Geloof in eigen kunnen en mooie hakjes, maar gemiste kansen kosten Suriname WK

De droom van Suriname, dat zich voor het eerst in de geschiedenis van het land kon plaatsen voor een WK, is in Mexico ten einde gekomen. In een broeierig Monterrey verloor ‘Natio’ met 2-1 van Bolivia, dat volgende week tegen Irak speelt om een plek op het eindtoernooi deze zomer.

De eerste wedstrijd van bondscoach Henk ten Cate was meteen een van de belangrijkste uit de geschiedenis van het land. Iets waar de trainer in de dagen voor de ontmoeting ogenschijnlijk weinig moeite mee leek te hebben. Op persmomenten stond hij ontspannen, in Nederlands, Spaans en Engels, de massaal toegestroomde journalisten te woord. Maar dat de WK-droom van het hele land zou vallen of staan met deze wedstrijd, was diep tot de selectie doordrongen, zo benadrukte Ten Cate.

Ondanks het beperkte aantal trainingsmomenten – veel spelers van Suriname kwamen afgelopen weekend nog in actie voor hun clubs in Europa – had Ten Cate zich al maanden voorbereid met zijn selectie, zei hij. Via Zoom sprak hij spelers individueel, en per linie had hij aparte gesprekken met specialisten erbij, waarin hij ze beelden liet zien. Maar pas in Monterrey, met overdag temperaturen tot 35 graden, had de bondscoach zijn selectie voor het eerst volledig bijeen. 

Er waren maar weinig Surinaamse fans afgereisd naar Mexico. Vliegtickets vanuit Suriname kostten tot 2.000 dollar, waardoor er vooral Boliviaanse fans en een aantal geïnteresseerde Mexicanen naar het Estadio Monterrey waren gekomen. Wel aanwezig was Frank Rijkaard, om de Surinaamse ploeg en zijn maatje Henk ten Cate een hart onder de riem te steken. Alsnog waren er veel lege plekken in het stadion met ruimte voor zo’n 55.000 toeschouwers. Het leek vooral een goede generale repetitie voor de FIFA, om nog een keer de protocollen door te lopen voordat op 11 juni het toernooi écht begint.

Voetbalsprookje

Het was zo ook een voorproefje voor wat Suriname te wachten had gestaan als ze zich hadden geplaatst voor het WK. Op de trainingen en rond het hotel was er meer pers dan de afgelopen jaren tijdens de kwalificatiecyclus. The New York Times, BBC en Spaanstalige journalisten, ze wilden allemaal het voetbalsprookje van het meest onbekende land in Zuid-Amerika van dichtbij beleven. 

Suriname had tijdens zijn laatste kwalificatiewedstrijd uit de reguliere cyclus, in en tegen Guatemala, met 3-1 verloren van een tegenstander die Suriname vooral fysiek te baas was. Toenmalig bondscoach Stanley Menzo benadrukte destijds nog: „Dit zijn in Nederland opgeleide spelers, die niet gewend zijn aan Latijns-Amerikaans vechtvoetbal”. Bolivia, een ploeg die vooral berucht is van de thuiswedstrijden die ze in het ruim 4.000 meter hoge La Paz spelen, was een vergelijkbare tegenstander.

Lees ook

Middenvelder Jean-Paul Boëtius gelooft in WK-droom Suriname: ‘Wij zijn favoriet in beide wedstrijden’

Ten Cate had belangrijke lessen kunnen trekken, die ervaren oud-spelers Winston Bogarde en Jimmy Floyd Hasselbaink aan zijn staf toevoegde. Met Leeds United-spits Joël Piroe kreeg het team er meer scorend vermogen bij. Hij kreeg een basisplaats, net als eredivisiespelers Etienne Vaessen (FC Groningen), Jean-Paul Boëtius en Liam van Gelderen (RKC Waalwijk) en Tjaronn Chery (NEC). Op papier een stuk sterker dan Bolivia, dat moest leunen op de 21-jarige Miguel Terceros, actief in Brazilië voor Santos. 

Met een actieve Chery, voor het eerst aanvoerder, achter zwervende spits Piroe en de fysieke Kerk was het vooral Suriname dat in het begin probeerde te voetballen. Bolivia deed dat op een manier zoals verwacht kon worden van de Latijns-Amerikaanse ploeg: speldenprikjes, af en toe gevaarlijke uitbraken, en hier en daar een schop of een duw aan de tegenstander. Halverwege de eerste helft, vlak voor de drinkpauze, moest Etienne Vaessen voor het eerst redden op een gevaarlijk Boliviaans schot.

De drinkpauze in de eerste helft leek een goed moment voor Ten Cate om zijn spelers op scherp te zetten. En met effect: na een lange bal van achteruit en vervolgens een strakke voorzet van de sterk spelende Kerk kreeg debutant Piroe een haast niet te missen kans, die hij overschoot. Ook een tweede grote kans, wederom na een pass van Kerk, was niet aan Piroe besteed. Na een derde grote kans, die Abena in het gezicht van de keeper van Bolivia schoot, begonnen Boliviaanse fans te morren.

Zelfvertrouwen

Bribri Na Krakti is de lijfspreuk van de Surinaamse ploeg. ‘Geloof in je eigen kunnen’, vertalen Surinamers het. Dit geloof maakt je sterker. Ondanks – of juist dankzij – gemiste kansen leek het zelfvertrouwen bij de Surinamers toe te nemen. En toen verdediger Liam van Gelderen na rust, na een scrimmage van dichtbij de 1-0 binnenschoot, leek de ploeg bevrijd. Even werd er vrijer gevoetbald, met snelle combinaties, en aan de zijlijn een fanatiek coachende Ten Cate, die door de scheidsrechter soms tot bedaren gebracht moest worden. 

Maar veel zelfvertrouwen en mooie hakjes brengen je niet naar het WK, zo bleek. Of het de korte voorbereiding in Mexico was, de spanning of de hitte van Monterrey, Surinaamse spelers kregen in toenemende mate last van pijntjes en krampjes. Met name keeper Etienne Vaessen ging steeds in het gras zitten. Bolivia, dat tot dan toe weinig had gecreëerd, kroop richting het doel en drukte Suriname naar achter. 

Teleurstelling bij Djavan Anderson na het verlies van Suriname tegen Bolivia.

Foto Miguel Sierra / EPA

Het veelgeprezen geloof van de Surinaamse ploeg kwam ook onder druk te staan, zeker nadat Bolivia op 1-1 kwam met een tergend langzaam puntertje. Een kwartier na de hakjes van Suriname joelden Boliviaanse fans olé bij iedere succesvolle pass. Het stadion begon te kolken nadat het land op 2-1 kwam via een penalty. Het Zuid-Amerikaanse spel, het tijdrekken, het rollen over het gras, de Surinaamse ploeg kon er weinig tegenover zetten.

Fundament