Sneeuw, geopolitiek en warrige verhalen in de talkshows

Caroline van der Plas kon zich wel wat voorstellen bij de gedachte die oud-recherche chef Sander Schaepman tijdens Oudjaar was overvallen. „Als mensen met vuurwerk schieten, waarom wordt daar niet op teruggeschoten?” had hij op Radio 2 gezegd. Dat er dan slachtoffers konden vallen, was wel jammer, maar het zou dan wél stoppen. Bovendien, je kon je afvragen hoe erg dat was bij dit soort mensen, aldus Schaepman. Dat was dus wel iets waar de leider van de BBB zich in kon vinden aan tafel bij Pauw & De Wit (NPO1). Maar, zo stelde ze gerust, „je hoefde natuurlijk niet op iedereen te schieten die een vinger opsteekt”.

Dat volgens de politie het aantal incidenten lager had kunnen zijn als het vuurwerkverbod dit jaar al was ingegaan, vond ze onzin. Nee, ze had geen spijt van haar motie in april waardoor het vuurwerkverbod nog niet inging. „Je mocht al bijna niks in Nederland, alleen wat siervuurwerk”. Toen Van de Plas werd onderbroken door Nine Kooiman, voorzitter van de Nederlandse Politiebond, omdat haar betoog realiteitszin ontbeerde, grimlachte ze geërgerd. Niemand aan tafel leek chocolade te kunnen maken aan Van der Plas’ warrige verhaal over strenger straffen maar met behoud van vuurwerk. Lijsttrekker 50PLUS Jan Struijs was helderder: volgens hem waren in Nederland vergelding en handhaving „vieze woorden”.

Even daarvoor waren de gemoederen over hetzelfde onderwerp bij De Oranjewinter (SBS6) een stuk minder hoog opgelopen. Iedereen was het met elkaar eens, en handhaving en vergelding waren daar helemaal geen vieze woorden. Een maand celstraf leek ze redelijk voor het slaan van een agent.

Sneeuwpiemel

Ook over de houding van de VS maakten ze zich bij De Oranjewinter minder druk. Amerikakenner Raymond Mens legde uit dat de EU juist blij moest zijn met het enteren van de olieschepen: „Eindelijk laat Trump spierballen aan Poetin zien”. En de ontvoering van Maduro en veertig doden in Venezuela waren voor wie de geschiedenis kende eigenlijk erg mild. Niemand maakte zich veel zorgen om wat er op internationaal niveau plaatsvond. Mens had vandaag dan ook gewoon een piemel van sneeuw gebouwd, dat was weer eens wat anders dan een sneeuwpop.

Bij Tim de Wit (Pauw & De Wit) hoopten oud-militair Mart de Kruif en journalist Stefan de Vries juist op meer spierballen van Europa. Militairen naar Groenland sturen was een signaal, of alle Amerikaanse ambassadeurs in Europese hoofdsteden op het matje roepen. „Het was nu een beetje zoals er eerst op Hitler werd gereageerd”, aldus De Kruif, die vervolgens filosoof Hannah Arendt citeerde over de afwezigheid van vrienden.

De politici aan tafel hadden geen mening. Struijs begon nog aan een onsamenhangend verhaal over wie hij had gesproken en dat Maduro een narco-boef was, maar raakte verstrikt in wat hij wilde zeggen. Van der Plas deed niet eens een poging.

Dat het in De Oranjewinter allemaal gemoedelijker was, kwam wellicht omdat ze het in de studio hadden laten sneeuwen, waardoor alle gasten de rest van de uitzending erbij zaten alsof ze een hevige aanval van roos op hoofd en schouders hadden.

Want over sneeuw ging het ook overal. RTL5 had de reality-serie Schiphol Airport waarbij Floor de grondmanager verklaarde: „Schiphol heeft iets magisch”. Ondertussen haalde een vrouw met een baby haar vlucht nog, vond een oude man zijn mobiel terug in z’n kontzak en arresteerde de marechaussee een dievegge.

De vrolijke realityreeks had niet op een slechter moment uitgezonden kunnen worden. Dan was National Geographic beter afgesteld, daar werd in Toronto Airport Uncovered getoond hoe tijdens enorme sneeuwstormen met sneeuwschuifblazers van 1050PK  in een kwartier de baan schoon werd geveegd. Het geheim van de vrouw op de sneeuwblazer? „Je blaast de sneeuw met de wind mee”. Hadden ze die wijsheid maar bij Schiphol gehad, dan was er geen man geweest die voor de camera zijn middelvinger opstak met de mededeling „Dit is voor de KLM”. Wel fijn voor deze man dat we niet op iedereen gaan schieten die een vinger opsteekt.