Harry Potter op het toneel maakt grote indruk met spektakelstuk dat de magische wereld eer aandoet

Op het witte doek zag je hysterische actiescènes met draken, gigantische spinnen, ritjes op bezems of in vliegende auto’s, zo door het wolkendek. Er waren explosieve gevechten met spreuken die tovenaars hoog boven de grond tilden of drankjes die iemand – poef – in een ander lieten veranderen. Generaties groeiden op met de Harry Potter-films én de oorspronkelijke boeken van de (inmiddels controversiële) succesauteur J.K. Rowling.

Maar is dit universum ook te vertalen naar het theater? Harry Potter en het vervloekte kind, dat zaterdag in Scheveningen in première ging, bewijst dat het kan. Op het toneel maakt de magie grote indruk met oogstrelende stunts en illusies, samengebonden tot een spannend verhaal dat de epische kracht van het Potter-universum eer aandoet.

Struikelend door Zweinstein

De theatervoorstelling speelt zo’n twintig jaar na het laatste boek. Harry is 37 jaar. Valentijn van Hall speelt hem ingetogen, als een man die het verleden bij vlagen met zich mee lijkt te zeulen. Ondertussen probeert zijn zoon Albus (een prettig naturel spelende Ward van Klinken) zich te ontworstelen aan de schaduw van zijn vader. Waar Harry een heroïsch magietalent was, struikelt hij door de gangen van toverschool Zweinstein met als enige vriend de eveneens stuntelende Scorpius (Jary Sluijter). Hij is de zoon van Harry’s vroegere rivaal Draco (krachtige rol van Ewout Heijbroek). De jongens raken verzeild in een avontuur, waarin ze naar het verleden reizen om recht te zetten wat ooit misging.

Scriptschrijver Jack Thorne (van de bejubelde Netflix-serie Adolescence) baseerde zich op een nieuw verhaal van Rowling. Regisseur John Tiffany maakt hier een spektakelstuk van, waarbij vuur rondspat in tovenaarsgevechten, doodenge Dementors door de zaal ruisen en de ene acteur zomaar in de andere verandert. De aankleding is prachtig met opwaaiende gewaden, bewegende trappen en rondschietende lichtbundels. Scènes volgen elkaar vlot op en houden de spanning hoog. Het toneelstuk is dan ook anderhalf uur korter dan de oorspronkelijke versie, die sinds 2016 op West End speelt.

Lees ook

‘Adolescence’, een hoogtepunt van dit jaar, is een indringende serie over een onbegrijpelijke misdaad

Geen zingende Potter

Harry Potter en het vervloekte kind is geen musical, maar groots en toegankelijk toneel. Op West End zijn dit soort producties vaker te zien (bijvoorbeeld The curious incident of the dog in the night-time). In Nederland is dit nog een relatief onbekend genre, maar het publiek lijkt er klaar voor. Voorafgaand aan de première was al een recordaantal van 125.000 tickets verkocht.

Op een zingende Potter hoeft dit publiek dus niet te rekenen; wel zijn er scènes waarin het ensemble over het toneel waaiert op de fris-sferische muziek van de (electro)popartiest Imogen Heap. Het acteerwerk wordt stevig aangezet en de visuele effecten zijn overdadig, maar ze laten genoeg ruimte voor het verhaal dat thema’s aansnijdt rond ouderschap en opgroeien, vriendschap en vertrouwen, de strijd tussen goed en kwaad. Dit is een theatraal universum waarvan je eigenlijk geen afscheid wilt nemen als het slotapplaus de magie verbreekt.

Lees ook

‘Veel mensen beseffen niet hoeveel invloed J.K. Rowling heeft op het inperken van transrechten’