De ‘kleine excursie’ van Trump in Iran

Ik kijk met grote afschuw naar de Amerikaans-Israëlische oorlog in Iran en de Israëlische in Libanon. Een misverstand is zó geboren, dus ik zeg er meteen bij dat het Iraanse islamitische regime inderdaad alleen goed is in het onderdrukken van zijn burgers. En dat de extremisten van het Libanese Hezbollah in de eerste plaats de Iraanse belangen dienen. Daarvoor zijn ze in 1982 door de Iraanse Revolutionaire garde opgericht.

Niettemin. Zeker, ik hoor dat de misdrijven van het Iraanse regime, onder aanvoering van wijlen zijn opperste leider ayatollah Ali Khamenei, de flagrante schending van het internationaal recht wettigen die dit geweld vormt. Wij van het Westen – Amerika en Israël en de Europese meehuilers – bepalen wel wanneer internationaal recht wel dan niet van toepassing is. Wanneer het ons uitkomt namelijk. De Libanese regering had Hezbollah maar moeten ontwapenen. Iran is een terreurstaat. De Israëlische regering is onze bondgenoot en Trump willen we niet boos maken.

Maar wat gaan al dat bombarderen, die honderden doden intussen en duizenden gewonden, die honderdduizenden mensen op de vlucht en al die schade opleveren? In elk geval níéts beters voor de Iraanse en Libanese burgers, en dat stond vanaf minuut één vast. Noch president Trump, noch premier Netanyahu heeft democratie of het belang van de burgerbevolking bovenaan of zelfs maar onderop op zijn programma staan. In het algemeen, niet alleen als doel van deze oorlogen. Trump zegt het ook gewoon, dat democratie niet hoeft.

In Libanon wil Israël dit keer voorgoed af van Hezbollah, kan niet schelen wat het de Libanezen kost. Dus méér dan in de oorlog van 2006, die in 33 dagen aan Libanese kant 1.200 doden en voor 3,5 miljard dollar schade veroorzaakte maar die Hezbollah overleefde.

Iran moet dusdanig worden beschadigd dat het de komende decennia niet meer de bedreiging van het bestaan van kernwapenmacht Israël vormt die Netanyahu er al twintig jaar in ziet. Israël is nog lang niet klaar in Iran, zei Netanyahu zaterdag. Trump op zijn beurt is nog zoekende. Hij laveert tussen „volledige vernietiging” van Iran en zijn „onvoorwaardelijke overgave”, dan wel een akkoord met een nieuwe leider zoals hij in Venezuela heeft georganiseerd, met handhaving van het bestaande autoritaire bewind. Tegen CNN zei hij dat hij zoekt naar een leider die de Verenigde Staten en Israël goed behandelt. Dat kan ook een religieuze leider zijn – „ik ga om met een heleboel geestelijk leiders en ze zijn fantastisch” – , zei hij. Maandag noemde hij de oorlog „een kleine excursie” die noodzakelijk was en die „heel snel” klaar is maar ook weer niet binnen een paar dagen.

Dat maakt het allemaal des te erger, dat Iran en de Iraanse burgers onder zware bombardementen liggen, terwijl Trump er kennelijk nog niet met zichzelf uit is wat hij wil.

Wanneer zou het einde kunnen komen, al dan niet samen met Netanyahu? Als de Iraanse leiders zich overgeven natuurlijk, maar dat is vooralsnog weinig waarschijnlijk. Of als de master deal maker een leider in Teheran vindt die aan zijn eisen voldoet – een ander dan de nieuwe daar dus, kost ook tijd. Óf als de sluiting van de Straat van Hormuz door Iran en de Iraanse aanvallen op olie- en gasproductie bij de buren de energieprijzen dusdanig hoog opjagen dat Trump thuis in problemen komt. Ik zag dat de restaurants van de hotelvereniging in het Indiase Bangalore dichtgaan wegens een tekort aan gas. Daar ligt Trump niet van wakker, maar van de benzineprijs in Ohio?

Trump kan vandaag de overwinning uitroepen en zich morgen op Cuba werpen.

Carolien Roelants is Midden-Oostenexpert.