Na een minuut of tien werd ik overschreeuwd door Lil’ Kleine

Ik was geprogrammeerd op een bijprogramma van Lowlands, een experience die me was verkocht als iets doen op een podium achteraf voor dronken en gedrogeerd publiek. Dat laatste bleek te kloppen.

Ik was op weg naar de artiesteningang. „Daar-is-ie, daar-is-ie”, riepen ze. Had ik het dan toch te veel gedownplayed? Grappig dat ik het even geloofde. Ik bleek tegelijkertijd te zijn aangekomen met Lil’ Kleine, die zou optreden met de hiphopformatie New Wave.

Lil’ Kleine stond te doen of hij met Ronnie Flex belde, terwijl hij werd gefilmd voor weer een documentaire. Er werden vragen naar hem geschreeuwd. Hij droeg een parelketting, had een nieuwe vriendin, een influenster, en zijn nieuwste ding was dat hij gezond leefde, dat is wat ik uit de commotie begreep.

Hij keek naar mij. Ik had zin om artiestengebaartjes te maken.

In de rij voor de artiestenbalie voor een polsbandje werden we allemaal gelijkgeschakeld. Iedereen kreeg dezelfde onpersoonlijke behandeling. Genieten. De anderen waren artiest tot in hun vezels, veel kettingen aan kledingstukken, strakke blikken, maar ze herkenden elkaar niet. Ze werden gereduceerd tot kleine mensen, ze moesten net als ik een identiteitsbewijs laten zien, daarna werd het afgehandeld.

Een wandeling over het festivalterrein. Ik kreeg een container toegewezen, er stonden 45 flesjes water voor als ik dorst kreeg. Ik kreeg vier maaltijdbonnen. Soundos kondigde me aan, op geheel eigen wijze. Ze had het over zichzelf. Enorme tent, niemand meer nuchter.

Ik was tegelijkertijd met New Wave en werd na een minuut of tien overschreeuwd door Lil’ Kleine, het hoofdpodium was te dichtbij. Ik besloot zelf dat het een succes was.

Na afloop ging ik naar een plaats die ‘press-guest’ heette, het was een festival binnen het festival. Hier hingen en lagen geroutineerde Lowlands-bezoekers, veelal mediamensen en BN’ers in de categorie Fokke & Sukke, Olaf Koens en rapper Donnie. Ik voelde me er steeds jonger worden, jonger dan ik in werkelijkheid ben. Iedereen zei me de hele tijd dat-ie iedereen kende, wat fysiek onmogelijk was. Er waren er die geen optreden hadden bijgewoond omdat ze hier iedereen kenden. Een vrouw stelde zich voor als ‘Anouk’.

„De zangeres?”, vroeg ik voor de vorm. De sfeer kantelde even.

„Nee, ik woon bij jou in de buurt”, zei ze. Twee dagen later kwam ik haar inderdaad tegen op het buurtfeest, ze had een hartige taart gebakken. Gek genoeg ging ze daar ook nog een liedje zingen, terwijl ze dus geen zangeres is.

Je bent zo een paar uur verder met het iedereen herkennen en herkend worden en zeggen dat je iedereen kent.

Lang na middernacht baande ik me een weg naar de uitgang. We passeerden het ‘Rabobank Clubhuis’, het wilde er heel graag bij horen.