Markuszower speelt de redelijkheid zelve bij ‘Pauw & De Wit’

Eén groep mannen had ballendienst. Een andere groep stond groentes te snijden voor de rodekoolsalade. De derde groep verzorgde de puree. En dan mocht Wijnand deze keer de vlaflip maken. De grote keuken in Bodegraven stond vol mannelijke pensionado’s: een gemoedelijke verzameling van witte haren, rode schorten en donkere brilmonturen. Ze kwamen hier geregeld bijeen om te leren hoe je met enig elan een avondmaaltijd op tafel zet. Best moeilijk, als je je hele leven al gewend bent aan een specifieke rolverdeling: jij verdiende de kost, je vrouw bereidde de kost. Maar het is nooit te laat om iets nieuws te proberen.

Maandagavond keek verslaggever Erik Kooyman namens Expeditie Nederland (MAX) toe hoe de zestigplussers zich aan een winterstamppot waagden, op hun eerste kookdag van het nieuwe jaar. „Hier zijn de pannen voor mannen”, zei Kooyman, gebarend naar de heren, die intussen aandachtig naar de instructies van kok Caroline Zwaneveld luisterden. Die was uiteindelijk heel tevreden over het resultaat: ballen mooi gaar, vla goed geflipt. Een aantal van de deelnemers was nu zo behendig dat ze thuis ook een plekje achter het aanrecht toevertrouwd hadden gekregen. Eentje mocht nu zelfs twee avonden per week het menu verzorgen.

Dat gold echter niet voor iedereen. Sommige deelnemers ontbrak het nog aan zelfvertrouwen, andere zaten vast „in de traditionele rolverdelingsfuik” en kregen thuis weinig kans om hun kookkunsten te laten zien, zei Kooyman. Zo legde Wijnand uit dat zijn vrouw „de prinses van de keuken” was. En een prinses stelt het niet altijd op prijs als je toetjes gaat staan maken in háár domein, waar háár regels gelden. „Maar als jij bijvoorbeeld zegt: elke donderdag ga ik koken”, stelde Kooyman voorzichtig voor. Wijnand schudde resoluut zijn hoofd. Dat vulde zich waarschijnlijk met beelden van zijn keukenprinses; van de reactie die zou volgen op zo’n brutaal statement. „Nee, nee”, zei Wijnand. „Dát ga ik niet afspreken.”

Op het podium

Het is ook niet eenvoudig om je een nieuwe rol eigen te maken, als je al zo lang een andere hebt vervuld. Dan is het toch bijzonder om te zien dat er ook veel plekken in Nederland zijn waar je daar wel de kans toe krijgt. Zo mag Gidi Markuszower, die in een ver, ver verleden (2021) eens opriep tot tribunalen omdat het migratiebeleid een misdaad zou zijn tegen het Nederlandse volk, zich nu in talkshows presenteren als een milde en redelijke variant van de PVV. Daar heeft hij het reuzedruk mee. Maandagavond was hij bijvoorbeeld om 18.00 uur te zien in Nieuws van de dag (SBS6) en om 22.40 uur bij Pauw & De Wit (BNNVARA). Bij de progressieve omroep zijn ze ruimdenkend genoeg om aan iedereen plaats te bieden. Daarom was voor de bespreking van het coalitieakkoord weer een fijne tafelbezetting bedacht van zes witte mannen van middelbare leeftijd en één Caroline van der Plas (BBB).

Jimmy Dijk (SP) vond het coalitieakkoord rechts en Van der Plas vond dat er „linkse rook van opsteeg”, en dan kom je toch in een lastige impasse, want elke opinie weegt precies even zwaar aan een neutrale talkshowtafel (ook als de ene beter onderbouwd is dan de andere). Dan de belangrijke vraag: wat vond Gidi Markuszower? Kon de man die in een vorig leven (2008) werd opgepakt met een vuurwapen misschien de doorslag geven? „Ik hoor ‘knetterrechts’, ik hoor ‘links'”, zei presentator Tim de Wit. „Meneer Markuszower: wat is uw kwalificatie van dit akkoord?” „Misschien kunnen we beter zeggen: fatsoenlijk en onfatsoenlijk”, zei meneer Markuszower, die lang geleden (2022) asielzoekers „beesten” noemde. „Je hebt verstandig en onverstandig.” Sommige punten uit het akkoord vond hij onverstandig. Hij speelde de redelijkheid zelve. Een geloofwaardig optreden was het niet, maar hij stond toch maar mooi op het podium.