Vitaminevogel

Na jaren eraan verslaafd te zijn geweest, heb ik eindelijk afstand gedaan van mijn noisecancelling koptelefoon. Ooit was het apparaat mijn steun en toeverlaat tegen zowel lawaai van buiten (verkeer/industrie/andermans familie/mijn familie) als lawaai van binnen (gepieker over de wereld/mijn persoonlijkheid/de combinatie van die twee, wat ik probeerde te overstemmen met podcasts over onder andere) maar net zoals bij langdurig gebruik van lippenbalsem of neusspray verergerde het middel op een zeker moment de kwaal. Ik merkte dat ik gevoeliger was geworden voor herrie en me rusteloos voelde wanneer ik geen podcast of muziek op kon zetten om me af te leiden van mijn eigen getob. En dus besloot ik maar af te bouwen.

De eerste dag was hels. Geluid kwam hard binnen. Daar bovenop vroor het ook nog eens en had ik geen oorwarmers bij me.

De tweede dag was eveneens heftig. Ik miste het om de hele tijd podcasts en radio te luisteren. Uit pure infomo (dat is fomo maar dan met betrekking tot nieuws, wetenschap en de laatste roddels) las ik toen ik naar de supermarkt liep de krant.

Op de derde dag ging het beter. Ik maakte mijn wandelingetje door de wijk, de zon scheen en opeens verschenen de geluiden achter de geluiden: voorbij luid bellende toeristen en tieners die op Ahoyvolume filmpjes afspeelden, hoorde ik getjilp. De rest van de week spitste ik wanneer ik naar buiten ging mijn oren om de vogels te vinden, het werd een soort paaseieren zoeken maar dan met geluid. Het zorgde er niet alleen voor dat ik me met iets anders bezighield dan kabaal omzeilen of gepieker vermijden, maar ik voelde me er ook daadwerkelijk vrolijker door.

Toen ik daar op googelde (even werd de infomo me te veel) ontdekte ik diverse onderzoeken waaruit was gebleken dat vogelgeluid het mentale welzijn kan verbeteren. Je cortisolniveau en bloeddruk dalen, gevoelens van stress nemen af, de positieve gevolgen zijn uren later nog meetbaar.

Vanochtend wandelde ik langs een heg waar behoorlijk wat gekwetter uit kwam, het leek wel een luidspreker van takken. Zodra de beestjes mij opmerkten vlogen ze massaal uit. Het getjilp, gekwek en gefluit ging over in een zwaar geruis, alsof er een reusachtige dame met zware rokken voorbijschreed.

Ze streken verderop neer in een struik. Even was het stil, en toen begon de symfonie aan gefluit en getjilp van voren af aan.

Ik dacht aan alle jaren die ik onder een koptelefoon had doorgebracht.

Ik dacht aan alle rust die ik was misgelopen, juist doordat ik ernaar op zoek was.