Met ‘normaal’ album probeert de controversiële Kanye West een nieuwe weg in te slaan

Kanye West, die zich de afgelopen jaren profileerde als racist en vrouwenhater, en zich vereenzelvigde met het nazi-gedachtegoed, staat garant voor controverse. Hoewel hij zijn excuses aanbood in de Wall Street Journal via een paginagrote advertentie, voelt het vreemd om een ‘normale recensie’ te schrijven van zijn nieuwe album Bully. Maar ‘Ye’ heeft nog altijd zo’n grote culturele invloed, en zó veel fans, dat de lancering van zijn nieuwe muziek niet onbesproken kan blijven.

Ye kondigde zijn twaalfde album aan in september van 2024. Sindsdien werd het negen keer uitgesteld. De avond voor de dag waarop het zou uitkomen, afgelopen vrijdag 27 maart, werden er wereldwijd speciale luisterfeesten georganiseerd, waaronder in Amsterdam. Het hoeft geen verrassing meer te zijn, maar voor Ye is een releasedatum nooit meer dan een suggestie. Het album verscheen niet en het internet explodeerde van de geruchten. Toen het album een dag later tóch op de streamingdiensten verscheen, leek alles direct vergeten en vergeven. Ook omdat hij zijn achttien nummers tellende album als volgt begint, op het nummer ‘King’, bij monde van Duke Edwards & the Young Ones:

„The time is now, right now / This is the hour, this is the new dawn, this is the new day”

Dan denk je, Kanye West, de meest controversiële artiest van onze tijd, slaat een nieuwe weg in. Hij had excuses voor zijn antisemitische en racistische uitlatingen gemaakt, dus een nieuw tijdperk? Graag. Maar voordat je daar goed en wel op kan reflecteren rapt hij alweer: the hero became the villain now. En als je goed luistert vergelijkt hij zichzelf niet met zomaar een koning, maar met Martin Luther King. Zucht.

Kanye West in Los Angeles in 2024.

Foto GC Images

Muzikaal gezien is Bully niet slecht. In ieder geval is het een stuk beter dan Vultures, zijn vorige dubbelalbum. ‘Father’ begint met plechtige, intrigerende kerkorgels, als uit de tijd van het sacrale The Life of Pablo (2013), maar slaat dan om in harde, industriële bouncy drums. Net te kaal. Travis Scott zonder autotune blijkt best goed te kunnen rappen, het nummer krijgt er iets groots en dreigends door, maar daar blijft het jammer genoeg bij. ‘Mama’s Favorite’ is een van de weinige momenten waarop de plaat ontroert: zacht, melodisch, met een outro die de geest van zijn moeder Donda oproept. Ook ‘Punch Drunk’ is een fijne track die doet denken aan eerder gospelachtig, soulvol werk, met een lichte, trefzekere beat. Maar deze is dan weer zo kort dat de potentie blijft steken in de belofte.

‘Preacher Man’ is het beste nummer: de soulvolle sample, het ritme, Ye’s ingetogen flow. Ook ‘All the Love’, met zijn blikkerige, vervormde refrein met rapper Andre Troutman, klinkt als een oude Kanye-track. Dat is zijn tragiek: de oude Kanye zal altijd beter zijn dan de nieuwe Kanye. De vraag is of hij zijn eigen lat zo laag heeft gelegd dat een ‘normaal’ album inmiddels al goed klinkt.