Wat de ‘koopzegelrel’ zegt over de Nederlandse volksaard

In de Achterhoek zitten vooral Plus-supermarkten, dus de ‘koopzegelrel’ ging lijfelijk aan me voorbij, maar gelukkig zaten de kopbladen van het Algemeen Dagblad erbovenop. Zie daar de positionering in het krantenlandschap. Waar De Telegraaf inzet op het maatschappelijk ongenoegen, heeft het AD nog een nog gevoeliger plekje naast de onderbuik ontdekt. Ze hebben het consumentenleed tot speerpunt gemaakt en produceerden een diarree aan verhalen waarin marketeers ‘de blunder’ van Ahold om de koopzegels ‘duurder te maken’ van alle kanten bekeken. Een vol zegelboekje kost voortaan geen 490 euro aan boodschappen, maar 980 euro (en de zegels waarvoor je moet betalen).

De verontwaardiging was dermate groot dat lezers via de ingezonden brievenrubriek kenbaar maakten dat ze voortaan wel ergens anders zouden gaan winkelen. Je druk maken over koopzegels van Albert Heijn is de bodem, wie denkt op die manier slim te sparen bivakkeert daar weer onder. Ik las het nieuws in De Stentor die in een café in Lochem op tafel lag en wierp de krant van me af.

Is dit wie wij zijn? Zijn het dan de koopzegeltjes die de inwoners van dit land op de barricaden krijgen? Ik vrees het wel.

Vakantie in eigen land is een uitgelezen kans om de Nederlandse volksaard te bestuderen. De gesprekken die ik meekreeg gingen vooral over bezit en rendement, ik heb een vader op het terras van een restaurant met een zekere landelijke bekendheid zichzelf volledig zien vergeten toen bleek dat de kindergerechten – een loempia – niet kwamen met friet en salade. Die moest je apart bestellen. Hetzelfde gold voor de spies van kippendij die hij zichzelf had toebedeeld.

De zinnen ‘Geldt hetzelfde verhaal voor de kippendij? Dan is het grote schande’ resoneren nog na in mijn hoofd. De man werd op klaarlichte dag beroofd, maar kreeg weinig bijval. Ook niet van mij, ik was het volledig met hem eens, maar heb ooit besloten dat discussies met horecapersoneel zinloos zijn.

Ik bezocht twee braderieën, in Ruurlo en Aalten. De Nederlander keurt en snuffelt en volgt het wereldgebeuren op de voet maar schudt pas het hoofd als hij leest dat het rendement op de koopzegels van Albert Heijn wordt gehalveerd.

Na afloop van de voetbalwedstrijd Vitesse-RKC kreeg mijn dochter (10) een goodiebag, daarin zaten ‘een harde staaf’ (bedoeld voor honden), kortingsbonnen voor een massage, een Vitesse-shawl en een tegoedbon voor vijftig procent korting op een Big Mac. Het was niet de eerste keer dat ze een cadeau van Vitesse kreeg, maar ze was er dolblij mee.

Zo voelt een volle spaarkaart van Albert Heijn.