Ook de nieuwe burgemeester van Parijs is groen en sociaal, maar zijn verkiezing betekent niet alleen continuïteit

5 uren geleden 1

Ze werden zondagavond eindeloos herhaald op nieuwszender FranceInfo: de beelden van de net verkozen burgemeester van Parijs Emmanuel Grégoire (48) die op een elektrische deelfiets de Franse hoofdstad doorkruiste. Zwaaiend naar zijn stadsgenoten trapte de politicus van de Parti Socialiste (PS) naar het Hôtel de Ville, vanwaaruit hij Parijs de komende zes jaar zal besturen.

Helemaal uitstootvrij was Grégoire’s fietstocht niet: hij werd geflankeerd door beveiligers op motoren en langs de route stonden politieauto’s te ronken. Maar het signaal dat hij wilde afgeven is helder: met zijn verkiezing blijft Parijs (ruim 2 miljoen inwoners) een linkse, groene en fietsvriendelijke stad. „Parijs heeft ervoor gekozen trouw te blijven aan zijn geschiedenis”, zei Grégoire in zijn overwinningstoespraak.

Deels betekent zijn verkiezing inderdaad continuïteit: Grégoire volgt zijn partijgenoot Anne Hidalgo (66) op, die sinds 2014 burgemeester is en onder wie de stad een groene transformatie onderging. Ook Hidalgo’s 75-jarige voorganger Bertrand Delanoë (eveneens een socialist, 2001-2014) zette in op vergroening en meer ruimte voor fietsen. Op andere punten zet Grégoire zich juist af tegen zijn voorganger. Wie is de nieuwe maire?

Spanning met Hidalgo

Emmanuel Grégoire wordt in 1977 geboren in een communistisch nest in Les Lilas, een stadje in Seine-Saint-Denis, het ten noorden van Parijs gelegen armste departement van Frankrijk. Als kind gaat hij met zijn broer vaak „flaneren” in Parijs – daarbij wordt hij naar eigen zeggen verliefd op de hoofdstad. Hij studeert aan de Sciences Po-universiteit en werkt als consultant in de medische wereld. In 2002 wordt hij lid van de Parti Socialiste, waarna hij verschillende functies binnen de partij bekleedt.

In 2010 wordt Grégoire stafchef van Delanoë. Als partijgenoot François Hollande in 2012 president wordt, werkt Grégoire een paar jaar voor een van zijn premiers, waarna hij in 2014 terugkeert naar de lokale politiek als assistent van de zojuist verkozen Hidalgo. In 2018 wordt hij haar premier adjoint (plaatsvervanger). Doordat Grégoire steeds ondersteunende functies heeft, ontstaat het beeld van een wat onzichtbare technocraat.

Aanvankelijk hebben Hidalgo en Grégoire een goede band, maar dat verandert als Hidalgo in 2022 een (mislukte) gooi doet naar het presidentschap. Als Grégoire tijdens de campagne een deel van Hidalgo’s taken overneemt, komen meningsverschillen bovendrijven over onder meer de verkoop van het stadion Parc des Princes aan voetbalclub PSG (zij wil niet, hij wel).

De spanningen nemen toe en in 2024 besluit Grégoire zich verkiesbaar te stellen bij de parlementsverkiezingen. Hij wint een zetel en treedt af als Hidalgo’s plaatsvervanger. Ook kondigt hij aan burgemeester van Parijs te willen worden, vóór Hidalgo heeft bekendgemaakt zelf geen ambities te hebben voor een derde termijn. Dat was volgens een anonieme naaste in Libération een bewuste strategie: „[Grégoire] stond voor een dilemma: of hij bleef in haar schaduw (…), of hij koos zijn eigen pad, maar de burgemeester zou dat beleven als een provocatie.”

Grégoire stond voor een dilemma: of hij bleef in haar [Hidalgo’s] schaduw, of hij koos zijn eigen pad, maar de burgemeester zou dat beleven als een provocatie

Hidalgo reageert inderdaad woedend. Ze spreekt van „verraad” en steunt in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen een andere socialistische kandidaat omdat Grégoire „zijn strepen niet verdiend” zou hebben. Desondanks wint Grégoire de socialistische voorverkiezingen, waarna hij de Communistische Partij en de groene partij EELV achter zich weet te verenigen. Die partijen weten dat ze moeten samenwerken om de rechtse kandidaat, oud-minister Rachida Dati, uit het stadhuis te houden.

De campagne wordt getekend door felle uithalen tussen Dati en Grégoire. Hoewel Dati weigert een verbond te sluiten met de radicaal-rechtse kandidaat Sarah Knafo schetst Grégoire consequent het beeld dat Dati gestut wordt door radicaal-rechts. Er is ook ruimte voor hoopvolle boodschappen, bijvoorbeeld als Grégoire de vele Parijse hondenbezitters probeert te verleiden door gesubsidieerde dierenartsenbezoekjes te beloven.

Seksueel misbruik aanpakken

Hoewel Grégoire de kernwaarden van Hidalgo deelt, wil hij als burgemeester een ander pad bewandelen. Bij FranceInfo zei hij dat zijn ‘methode’ zal bestaan uit „super benaderbaar zijn, beschikbaar voor dialogen [en] respectvol naar de oppositiepartijen”. Hiermee probeert hij zich te onderscheiden van Hidalgo, die werd verweten te radicaal te zijn in haar beleid en te fel in haar bewoordingen. Grégoire, die een partner en een samengesteld gezin met drie kinderen heeft, wordt beschreven als un vrai gentil (‘een aardige vent’).

Als burgemeester van Parijs wil Grégoire de problemen rondom seksueel misbruik van kinderen in buitenschoolse opvangen aanpakken – de afgelopen maanden kwamen verschillende schandalen aan het licht. Het onderwerp is gevoelig voor Grégoire, vertelde hij eind 2025 aan FranceInter: hij is zelf als kind slachtoffer geworden van seksueel misbruik. Verder wil hij meer sociale huurwoningen bouwen, Airbnb verder inkaderen en de vergroening doorzetten. Ook wil hij een police de proximité creëren: een politie die dichtbij het volk staat en rekening houdt met thema’s als discriminatie. En hij wil nog steeds Parc des Princes aan PSG verkopen – de voetbalclub dreigt anders de stad te verlaten.

Op 29 maart wordt Emmanuel Grégoire geïnstalleerd. Omdat hij met 50,52 procent van de stemmen won, krijgt hij een ruime meerderheid in de gemeenteraad.

In een liveblog van Le Parisien vroeg een lezer of het beeld van Grégoire op zijn deelfiets ‘echt’ was, waarop een journalist antwoordde: „De beelden van gisteren zijn duidelijk een publiciteitsstunt, maar de metro en de fiets zijn wel degelijk de twee transportmiddelen die Emmanuel Grégoire gebruikt.” Het is dus zomaar mogelijk de nieuwe maire op twee wielen tegen te komen in Parijs.