Een voor een schudt Tadej Pogacar de concurrenten af, met speels gemak

Het leek een ingestudeerde choreografie, de aankomst van de Ronde van Vlaanderen afgelopen zondag. Of een tijdrit. In de Minderbroederstraat, de kaarsrechte en nogal sfeerloze asfaltweg in Oudenaarde waar traditioneel het finishdoek hangt, kwam Tadej Pogacar als eerste over de finish. Alleen. Op 34 seconden volgde de nummer twee, Mathieu van der Poel. Ook in z’n eentje.

Daarna volgende de nummers drie, vier en vijf. Telkens alleen, telkens met minstens een halve minuut verschil. De speaker had rustig de tijd om iedere renner af te kondigen, het publiek applaudiseerde netjes.

De vijf solo-aankomsten vormden een perfecte afspiegeling van de genadeloze afvalrace die deze Ronde van Vlaanderen was. Tadej Pogacar, op zijn 25ste nu al de beste wielrenner allertijden, schudde zijn belangrijkste rivalen deze zondag een voor een af, soms met speels gemak – en dat terwijl hij de laatste jaren in de klassiekers zelden was gestart met zoveel sterke uitdagers.

Met zijn zege in Vlaanderen staat Pogacar dit seizoen op een score van drie uit drie: drie wedstrijden gereden, drie zeges. Eerder dit jaar won hij de Italiaanse klassiekers Strade Bianche en Milaan-Sanremo. Je zou er wanhopig van worden. Maar zo oogden zijn afgeschudde rivalen na afloop niet. Ze zagen er eerder gelaten uit. In de perstent achter de finish benadrukten ze de goede prestatie van zichzelf en hun team en de superioriteit van Pogacar. Zoals Mathieu van der Poel het verwoordde: ,Ik heb gedaan wat ik kon, maar Tadej was weer de sterkste”.

De Ronde van Vlaanderen barstte dit jaar vroeger open dan ooit: op de Molenberg, met nog 104 kilometer te gaan. Op het smalle klimmetje vol schots en scheef liggende kasseien plaatste Pogacars ploeg UEA Team Emirates een dermate harde versnelling dat er vooraan nog maar een man of vijftien overbleef. In die groep zaten de vier belangrijkste uitdagers van Pogacar: Van der Poel, Mads Pedersen uit Denemarken en de Belgen Remco Evenepoel en Wout van Aert.

56 kilometer en een opgeveegde vroege vlucht verder volgde de volgende schifting. Tijdens de tweede beklimming van de Oude Kwaremont ging het grootste deel van de kopgroep overboord. Eventjes, ter hoogte van de kerk in het dorpje Kwaremont, reden de vijf favorieten samen. Maar nog voor de top van de ruim twee kilometer lange klim was bereikt, waren Van Aert en Pedersen al gelost. Nog drie renners over: Pogacar, Van der Poel, Evenepoel.

Op de helling erna, de Paterberg, zorgde Pogacar opnieuw voor een eliminatie: Evenepoel eraf. Een aantal keer leek de olympisch kampioen tijdrijden, die zijn eerste Ronde van Vlaanderen reed, te kunnen terugkeren, maar dat wilde Pogacar niet – dus kwam Evenepoel er steeds nèt niet bij. Bij de derde en laatste bestijging van de Oude Kwaremont de exit van Pogacars laatste concurrent: Van der Poel. De laatste 13 kilometer soleerde Pogacar naar de finish.

Zelfrelativering

Pogacar was na afloop zeer te spreken over de koers. De wedstrijd had ,,aan alle verwachtingen voldaan” en ,,iedereen had zijn ballen op tafel gelegd”. Voluit koersen, daar hield hij van. Pogacar complimenteerde zijn concurrenten. Van der Poel had in de vijfendertig kilometer dat ze samen op kop waren, ,,goed en eerlijk gekoerst, zoals altijd” en Evenepoel had ,,een briljante wedstrijd gereden.” Zijn rivalen en hij, zo concludeerde Pogacar, tillen elkaar ,,samen naar een hoger niveau.”

En die rivalen zelf? Die serveerden in de perstent een flinke portie nederigheid en zelfrelativering uit. ,,Ik heb dit seizoen mijn hoogste niveau ooit, vandaag heb ik een van mijn beste prestaties ooit geleverd”, zei Van der Poel. „Maar als er één gozer sterker is, dan kan ik daar niets aan doen.”

En zo ging het verder. Remco Evenepoel (derde): ,,Het sloopwerk van Pogacar was impressionant. Derde worden is het resultaat waarop ik had gehoopt.” Wout van Aert (vierde): ,,Uiteindelijk is het ieder voor zich.” Mads Pedersen (vijfde): ,,Als ik beter kon, zou ik hoger eindigen.” Van der Poel, nog een keer: ,,Als er eentje beter is, moet je eerlijk zijn tegen jezelf en het accepteren.”

Bijna op eenzame hoogte

Met zijn zege in Vlaanderen staat Pogacar nu gelijk met zeven andere renners die de Ronde ook drie keer wisten te winnen. Onder hen Van der Poel, de Belgen Johan Museeuw en Tom Boonen, en de Zwitser Fabian Cancellara. Wint Pogacar een vierde Ronde, dan is hij in zijn eentje recordhouder. Dat dat zal gebeuren, daar twijfelt niemand aan.

Of Pogacar dacht dat zijn rivalen het nog leuk vonden om tegen hem te rijden? „Ik weet het niet”, zo luidde zijn antwoord na afloop. ,,Misschien sommigen wel en anderen niet” Dacht hij niet dat ze inmiddels enigszins wanhopig zijn, ondanks alle getoonde goede moed na afloop? ,,Tja, ik heb drie koersdagen gehad dit seizoen. Weet je hoeveel andere wedstrijden er dit jaar geweest zijn?”