Bas Tietema, de jongen met de dromen, maakt ze waar

Er was eens een jongen met grote dromen. Ik kwam hem wel eens tegen. Een tiener was hij toen. Kon aardig wielrennen, maar of dat was waarvoor hij op de wereld was gekomen, daar twijfelde hij toen al aan. De ambitie spoot uit zijn oren, richtingloos nog, als hij leunend op zijn fiets naast me stond te vertellen, en vragen te stellen, aan de finish van een zomeravondkoersje. Vier keer links over landwegen, tussen de A28 en de Bomhofsplas.

Met een opgetrokken wenkbrauw werd er naar hem gekeken, naar die jongen met die dromen, in het tenue van een groot opleidingsteam. Zo wordt er naar iedereen gekeken die het een beetje anders doet in een wereld waarin je wordt geacht je precies aan de ongeschreven regels te houden.

Hij was zoekende, de jongen met de grote dromen, maar dat hij de regels niet zou volgen bleek eigenlijk al van meet af aan. Lukt vast niet, kleefde daar vervolgens automatisch aan.

Toen hij zes jaar terug zonder accreditatie naar de Tour de France vertrok om het bloedserieuze wielrennen tot een speeltuin vol vrolijke YouTube-video’s te maken, werd er wel meer dan één wenkbrauw opgetrokken. Een wheeliecontest tíjdens de koninginnenrit (foei!), een draak van een hit voor topsprinter Dylan Groenewegen (tsss), wildkamperen tussen de koeien (nou ja zeg), en steeds dat commentaar: dat lukt hem nooit, in de Tour blijven tot aan Parijs.

Maar daar stond hij, met stapels pizza’s voor alle renners op de Champs Élysées. Niemand had ooit zoiets gezien. De jongen met de dromen stal harten, maar bond vooral duizenden nieuwe wielerfans aan zich. De traditionele wielerwereld keek sceptisch toe.

Lees ook

De groeipijnen van ‘YouTubeploeg’ Rockets, die blijft dromen van de Tour de France

De jongen bleef dromen. Vier jaar geleden werd hij weer wielrenner, in zijn eigen ploeg. „Wordt vast niks”, zeiden de criticasters. Met scheve ogen werd er geloerd naar dat nieuwe team van Tietema, dat het anders deed, heel anders, dan ooit was gedaan. Met hun filmpjes. Tijdens de Tour was dat nog geinig. Maar moest dat nu in het peloton?

Op zijn tandvlees reed de jongen Parijs-Roubaix uit. Hij was aller- allerlaatste, tientallen minuten buiten tijd. Maar wat deed het ertoe: weer een droom afgevinkt – terwijl hij bouwde aan een grotere ploeg. Een betere, om ooit in die speeltuin te rijden, in de Tour de France. Niet hijzelf, hij was nu echt wielrenner-af.

Haha, werd er van de zijlijn geroepen. Wat wil die Tietema nu weer. Een ploeg goed genoeg voor de Tour, dat lukt niet zomaar. Toegegeven: met Dylan Groenewegen trok hij een geinige naam aan. Maar zijn prime was Groenewegen echt al lang voorbij.

De jongen met de dromen dacht er het zijne van. Sprinten gaat niet alleen over pure snelheid. Het gaat over zoveel meer. Over chemie, over de juiste mensen bij elkaar zetten. Over dromen, over plezier. En laat dat laatste nu precies zijn waar Bas Tietema al jaren verstand van blijkt te hebben.

Deze week wonnen de Tietema Rockets, zijn ploeg, hun eerste koers op het allerhoogste niveau, en hoe: Groenewegen sprintte niet de eerste de beste, maar Jasper Philipsen naar huis.

Wie nu nog „wordt vast niks” durft te zeggen, lach ik met veel genoegen uit. Want als iemand heeft bewezen dat je dromen kunt waarmaken, is Bas het. Ik verheug me op wat gaat komen, want ik weet zeker dat de jongen met de dromen er nog heel wat over heeft.