Tijdens een jaarlijkse ceremonie worden migranten in weerwil van Trump genaturaliseerd, maar steunen hem soms ook. ‘Ik ga me meteen registreren als Republikeins kiezer’

1 dag geleden 4

Wanneer Dunia Woodward aan de beurt is, staat ze op van haar klapstoeltje en steekt ze allebei haar armen in de lucht als een jarig kind dat wordt toegezongen. Onder haar zonnehoed met de Amerikaanse vlag erop verschijnt een grote glimlach in knalrode lipstick. Dan pakt ze met twee handen het certificaat aan dat haar „droom doet uitkomen”. Vanaf 4 juli 2026 is de 50-jarige uit Honduras staatsburger van de Verenigde Staten.

Woodward heeft de eer om op deze bijzondere Onafhankelijkheidsdag, de 250ste verjaardag van de VS, genaturaliseerd te worden. Ze is zelfs één van de 75 gelukkigen wier ceremonie niet plaatsvindt in een bedompte rechtszaal, maar die hun burgerschap mogen vieren op het grasveld van Monticello: de heuvelachtige tabaksplantage van Thomas Jefferson – de auteur van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring (1776) en ’s lands derde president (1801–1809) – bij Charlottesville, Virginia.

Bijna drieduizend toeschouwers trotseren de hitte van 37 graden Celsius om dit feest der immigratie bij te wonen. In een enigszins gekoelde witte tent luisteren zij naar het volkslied, instrumentaal gespeeld op een banjo, en een toespraak van de Democratische gouverneur Abigail Spanberger: „Jullie worden Amerikanen in een tijd waarin wij Amerikanen voor een reeks uitdagingen staan.” Het presidentschap en het hardvochtige migratiebeleid van Donald Trump hangen over dit moment waarop de eregasten eindelijk echt hun leven kunnen opbouwen in de VS.

Het is Woodward die het grootste applaus ontvangt en toeschouwers tot tranen roert. „Ik groeide op in bittere, bittere armoede. Om te kunnen eten, klom ik zelf in een mangoboom om een mango te plukken”, vertelt ze in de amper twee minuten die ze op het podium krijgt, voor de zuilen van Jeffersons bakstenen landhuis. „De situatie was vreselijk en ik moest een manier vinden om mijzelf en mijn kind in veiligheid te brengen. Hij was drie jaar oud toen ik besloot Honduras te verlaten en naar de VS te komen. Dat kind is nu 28 en drilinstructeur bij de marine.” Woodward, zelf ook emotioneel: „Wij dienen de gemeenschap en helpen anderen. Dat is waarom wij hier zijn. Eer alsjeblieft degenen die alles geven zonder iets terug te vragen.”

‘Goed, moreel karakter’

Monticello is al sinds de jaren ’60 jaarlijks het decor van naturalisatieceremonies. Zelden stonden die zo haaks op het presidentieel beleid om zo min mogelijk mensen uit andere landen binnen te laten en tot staatsburger te naturaliseren. Afgelopen week strandde Trumps poging om kinderen van migranten het geboorterecht op staatsburgerschap te ontzeggen bij het Hooggerechtshof.

Iedereen die hier vandaag genaturaliseerd wordt, is al zeker vijf jaar rechtmatige permanente inwoner van de VS (met een zogeheten groene kaart). Ze hebben ‘goed, moreel karakter’ getoond, twintig pagina’s formulieren ingevuld, zijn geslaagd voor een burgerschapstest, zijn naar Washington gereisd om hun vingerafdrukken te laten afnemen en hebben honderden dollars betaald.

De meesten die nu het recht op een Amerikaans paspoort en stemrecht verkrijgen, zijn als kind door hun ouders meegenomen naar de VS. Bryan Fairweather (19) kwam zeven jaar geleden met zijn moeder uit Jamaica. Hij weet, eerlijk gezegd, niet of die immigratie moeilijk was toen Trump destijds ook president was. ”Ik weet wel dat mijn oma hier al woonde en probeerde ons hier naartoe te krijgen en dat we jaren moesten wachten, maar niet waar dat aan lag.”

