Wanneer is zoveel beter zijn dan de rest niet fantastisch maar eenzaam?

Ik mis het helmhaar van Tadej Pogacar. U weet wel, die warrige plukjes die steevast door de ventilatiegaten van zijn helm heen wapperden. Dat haar is weg. Pogacar heeft nu een geschoren schedel, en de stekeltjes op zijn hoofd zijn platinablond. Zijn kapsel is een ode aan Eminem, zijn grote muzikale held.

Zelfs wereldkampioenen die gele truien als kralen aan een ketting rijgen, hebben dus idolen. Eminem past heel goed bij sporters, het nummer ‘Lose Yourself’ heeft al menig atleet geïnspireerd. Marianne Vos won er zelfs haar olympische titel in Londen op, in 2012. Look, if you had one shot or one opportunity / To seize everything you ever wanted in one moment / Would you capture it or just let it slip? Ze luisterde al maanden voor de Spelen eindeloos naar dit nummer.

En wat wilde het toeval? Dat het misschien geen toeval was dat bij de start plots precies dat nummer uit de luidsprekers langs het parcours schalde: The moment, you own it, you better never let it go / You only get one shot, do not miss your chance to blow / This opportunity comes once in a lifetime, yo. Met kippenvel op haar natgeregende armen pakte Vos een paar uur later de zo felbegeerde gouden plak.

Maar het is niet deze versie van Eminem die Pogacar eert. Het is Slim Shady, een alter ego dat de artiest bedacht toen groot succes uitbleef en hij gefrustreerd was: een spottende, provocerende, speelse én platinablonde versie van zichzelf. Eminem gebruikte het alter ego als masker om met frustraties om te gaan, zonder filter alles eruit te kunnen gooien en zijn artistieke grenzen op te zoeken.

Ik denk dat Pogacar allesbehalve toevallig voor het kapsel van Slim Shady heeft gekozen. Dat hij speels is, weten we allemaal. Dat hij tegenwoordig ook provoceert en spot, bleek al aan het begin van de Tour. Hij degradeerde ’s werelds beste renners tot krabbelaars toen hij zijn ploeggenoot Isaac del Toro de tweede etappe liet winnen in Barcelona. Als al zijn concurrenten helemaal tussen hun frame gevouwen zitten van ellende, fluit hij nog een deuntje: Guess who’s back, back again… Hij gaat het deze Tour weer doen. Weer.

Hoe blijf je gemotiveerd als je zoveel beter bent dan de rest? Niemand ziet je graag meedoen, want je wint gegarandeerd. De concurrentie heeft het al ingecalculeerd, hoor je in steeds meer interviews: we rijden voor plek twee. De vraag is niet meer óf je wint, maar hoe. Waar je gaat vertrekken, en hoeveel voorsprong je pakt. I’ve created a monster – wanneer slaat het zoveel beter zijn dan de rest om van fantastisch naar eenzaam?

Vorig jaar was Pogacar na de Tour helemaal uitgeblust. Was het een burn-out, of een bore-out, of allebei – omdat er mijlenver bovenuit steken misschien ook voor jezelf wel… saai is? Hoe hou je jezelf geboeid als verreweg de beste zijn een keurslijf is geworden? Well, if you want Shady, this is what I’ll give ya. Je blijft doen wat je doet, door spelletjes te spelen. Met de concurrentie. Met de kijker. En, denk ik zomaar, vooral met jezelf – als je iedereen weer eens op je gemakje achter je laat, en je afvraagt hoeveel tijd je dit keer pakken zult.

Will the real Slim Shady please stand up? We’re gonna have a problem here.