‘Namasté’, zegt Vollering als ze met ogenschijnlijk gemak de Ronde van Vlaanderen wint

Ze heeft zich omgekleed voor de podiumceremonie. Demi Vollering heeft haar volledig witte pak ingeruild voor een zwarte broek en wit truitje, met daarop de blauwe banen en gele sterren die haar als regerend Europees kampioen markeren. Een petje erbij maakt de outfit helemaal af.

Of het echt nodig was, is maar de vraag. Haar tricot en broek waarmee ze een uurtje eerder over de finish is gekomen, waren nagenoeg net zo smetteloos wit als aan de start ruim vier uur eerder. Zó ongenaakbaar is Vollering op deze Paaszondag geweest, dat ze over de streep is gekomen alsof het haar geen moeite kostte om voor het eerst in haar carrière de Ronde van Vlaanderen te winnen.

„Het voelde niet heel zwaar”, beaamt Vollering niet lang daarna met een glimlach. Ze heeft net een solo van ruim zestien kilometer succesvol afgerond en op het podium een gouden wiel als trofee in ontvangst mogen nemen. „Aan het eind voel je echt wel dat je 160 kilometer hebt gefietst, maar ik had de hele dag het gevoel dat ik de wedstrijd onder controle had.”

Vollering is de zevende Nederlandse winnares van de Vlaamse klassieker en voegt zich in het rijtje van Mirjam Melchers-Van Poppel (2005, 2006), Annemiek van Vleuten (2011, 2021), Marianne Vos (2013), Ellen van Dijk (2014), Anna van der Breggen (2018) en Chantal van den Broek-Blaak (2020). Het is voor het eerst in vijf jaar dat er weer een Nederlandse wint. Na een dominante reeks van de Belgische Lotte Kopecky, die driemaal in de laatste vier jaar won, liet Vollering zondag zien dat ze duidelijk de sterkste was.

Uitgesproken kopvrouw

Van tevoren waren er natuurlijk favorieten, werd er gesproken over de gekende namen, maar voor het eerst in jaren was het de afgelopen weken weer eens moeilijk te voorspellen wie deze editie van de Ronde van Vlaanderen ging winnen. Zoeken naar de uitslagen van andere wedstrijden hielp niet: elk van de acht eendagswedstrijden in de Women’s World Tour dit seizoen leverde een andere winnaar op.

Zo won Kopecky van SD-Worx, titelverdedigster in Vlaanderen, die andere klassieker Milaan-Sanremo. Haar ploeggenoot Lorena Wiebes greep de zege in In Flanders Fields (Gent-Wevelgem). Vollering, die uitkomt voor het Franse FDJ-Suez, was de beste in Omloop Het Nieuwsblad, terwijl de Zwitserse Marlen Reusser van het Spaanse Movistar woensdag Dwars door Vlaanderen won.

Genoeg teams dus die reden hadden om zich kansrijk te wanen op zondagochtend bij de start in Oudenaarde. Bij de teambus van SD-Worx dook een medewerker verkleed als paashaas in wieleroutfit op; Kopecky ging er lachend mee op de foto. Bij FDJ-Suez had Vollering genoeg tijd om met haar Friese stabij te spelen.

Vollering koerste in het verleden in de Ronde van Vlaanderen altijd voor ploeggenoten, zoals Kopecky, Chantal van den Broek-Blaak en Anna van der Breggen, die net even hoger werden ingeschat dan zij als het aankwam op het korte klimwerk dat de Vlaamse kasseienheuvels vereisen. Wel reed Vollering al vier keer naar een top10-klassering en werd ze in 2023 tweede achter ploeggenote Kopecky. 

Dit jaar stond Vollering voor het eerst als uitgesproken kopvrouw aan de start. Het was een van de redenen waarom ze anderhalf jaar geleden de Nederlandse ploeg SD-Worx verliet en besloot om voor het Franse FDJ-Suez te gaan rijden, vertelt Vollering na afloop. „Als ik in het verleden het kopmanschap deelde, vond ik het soms makkelijker om me op te offeren voor mijn ploeggenoot, want dan hoefde ik de druk niet te voelen. Dit is moeilijker, alle druk lag 100 procent op mijn schouders. Maar ik wist dat ik er goed mee om kon gaan.” 

