De koninklijke traan van Máxima is een logisch plotpunt in eerste aflevering van de Videoland-serie

Op 2 februari 2002 galmt door de Amsterdamse Nieuwe Kerk een Argentijnse tango: ‘Adiós Nonino’. Het is een melancholisch muziekstuk, mooi en droevig tegelijk. Alle aanwezigen luisteren stilletjes naar de harp, de strijkers, de bandoneon. Het lied rijkt tot ver buiten de kerk: verspreid door Nederland en Argentinië kijken en luisteren nieuwsgierige mensen mee via hun televisie. Daar zien ze hoe de camera inzoomt op het gezicht van de pasgetrouwde bruid, de nieuwe Nederlandse prinses uit Argentinië. De muziek zwelt aan, haar mondhoeken trekken omlaag, en dan arriveert eindelijk de echte hoofdrolspeler van de sprookjesbruiloft: de koninklijke traan.

Het is geen spoiler om te melden dat de eerste aflevering van het tweede seizoen van Máxima eindigt met deze beroemde traan. Het nieuwe seizoen, dat vanaf 14 maart wekelijks is te streamen op Videoland, volgt vrij getrouw de bekende hoogte- en dieptepunten van Máxima (Delfina Chaves) en Willem-Alexander (Martijn Lakemeier), van hun huwelijk tot de inhuldiging. Máxima’s traan vormt dan een logisch plotpunt in de dramaserie: die is niet alleen een belangrijk onderdeel van hoe de bruiloft wordt herinnerd, maar ook een verwijzing naar de moeilijkere kant van het prinsessenbestaan. Het is niet – of niet alleen – een traan van geluk, zo wordt geïmpliceerd in de eerste aflevering. Het is ook een traan van gemis. Máxima’s ouders zijn geen van beiden op haar bruiloft aanwezig.

De exacte aanloop van die afwezigheid viel te volgen in het eerste seizoen (2024), waarin de betrokkenheid van Máxima’s vader bij het regime van de Argentijnse dictator Jorge Videla een grote rol speelde. Naast flashbacks naar Maxima’s jeugd en de veranderende omgang met haar familie, stond in dat eerste seizoen vooral de opbloeiende romance met Willem-Alexander centraal. Die werd mierzoet maar overtuigend gespeeld door Chaves en Lakemeier.

Friso, Constantijn en Laurentien

Zulke luchtigheid neemt af in het tweede seizoen, al zijn ook hier scènes te vinden niet zouden misstaan in een romkom: fietstochtjes door Drenthe, jointjes op een zolderkamer. Ook worden er nieuwe personages geïntroduceerd die meer leven in de brouwerij brengen, zoals prins Friso (Bram Suijker), prins Constantijn (Steef de Bot), Mabel (Claire Bender) en Laurentien (Abbey Hoes). Vrolijke momenten moet Máxima nu vooral hebben van de keren dat Friso de ‘Crazy Frog’-ringtone op zijn telefoon blijkt te hebben staan of Leontien een onhandige opmerking maakt. Verder staat er vooral veel drama op de planning – dat geldt in ieder geval voor de eerste twee afleveringen, verder dan dat mochten recensenten niet vooruitkijken. Die wachten straks netjes met de rest van hun landgenoten elke week op een nieuwe aflevering.

Nu de romance al tot bloei is gekomen en de verhaallijn rond Máxima’s vader grotendeels is afgehandeld, is het minder helder waar de focus van de serie ligt. Het tempo is hoog, beroemde gebeurtenissen worden snel afgevinkt. De verbindende factor lijkt vooral te zijn dat er voortdurend aandacht is voor hoe deze ontwikkelingen vormend zijn voor Máxima, als mens en als toekomstige koningin. De serie nodigt de kijker uit om zich in te leven in hoe dit alles voor haar moet zijn: een jonge, ambitieuze vrouw die probeert te aarden in een nieuwe omgeving en een nieuwe rol, voor de ogen van het hele land. Chaves speelt Máxima als gevoelig, maar rationeel; bereid om zich in te schikken en aan te passen, maar ook blijvend rebels en eigenzinnig. En bovenal: ontzettend sympathiek.

Te veel ultieme girlboss

Net als in het voorgaande seizoen slaat dat soms wel een beetje door. Dan wordt Máxima net te zeer neergezet als ultieme girlboss, als vrouw die werkelijk alles kan en eigenlijk, zelfs als de buitenwereld er even anders over denkt, nooit echt iets verkeerds of onaardigs kan doen. Datzelfde kun je zeggen over de meeste vorstelijke hoofdpersonen die in Máxima worden opgevoerd. De makers hebben knap werk geleverd door die personages menselijk en op hun eigen manier innemend te maken, maar als ze té innemend worden, gaat het toch enigszins voelen alsof je naar koningshuisfanfiction zit te kijken.

Dat neemt niet weg dat de kwaliteit van de serie overeind blijft in (het begin van) het nieuwe seizoen. Met een onverminderd sterke cast en een duur ogende productie is het geen wonder dat Máxima een groot publiek aan zich heeft weten te binden, ook omdat het koningshuis nou eenmaal bij velen tot de verbeelding spreekt. Bij Videoland is men zich daar goed van bewust. Daar viel in de aanloop naar het nieuwe seizoen al een documentaire over het koninklijke echtpaar te bekijken, en afgelopen zomer bevestigde de streamingdienst dat er nog een opvallende Máxima-spin-off op de planning stond: ook Mabel en Laurentien zouden een eigen serie krijgen. Het koninklijke drama wordt royaal uitgeserveerd.