Olifanten

Opeens was het lente. En voorjaarsvakantie. Ik ging met drie dochters naar Artis, want dat doen columnisten uit Amsterdam. Vroeger vond ik hun observaties vaak ergerniswekkend. Hebben ze niets beters te doen, dacht ik dan vanaf grote afstand. Inmiddels denk ik daar veel genuanceerder over.

Wat opviel waren de extreem lange rijen. Tot aan het Verzetsmuseum aan de overkant van de straat. Een medewerker van Artis liep vorsend langs de rijen en sprak mensen aan om ze te wijzen op de mogelijkheid om online kaarten te kopen. De stemming onder de wachtenden was zonder overdrijving ‘uitgelaten’. Ik informeerde voorzichtig wat er was.

Wat er was?

De eerste mooie dag, dus grote kans dat ‘de olifantjes’ voor het eerst buiten zouden zijn.

Ik had ervan gehoord, maar was het vergeten: in Artis zijn rond Kerst twee olifantjes geboren. Geen tweeling. Wel een raar verhaal van een olifant die eerst moeder en een paar dagen later oma werd. Om met een verzorger in Artis te spreken die met versterking tot de meute sprak: „Wij vinden dat gek, bij olifanten kan het allemaal.”

Even daarvoor gaf hij eerlijk toe dat de geboorte van de dieren zijn werk een extra dimensie geven. Hij wist alles van de groep olifanten. Er was een puberende weggehaald en naar Emmen gebracht, hij kreeg steeds vaker erecties en viel daarmee zijn moeder, maar ook zijn oma lastig. Nogmaals, bij olifanten kan alles. In Artis staat na tientallen jaren dierenkwelling het dier nadrukkelijk centraal, in het oude leeuwenverblijf nestelt nu een reiger, maar dat betekent niet dat de mensen alles willen zien. „Maar”, zei de verzorger, een man met een Ray-Ban-zonnebril en een goed verzorgd grijs baardje, „dat was voor ons niet doorslaggevend om hem op transport te zetten. De andere olifanten waren hem zat, vooral moeder en oma.”

Iedereen in het reptielenverblijf keek naar ons

Het olifantengebied is door voortschrijdend inzicht inmiddels zo groot dat er duizenden mensen omheen kunnen staan. Frida van Roosmalen (4) kroop door de mensen naar voren, ik er sorry’end achteraan, waardoor een meneer in een rolstoel heel boos werd omdat ik zijn shot had gelopen.

Na een half uur olifanten belandden we via de giraffen in het reptielenhuis, waar we met honderden zochten naar schildpadden, slangen en krokodillen. Een man naast me kriebelde zijn dochter met de vingers in de hals, terwijl hij heel hard „kriebelbeest” in haar oor tetterde. Ik imiteerde die grap een paar minuten later, het kwam me op een openbare reprimande te staan.

„Zit jij nu serieus mijn grap na te doen?”

Iedereen in het reptielenverblijf keek naar ons, Frida van Roosmalen vond het bovendien ook helemaal niet prettig. Ze wilde Eva bellen om stoom af te blazen. De oudste dochter (10) nam me apart. „Echt papa, wordt volwassen.”