‘We zijn ongelooflijk behoudend. Een vréselijk saai stel eigenlijk’

Annemiek: „Van de week zaten we in het theater bij Kor Hoebe. Ken je die? Een cabaretier. Hij vroeg wie in het publiek boven de 65 was. Boven de 70? Nog ouder? Bleken wij de oudste van de hele zaal! Dat is weer zo’n moment. Ik weet dat we oud zijn, maar zo voelt het voor mij toch niet. Ik snap die mensen ook totaal niet die pas vanaf hun pensioen leuke dingen gaan doen. Wij deden altijd al leuke dingen.”

Tijn: „Definieer ‘leuke dingen’ dan eens. Wat vind jij nou leuk?”

Annemiek: „Mijn eigen winkel. Zelf kleren maken, mensen ontmoeten, mensen mooi maken. Dat doe ik al vijfenveertig jaar. Een prachtig vak.”

Tijn: „De meeste mensen zeggen: weet je wat je moet doen als je met pensioen bent? Je moet een camper kopen!”

Annemiek: „Och ja.”

Tijn: „En dan de wereld rond.”

Annemiek: „Ik moet er niet aan denken. Als kind werd ik al zenuwachtig van schoolreisjes. Ik wil gewoon naar huis. Vrienden van ons zitten nu in Thailand en sturen dan foto’s van het uitzicht. Ja, prachtig hoor. Maar ik denk alleen maar: hoe kom je zo’n dag door? Dan moet je ’s ochtends ergens naartoe, ’s middags moet je ergens een hapje eten, ’s avonds wéér ergens eten. Brrr.”

Tijn: „Als we vroeger wel eens op vakantie gingen, zeiden we op dag twee tegen elkaar: ben jij ook zo ongelukkig? En dan gingen we weer terug.”

Annemiek: „We zijn ongelooflijk behoudend. Een vréselijk saai stel eigenlijk. We koesteren wat we hebben en zijn daar perfect tevreden mee. Ik loop mijn woonkamer binnen en denk: hè, wat heb ik het hier fijn ingericht. Beneden in de winkel precies hetzelfde. Als ik Floortje Dessing op tv zie, vind ik het geweldig wat zij doet: al die andere landen zien, andere culturen ontdekken. Ik hoef het alleen zelf niet.”

Tijn: „Het is altijd een heel end vliegen ook. Doodeng.”

Annemiek: „In Frankrijk lukt het wel om te genieten. Daar hebben we ons eigen huisje.”

Tijn: „Dat is vooral mijn hobby. Ik houd het ongeveer zes weken vol hier in Delft. Dan wordt de drukte me te veel en vind ik iedereen achterlijk en stom. Ja, ik heb toch een soort van ADHD – al heb ik het nooit laten uitzoeken. Dus na die zes weken rijd ik naar Frankrijk, ga daar drie dagen op een stretcher liggen en kom dan bij.”

Annemiek: „Daarna zijn je wallen weg, je ogen staan anders. Je knapt er echt van op. Ik ga alleen mee met mooi weer. In de zomer is het een paradijs, maar in de winter is het vooral koud, stil en eenzaam. Dan ben ik liever hier.”

Ontbijt op bed

Tijn: „De hond bepaalt onze dag. Om half acht meldt dat verschrikkelijke beest zich al, dus dan moet ik eruit. Ik maak een rondje door de stad en loop ergens een tentje binnen voor een kop koffie. Dan kan ik even ouwehoeren met iedereen. Als ik terug ben, krijgt Miek ontbijt op bed. Al veertig jaar lang iedere dag.”

Annemiek: „Geweldig, hè? Als hij in Frankrijk is, mis ik het ook ontzettend.”

Tijn: „Na het ontbijt gaat Miek zichzelf restaureren.”

Annemiek: „Nou, ik ga vooral lekker de krant lezen. Om twaalf uur zak ik af naar beneden, dan gaat de winkel open. Op de dagen dat we niet open zijn, kruip ik achter de naaimachine. Al die kleding die ik verkoop, moet tenslotte ook gemaakt worden.”

