Blauwe krabben zijn kannibalen: ze eten hun jonge soortgenoten op

2 uren geleden 1

De blauwe zwemkrab is hét culinaire hoogtepunt van Chesapeake Bay aan de Amerikaanse oostkust. Zijn smakelijke imago zorgt ervoor dat niet elke blauwe krab van zijn oude dag kan genieten, maar er is een nog groter gevaar voor jonge krabben…

En dat is nota bene hun eigen soort. Jonge krabben worden in groten getale opgepeuzeld door hun eigen vlees en bloed. Uit een nieuwe langlopende studie van het Smithsonian Environmental Research Center (SERC) blijkt dat kannibalisme veruit de belangrijkste doodsoorzaak is onder jonge blauwe zwemkrabben in middelzoute wateren. Gelukkig hebben de bijzondere diertjes een ideale schuilplaats om aan hun bloeddorstige soortgenoten te ontkomen: de ondiepe kustzones. Deze ondiepe wateren zijn van het grootste belang, maar juist die plekken verdwijnen steeds vaker van de aardbodem door ingrijpen van de mens.

Een leven op de vlucht

Blauwe krabben beginnen hun leven ver van de kust. Als larve brengen ze ongeveer twee maanden door in de oceaan, waarna ze met de stroming terugspoelen naar Chesapeake Bay. Voor de kust van Washington DC veranderen ze in kleine krabbetjes. In hun eerste levensfase schuilen ze tussen zeegrasvelden, waar ze relatief goed beschermd zijn tegen roofvissen zoals de gestreepte zeebaars. Maar zodra ze ongeveer 2,5 centimeter groot zijn, trekken veel jonge krabben verder de baai in, naar gebieden waar het water zouter is.

Daar zijn minder vissen en minder zeegras, maar er wacht een nieuwe dreiging: volwassen blauwe krabben met een rammelende maag. “Blauwe krabben zijn berucht om hun kannibalistische gedrag”, zegt marien bioloog Tuck Hines van SERC. “We weten dat dit in veel water-ecosystemen gebeurt, maar er zijn nauwelijks langlopende studies die de omvang van dit soort aquatisch kannibalisme in cijfers hebben uitgedrukt.”

37 jaar krabben volgen

Hines leidde een veldonderzoek dat maar liefst 37 jaar duurde. De studie vond plaats in de Rhode River, een zijrivier van Chesapeake Bay in de Amerikaanse staat Maryland. Om te ontdekken wie de jonge krabben opeet, gebruikten de onderzoekers een bijzondere methode. Ze maakten jonge krabben vast aan de bodem met kleine metalen pinnen en een dunne lijn van een meter lang. Zo konden de dieren rondlopen en zich ingraven in het sediment, maar niet wegzwemmen. Na 24 uur keerden de wetenschappers terug om te zien wat er was gebeurd. Van de krabben overleefde ongeveer driekwart de proef. Maar ondertussen waren ook vreselijke dingen gebeurd: een groot deel van de kleine krabbetjes vertoonden sporen van geweld. Bij maar liefst 42 procent stuitten de onderzoekers op kenmerken van kannibalisme. Ze konden niet anders dan concluderen dat de verwondingen en resten van aangevreten krabben door hun soortgenoten waren veroorzaakt.

In al die tijd vonden ze geen enkel bewijs dat vissen de krabben hadden aangevallen. “We waren verbaasd dat gedurende onze 37 jaar durende studie alle roof door andere krabben werd veroorzaakt”, vertelt Hines. “We hebben geen enkel teken van vispredatie gezien.” Onderzoeker Matt Ogburn bevestigt dat beeld. Met sonarvideo’s konden de wetenschappers soms letterlijk meekijken. “Je ziet op die beelden dat vissen vrijwel geen interesse tonen, zegt hij. “Het zijn keer op keer de volwassen krabben die toeslaan.”

Veilig in het pierenbad

Niet alle jonge krabben lopen evenveel gevaar. De kleinste exemplaren blijken veruit het meest op het menu te staan: zij worden meer dan twee keer zo vaak opgegeten als de oudere jeugd. Maar de plek waar ze vertoeven maakt nog het grootste verschil. In dieper water van zo’n 40 tot 75 centimeter had een kleine krab 60 tot 80 procent kans om te worden opgegeten. In zeer ondiep water, ongeveer 15 centimeter diep, daalde dat risico tot ongeveer 30 procent. Hoe ondieper het water, hoe veiliger de kleine krabbetjes dus waren.

Schuilplaatsen onder druk

En dat is slecht nieuws, want juist deze ondiepe kustzones verdwijnen langzaam van de kaart. De mens is druk bezig de kustlijn te versterken met zeeweringen, steenstort en andere vormen van kustversteviging. En dit maakt het leefgebied waar jonge krabben zich kunnen verbergen kleiner en kleiner. Ook invasieve soorten, zoals de blauwe meerval, zijn in staat het ecosysteem van de blauwe zwemkrab te veranderen door de toch al schaarse schuilplekken verder aan te tasten.

Daarom is het ook zo belangrijk om deze zones beter te beschermen. “De ondiepe kustwateren vormen een cruciaal toevluchtsoord voor jonge krabben”, besluit Hines. “Als we die habitats beschermen en waar nodig herstellen, dan zetten we een enorme stap in de goede richting om de krabbenpopulatie én de visserij op lange termijn stabiel te houden.”

We schreven vaker over dit onderwerp, lees bijvoorbeeld ook Robotkrab Wavy Dave schaart zich tussen bronstige soortgenoten en onthult fijne kneepjes van liefdesdans en Sneeuwkrab op Alaska niet levend gekookt: dit is wel de oorzaak van de massasterfte.

Uitgelezen? Luister ook eens naar de Scientias Podcast:

Lees het hele artikel