Fairweather, verpleger in opleiding in een bejaardentehuis, is niet erg bezig met nieuws, politiek beleid of geschiedenis. „Ik heb vaart achter die naturalisatieprocedure gezet omdat vrienden me waarschuwden dat ik anders zou kunnen worden uitgezet.” Hij wist ook niet dat Founding Father Jefferson, die vastlegde dat „alle mensen als gelijken geschapen” worden, op deze plantage honderden tot slaaf gemaakten dwangarbeid liet verrichten en bij een van hen meerdere kinderen verwekte. „Wow, ik herinner me alleen maar goede dingen over hem. Maar het zou kunnen dat ik niet heb opgelet bij de geschiedenisles op school”, zegt hij met een grijns. „Dat maakt het wel extra bijzonder dat ik hier nu staatsburger word — iets wat de meerderheid van mensen zoals ik zich destijds niet kon voorstellen.”

Stemrecht

De Filipijnse Danna Tomaño (25) kwam tien jaar geleden samen met haar broer met haar moeder mee, die online een Amerikaan had ontmoet en voor haar huwelijk met hem naar de VS verhuisde. Sindsdien heeft Tomaño zich ondergedompeld in het Amerikaanse leven. „Ik zat bij de cheerleaders, nu werk ik in de chocoladefabriek van Hershey. Ik betaal belastingen.”

Ze was de eerste van de drie gezinsleden die haar staatsburgerschap aanvroeg, maar de laatste die nu genaturaliseerd wordt. „Ik zat wel in de stress dat ik een foutje had gemaakt in al het papierwerk. Maar het was gewoon bureaucratie”, zegt haar stiefvader Michael Policastro (63). Wanneer Tomaño zegt dat „stemrecht” voor haar de belangrijkste winst van vandaag is, trekt hij vanonder zijn petje met de Amerikaanse vlag erop één wenkbrauw op. „Politiek interesseert haar niets.” Hij zal haar wel aanmoedigen om te stemmen, maar zit zelf in de rats met zijn politieke keuzes.

Policastro stemde alle drie de keren dat Trump op het stembiljet stond op hem. Onder andere vanwege zijn verzet tegen illegale immigratie. „Wij doen alles volgens de regels. Trump pakt mensen die zomaar de grens oversteken, die liegen om asiel aan te vragen, die onze banen innemen, eindelijk aan. Maar hij gooit het net om probleemgevallen in te vangen wel erg wijd uit, waardoor er ook onschuldige mensen in verstrengeld raken. Het wordt misschien iets te dol.”

Bryan Fairweather en Danna Tomaño tijdens de ceremonie.

Foto’s Eze Amos

Republikeinse kiezer

Dunia Woodward is de enige immigrant hier die toegeeft dat ze niet helemaal legaal naar de VS is gekomen, of er in ieder geval niet legaal is verbleven. Nadat ze 25 jaar geleden met haar peuter Honduras verliet, ging ze eerst naar Mexico en kreeg ze vervolgens een tijdelijk visum om als verpleegster naar de VS te komen. „En toen ben ik nooit meer teruggegaan.”

Mensen die illegaal de grens overstaken of na het verlopen van hun visum in de VS zijn, maar niet met justitie in aanraking kwamen, werden voorheen met rust gelaten. Maar onder Trump zijn zij hun precaire verblijf niet langer zeker. Woodward heeft zich nooit zorgen gemaakt, zegt ze. Door haar huwelijk met een Amerikaan, wiens achternaam ze draagt, heeft ze zich altijd veilig gevoeld. „Trump gaat alleen achter criminelen aan. De rest moet je niet geloven.”

Ze steunt zijn beleid dan ook van harte. „Ik ga me meteen registreren als Republikeins kiezer. Als hij nog een keer op zou gaan voor het presidentschap, zou ik op hem stemmen. Veel te veel mensen maken misbruik van dit land. Onder [president Joe] Biden was het aantal mensen dat binnen kwam echt een ramp”, zegt Woodward. „Dat is mijn vrijheid als Amerikaan: om te zeggen wat ik vind, ook als hij niet populair is.”