Raven van Dorst bestaat niet in Amerika, en dat doet pijn

Op Palmzondag vieren wij de blijde intocht van Milan van Waardenburg in Jeruzalem. Of misschien behoort dat niet tot zijn takenpakket en transformeert de musicalacteur donderdag pas in het Lam Gods, om 20:35 uur stipt, bij aanvang van The Passion (KRONCRV). De viering was afgelopen zondag hoe dan ook weinig feestelijk geweest, want de speciale mis in de Heilige Grafkerk in Jeruzalem was verboden door de Israëlische politie, zo meldde de NOS. Arme Milan: niet de lusten van de Christus-rol (als superster Jeruzalem binnenrijden, bewonderd door ‘Hosanna’-zingende fans), wel de lasten (sterven aan het kruis, luisterend naar covers van Marco Borsato). Hij lijdt voor onze zonden. Iemand moet het doen.

Ik dacht aan zijn barmhartige offer toen ik aan het begin van Palmzondag naar WNL op Zondag keek en presentator Rick Nieman met Jesse Klaver, leider van Progressief Nederland, over migratie hoorde praten. Nieman had gelezen dat Nederland recentelijk met vier andere EU-landen in Brussel had vergaderd over „deportatiecentra”, die ze ergens buiten Europa zouden willen opzetten. Vond meneer Klaver dat een goed idee? „Dit soort plannen horen we al heel lang”, zei de PRO-leider, „en tot nu toe komt het er eigenlijk nooit van. Dus ik zou graag heel concrete plannen willen om te zorgen dat we de boel weer vlottrekken.”

Het Europese migratiepact dat nu in de Tweede Kamer lag, daar was hij in principe vóór (PRO!), ware het niet dat in dat pact ook werd gesproken over het opsluiten van kinderen. „En dát gaat ons echt te ver.” „Ingewikkeld”, zei Rick Nuancieman. „U zegt: kinderen – dat is iedereen met u eens. Maar het gaat misschien ook om jongens van zeventien.” (Dan ben je volgens het Kinderrechtenverdrag nog altijd een kind, maar in onzichtbare inkt is vastgelegd dat de grens lager ligt in WNL-studio’s.)

Dag en nacht protesteren tegen ICE

De ochtend werd middag en de middag werd avond en nog steeds hield het gemak waarmee het woord „deportatie” door de tv had geklonken me bezig. Tegen het eind van Palmzondag viel in de aftrap van het nieuwe seizoen van Nachtdieren USA (BNNVARA) te zien hoe presentator Raven van Dorst een bezoek bracht aan Washington, waar men al min of meer is gewend aan dat soort termen. Toch zijn daar ook veel mensen die er wakker van liggen. In tentjes van wit zeil trof Van Dorst demonstranten die dag en nacht protesteerden tegen ICE – dat niet moeilijk doet over het vastzetten van kinderen – en voor het afzetten van Donald Trump.

Voor Van Dorst, zelf geboren als intersekse, moet de eerste aflevering verder een vreemde ervaring zijn geweest. Het Amerika van Trump erkent maar twee genders en dat gold ook voor de Republikeinen die Van Dorst ontmoette. Daar zat een man met een gestippelde stropdas tussen die zichzelf introduceerde als strategisch adviseur en in zijn eentje in een bedompte diner zat, met een stapeltje papieren voor zich. Hij werkte aan „rechtszaken die worden aangespannen ten behoeve van godsdienstvrijheid”. Ieder voorbeeld dat hij noemde ging over transgenders. Dat van die twee genders hield God schijnbaar echt heel erg bezig.

„Ik ga al jaren graag naar Amerika”, zei Van Dorst op zalvende toon. „En ineens hoorde ik de president zeggen dat ik niet meer bestond – dat deed pijn. Ik voelde me onwelkom.” Dat persoonlijke verhaal had niet het verwachte effect. De man lichtte op toen Van Dorst vertelde dat die alleen door de douane was gekomen nadat die op diens visum voor de optie ‘F’ (female) had gekozen, omdat ‘X’ geen optie was. „Ik heb aangedrongen op een beleid dat uitgaat van twee genders”, zei de strategisch adviseur. „Jij voelt je gekwetst. Ik ben tevreden.”

Zou het kunnen dat het nieuws zelfs Amerika heeft bereikt: dat wij hier, helemaal in Nederland, elke Witte Donderdag een man met een goeie zangstem tot Messias verkiezen en de ongelukkige ziel dan per direct, zonder genade, aan het kruis nagelen? Dat we door die jaarlijkse offers onbezwaard kunnen zondigen? Ik weet zo’n gebrek aan naastenliefde anders niet te verklaren. Hosanna, Milan. Er is veel om voor te lijden.