‘Ze gingen toch maar niet naar Kenia en zo werd ik in Winterswijk geboren’

,,Ergens op een perron, twee verliefde mensen, stijlvol aangekleed … Wie haalde wie van het station of reisden ze samen? Met trots kijk ik naar deze blije en mooie mensen, ze pasten als twee puzzelstukjes in elkaar en zo herinner ik me ze ook. Mijn vader was een man van meten is weten, wiskundig en werkzaam als landmeter, zowel in Nederland als in Afrika.

Bijna was ik niet geboren. Zijn missie naar Kenia ging niet door vanwege het feit dat mijn moeder zwanger van mij was. Mijn vader vond het toch een té groot avontuur en de Mau Mau heeft zijn Nederlandse opvolger en gezin vermoord. En zo bepaalde het lot dat ik in Winterswijk werd geboren en opgroeide. Een zorgeloze jeugd volgde en de band met mijn moeder was ijzersterk en onverbrekelijk.

Voor Achterhoekse begrippen was zij een moderne en creatieve vrouw, ze naaide in opdracht bruidsjaponnen. Samen gingen we als gezin in de zomer op vakantie naar Italië, waar tijdens de lunch alle Italiaanse vrouwen langs ons tafeltje liepen vanwege mijn blonde haar.

Totdat mijn moeder borstkanker kreeg was mijn leven overzichtelijk en zorgeloos. Kanker was destijds een onbespreekbare ziekte en het leek wel ‘besmettelijk’. Vrienden en familie vonden deze ziekte moeilijk, lieten daardoor verstek gaan en als meisje van twaalf jaar werd ik er niet bij betrokken.

Na de dood van mijn moeder – ik mocht niet aanwezig zijn op de begrafenis – moest ik de volgende dag al weer naar school. Alles goed bedoeld en het leven gaat weer door … Deze gebeurtenis heeft mij gevormd, en geleerd dat het leven zomaar ineens heel anders kan worden.

Onlangs vond ik het begrafeniskaartje terug van mijn moeder waarop stond: ‘geen bloemen’. Mijn vader is nooit over het verlies van zijn vrouw heen gekomen en ik mis mijn moeder nog elke dag.’’