Reflecties op het leven en uitleg over cockteasers in ‘De grannies van Amsterdam’

Joanita (80) vond Lorraine (75) een cockteaser. „Een wát?”, zei Lorraine. „Een cockteaser”, zei Joanita. „Oh”, zei Lorraine begripvol. „Nóú hoor ik het.” „Een cockteaser?”, zei Tonneke (70). „Dat is dat je zorgt dat-ie een stijve krijgt, en dan zeg je dat je geen zin hebt”, zei Mug (80). „Múg”, zei Tonneke. Ze keek van links naar rechts en knikte toen naar het bord dat voor haar op tafel stond. De witte parels rond haar nek schudden een beetje van ontsteltenis. „Ik moet nog éten.”

Op een Amsterdams terras zaten vier vriendinnen op een rijtje in de zon, ieder achter een halfvol glas rosé. Kijkers van het eerste seizoen van De grannies van Amsterdam (MAX) wisten al dat ze daar vaker zitten. Toen was de vriendinnengroep nog wel iets groter: het vijfde lid, Jocelyn, overleed vlak na de opnames. Het maakt dat de club soms incompleet voelt, dit tweede seizoen. Toch is het ook troostrijk hoe de vrouwen, zonder het verdriet en gemis te ontkennen, samen blijven komen om elkaar afwisselend te steunen, te ergeren en te vermaken. Het rouwproces vindt plaats op de achtergrond. Het leven gaat intussen door. Dat alles kan naast elkaar bestaan.

Joanita, die altijd de grootste oorbellen draagt, begreep niet goed waarom Lorraine de cock in kwestie zo aan het teasen was. Hij behoorde toe aan een heel geschikte man. Toen ze samen op een feestje waren had Joanita gezien hoe de man, cock incluis, veel interesse had getoond in Lorraine. „Toevallig ken ik hem uit het circuit, van vroeger”, zei Joanita. „Keurige man. Heel goed aangekleed. Goede schoenen.”

„Zij kent ‘m weer”, mompelde Tonneke. Lorraine vervolgde haar verhaal alsof ze het niet had gehoord. „En Lorraine loopt gewoon weg! Ze laat ‘m staan.” Er ontvouwde zich een discussie over of de man wel of niet als een kwijlend hondje achter Lorraine was aangelopen, en of het anders geen mooie match was voor Joanita, die nog maar eens herhaalde dat hij erg mooie schoenen had.

Maar nee. „Ik ga geen afdankertje van Lorraine nemen”, zei Joanita beslist. Daarnaast zag ze niet in wat een man nu nog aan haar leven moest toevoegen. Ze had al wel zo’n beetje wat ze nodig had. Een vriendinnengroep om mee op vakantie te gaan, bijvoorbeeld. In de aflevering van donderdagavond brachten de grannies ook samen tijd door in Spanje. Daar haalde Mug Joanita over om het zwembad in te gaan met behulp van het woord ‘hupsakee’ („Ze is gek op het woord ‘hupsakee’”, wist Mug) en kibbelden ze in de zon over een kaartspel waarbij je moest samenwerken. Ze waren telkens af, of ‘dood’. „In real life ook”, zuchtte Tonneke. „Maar als ik toch ergens dood moet gaan: dan maar hier.”

Onwerkelijk halfuurtje

Bij de EO nam men in Adieu! Volgende kaart alvast een voorschot op wat er daarna gebeurt. Daar ontving presentatrice Rachel Rosier oud-voetballer en ondernemer Demy de Zeeuw in een verblindend witte studio. „Welkom in de hemel, Demy”, zei Rosier. Daarna kreeg De Zeeuw een stapeltje kaarten met tekstjes die hij hardop voor moest lezen, in de hoop dat zo vanzelf een diepzinnig gesprek zou ontstaan. Waarom Rosier hem niet gewoon zelf de vragen stelde, bleef gissen. Op het eerste kaartje stond: „Jezus Christus of Johan Cruijff?”

De Zeeuw koos Johan Cruijff en geloofde in hemel noch hel. Het interview zelf voelde als een onwerkelijk halfuurtje in de limbo. „Oké, jij komt in de hemel en je mag een tip geven aan God. Hij bestaat toch, blijkt. Wat zou je tegen ‘m zeggen?”, vroeg Rosier uiteindelijk. De Zeeuw zou god dan aanraden om „accounts aan te maken op alle sociale media” en „de grootste influencer ter wereld” te worden.

„Ga elke dag al het goeds verspreiden waarvan je denkt dat ’t nodig is”, zei De Zeeuw. Rosier wist wat God zou antwoorden: „Dat heb ik al gedaan, dat is de Bijbel.” „Daar bereik je jonge mensen niet mee”, zei De Zeeuw. Rosier bleek nu uit haar hoofd te weten hoeveel volgers De Zeeuw zelf had op sociale media: 7,7 miljoen. De oud-voetballer grijnsde. „Misschien ben ik zelf ook wel een god.” „Zullen we daar dan maar mee eindigen?”, vroeg Rosier. Ze lachte beleefd. „Het wordt een heel raar gesprek zo.”

Voor reflecties op het leven en gedachtes over zingeving kun je dan toch beter naar de grannies kijken. Aan het eind van de aflevering van donderdag was alvast een snippet uit de volgende te zien: dan snauwen twee dames elkaar af over de invulling van een buurtfeest. De andere twee werpen elkaar betekenisvolle blikken toe. Ze komen er wel uit. De hemel en de hel, dat is een vriendinnengroep.