Zware eerste kilometers

Zondagochtend heerst in het peloton vrees voor de weersomstandigheden. Het gaat misschien regenen, waardoor de kasseienklimmetjes in griploze ijsvloeren kunnen veranderen; het gaat misschien waaien, waardoor het peloton door waaiervorming in stukken kan breken. De regen blijft uit, maar de wind speelt een rol in het begin van de koers. De rensters hangen schuin tegen de wind in om valpartijen te voorkomen, je hoort het gieren op de televisiebeelden. Enkele keren dreigt het peloton uit elkaar te vallen, telkens wordt het met grote krachtsinspanningen maar net voorkomen.

Zo worden de relatief makkelijke, want vlakke, eerste 80 kilometer toch zwaar; in het voordeel van Vollering. Omdat ze de explosiviteit van enkele van haar concurrenten mist, moet zij het verschil maken bergop, en hoe vermoeider iedereen aan de Vlaamse kasseienheuvels in de finale begint, hoe groter de kans dat zij daar kan wegrijden.

Vollering kan daarbij profiteren van een sterke ploeg. Elise Chabbey had al laten zien in topvorm te zijn door Strade Bianche te winnen. „Als je de sterkste renster ter wereld in je ploeg hebt, dan helpt dat enorm om beter te worden”, zegt de Britse renster nadat ze als vijftiende is gefinisht. Het is ook makkelijk om te rijden voor een kopvrouw als Vollering, voegt ploegmaat Amber Kraak (zestigste) daar even later aan toe. „Als je weet dat ze kan winnen, kun je net even verder door je pijngrens heen.”

Tot aan de Hotond op 26 kilometer voor de streep zorgt het werk van Vollerings ploeg voor een afvalrace. Alleen een elitegroepje van vijf vrouwen blijft over; Wiebes is dan al lang uit zicht verdwenen. 

Tandenbijten

Het moet gebeuren op de Oude Kwaremont, een van klassieke klimmetjes vol kasseien met een lengte van 2,2 kilometer en een stijgingspercentage van 4 gemiddeld. Franziska Koch van FDJ-Suez geeft nog een keer gas, en dan is het de beurt aan Vollering. Zonder uit het zadel te komen versnelt ze zo hard dat ze in enkele seconden een gat slaat. Bijtend op haar tanden stampt ze door naar boven, en daar op de top is het beslist.

Het gat van twintig seconden wordt in de laatste zestien kilometers alleen maar groter; op de streep zijn het er veertig. Vollering heeft alle tijd om haar overwinning te vieren, en doet dat door haar handen naar elkaar te brengen en een buiging te maken. „Namasté”, legt ze na afloop een tikje emotioneel uit. „Het is vandaag de International Day of Calm. Ik mediteer sinds begin dit jaar elke dag en heb daar heel veel aan in mijn wedstrijden, dus ik wilde er graag iets mee doen.”

Vollering wijst naar haar hoofd. „Hier is waar het uiteindelijk allemaal moet gebeuren.” De afgelopen jaren was Vollering goed, maar er was ruimte voor verbetering. Hoewel Vollering vorig jaar als nummer 1 van de wereldranglijst afsloot en de Vuelta d’Espana, Strade Bianche en het EK won, lukte het haar de afgelopen twee seizoenen niet haar grote doelen te verwezenlijken: het winnen van de Tour de France (ze werd twee keer tweede) en de wereldtitel. 

Dit jaar is ze weer helemaal terug aan de top. „Daarom voelt deze overwinning ook heel speciaal”, zegt Vollering. „Dit is de eerste keer dat ik vol voor deze koers ben gegaan en dat het hele team om mij heen was gebouwd. Om het dan gelijk af te kunnen maken is really nice.”