De rockers van Claw Boys Claw ‘willen niet eindeloos doorgaan’ (maar ook niet stoppen)

Hij kan zijn tranen niet bedwingen.

Na beleefd op de deur te hebben geklopt komt bakker Dicky Bosman, ook wel: ‘Clawboy Dicky’, jubelend de hemel binnenlopen. Hier, backstage in de kleedkamer van concertzaal het Bolwerk in Sneek, zit wat hem betreft de grootste band uit de Nederlandse rockgeschiedenis zich klaar te maken voor wat de allerlaatste clubshow uit hun veertigjarig bestaan moet worden: Claw Boys Claw.

Daarom heeft de eigenaar van bakkerij De Soete Suickerbol uit het Drentse dorp Noordscheschut („Ik moet morgenvroeg weer om half vijf op”) een slagroomtaart gemaakt die hij deze donderdagavond dolgraag wil overhandigen aan de helden die stuk voor stuk op zijn lijf staan getatoeëerd, vanaf zijn kuiten tot op zijn rug.

Foto Sake Elzinga

„Lieve Peter, John, Marcus, Jeroen, Beryl, Gini, Hannah, Sjors en de rest van de crew”, staat er in letters van chocolade tussen de stukken fruit, glitters en hartjes. „Heel erg bedankt voor al die jaren plezier die jullie me gaven tijdens alle optredens (bijna 40 jaar!) Ik hoop ooit jullie toch weer eens live te zien optreden: Nogmaals Thanx! X HIPCAT FOREVER!!”

Het is veel tekst voor één taart, maar dat komt goed uit. Want als Dicky met gejuich door de band wordt ontvangen is hij meteen sprakeloos. Zodra hij de doos heeft overhandigd draait hij zich om en loopt de deur weer uit. Tranen stromen over zijn wangen.

Dicky is niet de enige met dubbele gevoelens. De Amsterdamse band kondigde vorig jaar bij het verschijnen van het dertiende album Fly weliswaar een afscheidstournee aan, maar lijkt helemaal niet te willen stoppen.

Lees ook

Dit zijn de 25 beste Nederlandse albums van 2025

„We zijn te oud om als rocksterren de wereld te veroveren en moeten niet eindeloos doorgaan”, verklaart gitarist John Cameron (64) terwijl hij door zijn lange, zwarte (en grijsloze) bos krullen wrijft. „Daarom leek het ons beter om te stoppen terwijl we nog goed zijn. Maar het is niet zo dat we niet meer willen, zijn afgestompt, het saai vinden of muzikale meningsverschillen hebben. Maar we stoppen met telkens weer datzelfde rondje langs alle clubs rijden, zoals we dat al honderd jaar hebben gedaan.”

Zanger Peter te Bos (75), wél grijs, heeft het over „een plaspauze” of „reset” en „een sprong in het ongewisse”. Hoe hij dat precies voor zich ziet, weet hij ook nog niet, maar het betekent sowieso niet het definitieve einde, verzekert hij. „We gaan zien wat er gebeurt zodra John en ik weer samen gaan zitten klooien.” „Ik kan me helemaal niet voorstellen dat ik geen muziek meer zou maken”, zegt Cameron. „Ik ga niks beloven, maar zeker niet dat we niks meer gaan doen. Helemaal als er leuke dingen op ons pad komen, zoals deze zomer het festival Down the Rabbit Hole.”

‘Inpluggen en gaan’

De band begon in 1983. „Er kwam geen denkwerk aan te pas”, aldus Te Bos. „Het was inpluggen en gaan.” Geïnspireerd door eigenzinnige punkers als The Cramps en The Gun Club wilde Cameron zijn gitaar laten janken. „Maar ik heb nooit iets kunnen naspelen. Vroeger was dat mijn frustratie, maar nu denk ik: het was juist goed, want door dat gebrek heb ik nu mijn eigen stijl.” „We zijn nooit rigide geweest”, vervolgt Te Bos. „We wilden juist overal aan ruiken en hebben zowel hardrock als ska gemaakt.”

Die dwarse eigenzinnigheid betaalde zich uit: Claw Boys Claw speelde memorabele shows op Pinkpop en Roskilde, toerde door Europa, speelde in New York en verzorgde meerdere avonden het voorprogramma van U2 in de Rotterdamse Kuip. „Dat was ongelofelijk”, zegt Te Bos. „Helemaal toen we van Bono ook de catwalk in het stadion mochten gebruiken.”

Vanaf de start is de band ook een warm familiebedrijf. „Ik heb mezelf opgedrongen”, bekent Te Bos. „Ik was én ben nog altijd smoorverliefd op Johns zus, Beryl. Toen ik haar had versierd, volgde mijn grote hamvraag aan John. ‘Ik vind de zanger van jouw band niet zo leuk, mag ik de nieuwe worden?’”

