrouw Edie Brickell zong bij sommige nummers mee en maakte, zoals Simon zelf zei, zijn eigen performance beter. Bassist Bakithi Kumalo, het enige nog levende lid van de originele Gracelandband, bleek in topvorm tijdens nummers als ‘Under African Skies’.

De verdeling tussen bekende songs en ondergewaardeerde parels uit zijn rijke oeuvre was goed. Tussendoor oogde Simon ontspannen en vertelde hij wat de ontstaansgeschiedenis was van nummers als ‘René and Georgette Magritte With Their Dog After the War’. De podiumpresentatie bleef zeer sober, met een scherm waar slechts af en toe iets te zien was, zoals een foto van René en Georgette Magritte met hun hond.

Tijdens de toegift kon er weinig meer verkeerd gaan. Onverslaanbare nummers als ‘50 Ways to Leave Your Lover’ (met ook deze avond het geweldige drumwerk van Steve Gadd) en ‘The Boxer’ wisten te raken.

Voor het slotakkoord bleef Paul Simon in zijn eentje over, met zijn gitaar. Het was misschien niet de meest krachtige uitvoering uit zijn ruim zestig jaar durende carrière van ‘The Sound of Silence’. Bij de openingszin „Hello darkness, my old friend” daalde het besef in dat het nu waarschijnlijk toch echt de laatste keer zou zijn. Gevoelens over de vergankelijkheid van het leven gingen ongetwijfeld bij meer mensen door het hoofd.

Simon nam alle tijd om zijn publiek uit te zwaaien. Een perfect einde van een imperfecte avond.