Het huis van Tijn en Annemiek staat vol met kunstvoorwerpen. Het schilderij is gemaakt door Tijn en gebaseerd op de protesten van de gele hesjes in Frankrijk.

Tijn: „We hebben ook een koffiehuis hier beneden, maar dat hebben we allemaal uitbesteed aan een bedrijfsleider. Miek gaat in de slag in haar winkel. Ik doe de administratie en de technische klusjes. Rond een uur of vijf komen de wijn en sigaren tevoorschijn en dan is het hier op het terras een aanlooptoestand van allerlei mensen.”

Annemiek: „Er is een vast clubje onderwijzers dat al 35 jaar iedere vrijdagmiddag komt borrelen. En zaterdagochtend zit de oud-burgemeester hier met wat andere oudjes. Heel knus. Die winkel en alles eromheen, dat is mijn sociale leven. Daar geniet ik dan enorm van, maar ‘s avonds is het genoeg en trek ik me terug. Heel af en toe gaan we naar het theater of de film, maar meestal zijn we gewoon thuis en kijken we wat moois op televisie.”

Tijn: „The Repair Shop of de Antique Roadshow op de BBC zijn mijn favorieten.”

Annemiek: „Samen kijken we het liefst documentaires. Niet van die wedstrijdprogramma’s met mollen, of mooie mensen op een tropische eiland. Of erger nog: vanmorgen las ik iets over bekende mensen die in een doos zitten en daaruit stappen. Toe nou! Daar ga je toch niet naar kijken? Wie dóét dat!? Daar snap ik echt helemaal niks van.”

21-04-2026 leiden Mona van den Berg Spitsuur Tijn en Annemiek

mona van den Berg

De hele reutemeteut verkopen

Annemiek: „Wij hebben allebei nooit voor een baas gewerkt, dus we krijgen geen pensioen. Of nou, ik heb vroeger heel even voor de klas gestaan – daar krijg ik nog 190 euro per maand pensioen van.”

Tijn: „We hebben onze AOW en we verhuren boven drie kamers aan studenten. Voor Delft is het spotgoedkoop, 450 euro per maand. Wij vinden het sneu dat die jonge mensen nergens meer kunnen wonen tegenwoordig.”

Annemiek: „We zijn rijk in stenen. Dit pand is sinds 1990 van ons en het is ondertussen wel anderhalf miljoen waard – waanzinnig, maar we kunnen er niet bij. Dus toen we in Frankrijk het dak van ons huis moesten vervangen, hebben we daar geld voor moeten lenen bij onze kinderen. We zitten op een goudberg, maar we kunnen er nog geen klompje van pakken. Ja, of we moeten de hele reutemeteut hier verkopen, maar dat is natuurlijk niet eens im frage.”

Tijn: „Wij blijven hier gewoon zitten.”

Annemiek: „We hebben al uit laten zoeken of er een traplift in past, en dat kan.”

Tijn: „Er moet altijd iets gecreëerd worden; iets nieuws ontstaan. Als er niks meer te doen is, dan ga je sowieso dood.”

Annemiek: „Ik ga voor een Tommy Coopertje: ik sterf op het podium, in mijn winkel. Dit leven is gewoon het leukste wat ik kan bedenken.”

Foto’s mona van den Berg

Annemiek van der Leck (79) en Tijn Noordenbos (76) zijn al 45 jaar samen. Tijn is meubelmaker, kunstenaar en ondernemer. Hij heeft een eigen atelier en verkoopt zijn spullen in de kledingwinkel van Annemiek, Uit de Kunst, middenin het centrum van Delft. Verder verhuren Tijn en Annemiek drie kamers van hun huis aan studenten. Uit eerdere relaties hebben ze samen drie zoons en vijf kleinkinderen. Ze hebben een hond, Dibbes (14 jaar).

Met hun AOW, pensioen en de kamerverhuur verdienen ze minder dan één keer modaal.