Beryl doet bij alle optredens nog steeds het licht. Camerons dochters Gini en Hannah verzorgen samen met hun moeder Cindy de achtergrondzang. „Maar zij is vandaag jammer genoeg ziek”, zegt Gini. Hannah: „Daardoor moet ik nu twee keer zoveel partijen zingen.”

Niet radiovriendelijk

Afgezien van de nauwe bloedbanden en muzikale erfenis was Claw Boys Claw ook een belangrijk baken van tegendraadsheid, vindt Te Bos. „We hebben altijd gedaan wat we zelf wilden. We hoeven niet zo nodig naar de AFAS Live of de Ziggo Dome.”

Cameron: „We hebben ons ook nooit geconformeerd aan radiovriendelijkheid ofzo. Toen dat één keer toevallig lukte met ‘Rosie’, dat een hit werd, begonnen labels wel te pushen om nóg zo’n nummer te maken.”

Te Bos: „Natuurlijk hadden we er best meer geld uit kunnen slepen, maar fuck it! We hebben ook mensen gepest omdat we opstandig waren. Als je bij Frits Spits een bitterbal in zijn nek duwt of een frikandel speciaal naar iemand van OOR gooit, helpt dat nou niet meteen mee aan je carrière.”

Claw Boys Claw in Sneek.

„Dat was niet Frits Spits”, corrigeert Cameron. „Dat was Fred Hermsen van de VPRO. En het was op zijn voorhoofd.”

De baldadigheid is nooit verdwenen. Tijdens de soundcheck plakt Te Bos het podium vol stickers („Dat doe ik altijd, overal”) met het door hem ontworpen iconische bandlogo Hipcat – een wilde poezenkop met zonnebril en vier verticale balkjes als tanden.

Wel anders dan voorheen: er staat een kruk op het podium waarop Te Bos af en toe op neerstrijkt. Voor de nieuwste nummers heeft hij een muziekstandaard met teksten als geheugensteuntje. Als de rest van de band na de soundcheck vertrekt om te eten, gaat hij languit op de bank liggen voor een dutje. Maar hij heeft een goed excuus: „Ik ben víjf-én-zéventig! Dat is toch niet te geloven?!”

Wifi-storing: gratis bier

Als hij na negenen zijn zwarte Adidasjes verruilt voor gevaarlijke zwarte puntlaarzen, is de bravoure terug. „Dat zal ze leren”, zegt hij nippend uit een glas Jack Daniels – „een graag geziene gast”. Het uitverkochte Bolwerk schreeuwt rond half tien de band toe. De fans hebben sowieso de avond van hun leven: dankzij een wifi-storing is het bier gratis. Wel hangt er bij de bar een QR-code voor vrijwillige tikkies.

„Wie heeft de pinautomaat stukgemaakt?” vraagt Te Bos streng aan de lallende zaal. Hij wijst de gelukkigen op de laatste restjes bandmerchandise: „Als jullie geld overhebben geef het dan aan mij. ALLES MOET WEG!” Na zijn zoveelste lofzang („Schitterende stad Sneek! Ik kom hier wonen. Proost Friesland! Boppe!”) smijt hij een beker bier de zaal in.

Maar als hij bij ‘Bite the Dice’ van het podium stapt om tussen de fans het refrein „STUMP FREE!’’ te brullen, lukt het hem niet meer om er terug op te klimmen. „Ik schaam me dood”, zegt hij als hij na vergeefse pogingen en het nodige gespartel weer omhoog is getakeld. „Ik ben de enige zanger die een dive van tien centimeter heeft gemaakt.”

Het is die combinatie van charisma, relativeringsvermogen en galgenhumor die de frontman zo uniek maakt. Dat ondervindt ook zijn grootste fan die uitdrukkelijk in het zonnetje wordt gezet. „Applaus voor Clawboy Dicky”, beveelt Te Bos tegen het eind van de show. „Wát een man is dat zeg. Zijn vrouw Fanny is er ook. Hij schijnt haar wel eens te slaan. Maar dat heb je met een man als Dicky. Speciaal voor jou het volgende nummer! Ik weet bij god niet wat het is.”

De bakker is vereerd. „Geweldig”, giert hij.

Na de toegift – waarin oud-bassist Bobbie Rossini haar opvolger Marcus Bruystens vervangt om oude hits als ‘Shake It On The Rocks’ mee te spelen en Gini Cameron nog even achter de trommels van drummer Jeroen Kleijn kruipt – neemt Te Bos voor de allerlaatste keer afscheid: „Misschien tot later! Misschien tot nooit meer!”

„Het is eigenlijk heel jammer dat we stoppen”, treurt Cameron als hij backstage de champagne opentrekt. „Deze tour was zo leuk. Ik wou dat-ie nog moest beginnen.”

De 75-jarige Peter te Bos van Claw Boys Claw in Sneek.

Foto Sake Elzinga