‘The Devil Wears Prada 2’: zwanenzang voor de modejournalistiek

Wie dezer dagen The Devil Wears Prada 2 intikt op zijn zoekmachine du jour ziet twee rode pumps met duivelshakken door het beeld marcheren. Het is het beeldmerk van een satire die twintig jaar geleden de draak staak met de modewereld, de alleenheerschappij van hoofdredacteur Anna Wintour van het Amerikaanse modeblad Vogue en de commercie die uiteindelijk alle tegenstemmen doet verstommen.

De oorspronkelijke film van David Frankel volgde de ambitieuze journalist Andy Sachs (Anne Hathaway) die droomt van een Pulitzer, maar aan de slag gaat als assistent van ijskoningin Miranda Priestly (Meryl Streep) die het fictieve tijdschrift Runway runt.

Twintig jaar later is Wintour met pensioen en ligt de modejournalistiek op z’n gat door de komst van ‘content creators’ en andere influencers. Niet alleen de modejournalistiek trouwens. Andy koos aan het einde van deel één eieren voor haar geweten en krijgt aan het begin van deel twee haar journalistieke prijs voor onderzoeksjournalistiek. Om vervolgens met haar hele redactie per tekstbericht te worden ontslagen. Na nog wat ingewikkelde tournures om haar zonder gezichtsverlies terug bij Runway te krijgen, is dan eindelijk het tweetal (en chef de magazine Stanley Tucci) herenigd om het moederschip te redden voor het te laat is.

Lees ook

Vogue-icoon Anna Wintour is na twintig jaar wél een fan van ‘The Devil Wears Prada’

Het is fascinerend met hoeveel gemak de cast na twintig jaar weer in hun rol glijdt alsof het een zijden kamerjas is, elegant en comfortabel. Alleen al daarom is de film een feest. De focus is wel verlegd. Mode is bijzaak geworden, het gaat nu om het veiligstellen van de onafhankelijke journalistiek. De wereldvreemde Jeff Bezos-achtige tech bro die Runway kan redden is niet iemand om het redactiestatuut aan toe te vertrouwen. Qua plot is het kortom een hoop gedoe. We snappen dat Andy nu een serieuze journalist is, maar de film heeft z’n genreregels destijds zo scherp gedefinieerd dat we haar frivole outfits willen zien uitzoeken in de inloopkast van het blad en niet flirten met een nogal bête makelaar.

Dat Prada 2 een lans breekt voor vrije pers is hartverwarmend. Zeker omdat Streep in de tussentijd in The Post (2017) ook Washington Post-uitgever Katharine Graham speelde. Het geeft de film cachet. In plaats van modellen staat een parade van inwisselbare McKinseytypes centraal. Waarop Andy – droogjes? defaitistisch? droevig? – met een verwijzing naar de verhedgefundisering van de uitgeefbusiness reageert: „We kunnen niet steeds overal de ziel uit blijven zuigen en het dan opknippen en opnieuw verpakken.” Maar staat er echt iets op het spel? In ieder geval niet genoeg om de film wereldwijde embargo’s op te leggen alsof er staatsgeheimen in worden onthuld. Het lijkt eerder een nogal opzichtige manier om de aandacht te kanaliseren. De duivel leest de krant.