Een slappe overheid maakt stinkende wonden

Dagelijks worden we overstroomd met beelden van ‘bezorgde burgers’ die in actie komen tegen de opvang van vreemdelingen. Optochten, lawaaidemonstraties, ‘vrouwenmarsen’, rellen, vuurwerk en dinsdagavond in Loosdrecht zelfs brandstichting bij een AZC, waar de eerste vijftien asielzoekers inmiddels hun intrek hadden genomen. Je ziet en hoort de bezorgde burger overal, een uitlating op sociale media is al genoeg om krant of televisie te halen, maar toch voelen ze zich ongehoord. Ik zou zeggen: kijk even online, of slinger de lineaire televisie nog eens aan want dagelijks zijn er reportages waarin ze hun klachten en angsten ongestoord de wereld in slingeren. De woede is voelbaar, maar gebouwd op frames die verder schijnbaar niet onderbouwd of bevraagd hoeven te worden.
Sterker: met liefde komen politici olie op het vuur gooien. Tot een paar jaar geleden zag je alleen Geert Wilders, maar tegenwoordig komen ook Lidewij, Mona en Gidi de schade opnemen. De klacht die hen bereikt is dat er door de gevestigde orde niet naar de fictieve meerderheid wordt geluisterd. Er is de mensen niets gevraagd! Dat is de bacterie die zich verspreidt door mee te reizen met de zogenaamde ombudspolitiek: het idee dat de mensen zelf kunnen bepalen wat ze wel of niet willen. Alsof het verwijderen van een lantaarnpaal hetzelfde is als het tegenhouden van (nood-)opvang.
Hun antwoord: wij luisteren wel, u heeft gelijk, gaat u vooral zo door en als het burgerlijk ongehoorzaam wordt begrijpen we dat ook.

Daartegenover staan minder mediagenieke bestuurders en burgemeesters die met een natte handdoek een veenbrand proberen te blussen. De een panikeert, de ander roept om hulp. De regering spreekt zoveel mogelijk schande, maar is nauwelijks te horen.
De aanzwellende ongeregeldheden rondom AZC’s vragen om lokale bestuurders met een rechte rug. Dus niet het toegezegde aantal plaatsen verminderen zoals in december in Wijdemeren gebeurde – van 110 naar 70 opvangplaatsen– maar consequent achter de gemaakte afspraken blijven staan. Juist ook als er ruiten sneuvelen, of zoals dinsdag in Loosdrecht bosschages in brand worden gestoken. De uitgestoken hand voor ‘overleg’ werkt averechts, dan ruiken ze lont en komen ze terug met meer.
Een slappe overheid maakt stinkende wonden.
Ondertussen leeft weldenkend Nederland met de schaamte. Het is alsof ze ons niet meer kunnen zien omdat we onder de prut zitten.
‘Ik ben woedend’, de hypocriete briefkaartenactie van het radioprogramma The Breakfast Club tegen extreemrechts geweld tegen een Turkse familie in het Duitse Solingen in 1993 leverde namens ons een miljoen briefkaarten tegen – ja tegen wie eigenlijk, tegen de Duitsers? – op die in grote zakken met veel bombarie over de grens werden gezet. Kan iemand die zakken opsporen en de inhoud vanuit een vliegtuig over ons heen laten dwarrelen?