Eten van niveau, zonder het hysterische prijskaartje

2 dagen geleden 4

Soms loop je een restaurant binnen en heb je direct het gevoel dat je een fijne avond gaat hebben. Je volgt de gastheer of – vrouw, neemt plaats, kijkt eens om je heen en glimlacht verwachtingsvol dat dit wel eens iets zou kunnen zijn.

Dat heb ik als we binnenstappen bij EVE van de Rotterdamse sterrenchef Erik van Loo, van restaurant Parkheuvel dat op dit moment wordt verbouwd. Aan het hoofd van de keuken staan, net als in Parkheuvel, vader Erik en zoon Juliën. EVE is gevestigd op de hoek van de statige Paleisstraat in Den Haag, schuin tegenover het paleis op het Noordeinde. Het is een prachtig pand waar we talloze keren langs zijn gelopen, dat we ’s avonds in het maanlicht weleens gefotografeerd hebben en waar opeens een nieuw restaurant in blijkt te zitten.

We worden enthousiast onthaald door het personeel en zien de ruime, sfeervolle zaal met enorme ramen al snel volstromen met gasten. Een tafel verderop zit een VVD’er uit de tijd dat VVD’ers nog sympathiek waren. Het is nog maar net open, maar veel mensen weten duidelijk de weg ernaartoe te vinden. Niet verwonderlijk met zo’n gereputeerde chef.

EVE heeft een bites-kaart met kleine hapjes, een à-la-cartemenu en een vast menu samengesteld uit gerechten van de kaart. Wij gaan voor losse gerechten omdat er allerlei aanlokkelijks op de kaart staat dat we willen proeven. Waaronder een hotdog van kreeft op de bites-kaart: een fijne brioche met worstje gemaakt van kreeft en licht pittige (zeer licht pittig, het mag geen naam hebben, niks om je zorgen over te maken) mayonaise. Leuk begin, maar eigenlijk best zonde van de kreeft, omdat je alles mist wat kreeft zo verrukkelijk maakt: die onweerstaanbare structuur, de rijke smaak. Dat valt nu weg.

De ravioli is een zeer geslaagd huwelijk tussen Italië en Thailand: de tom yam goong-bouillon is zo licht als water met het heerlijke aroma van citroengras

Ik bestel zelden soep in restaurants, maar we zijn er tijdens de ramadan en dan is een soep aangenaam na een dag vasten. Maar los daarvan klinkt de aardappelcrèmesoep met truffel als iets wat ik niet wil missen. Aardappelsoep is een klassieker en kan zwaar en machtig zijn, maar deze is vederlicht en als balsem voor de maag. Rijk met een hint van truffel, krokantjes van aardappel, bieslook voor wat fijne kruidigheid en – als ik me niet vergis – wat parmezaan. Perfect soepje. Mijn tafelgenoot heeft een volmaakte, boterzachte ceviche van Nederlandse geelvintonijn met radijs en roze peper.

De ravioli is een zeer geslaagd huwelijk tussen Italië en Thailand: de tom yam goong-bouillon waarin de ravioli, gevuld met kreeft en met de smaak van gestolde bisque, geserveerd wordt is zo licht als water en heeft het heerlijke aroma van citroengras. Daarbij taugé voor de knapperigheid. Een bord vol umami. Zeer bevredigend.

Mijn tafelgenoot bestelt als extra gang perfecte entrecote met een streep boerenkool met te harde pancetta die hij teleurstellend vindt en uit de toon vindt vallen. Daar horen natuurlijk frietjes bij, die zijn lekker dik, krokant en goed gezouten – alleen iets te zacht van binnen.

Vrolijk enthousiasme

Om ons heen zien we het sympathieke personeel druk in de weer met dienbladen vol gerechten die er allemaal om smeken geproefd te worden. Het jonge personeel is nog wat onwennig; de ervaren medewerkers laveren soepel en ontspannen langs de tafels en maken gezellig praatjes met gasten. Vooral een Hongaarse dame maakt er echt een feest van met haar vrolijke enthousiasme. We treffen het bovendien met een serveertafel naast ons waardoor we goed zicht hebben op alle gerechten en makkelijk kunnen vragen wat het allemaal is. Daar maken we mental notes van voor ons volgende bezoek, want dat gaat er zeker komen.

Foto’s Hedayatullah Amid

Maar eerst nog het dessert, dat is volgens de kaart een tiramisu van Haagse hopjes met karamelijs. Misschien klinkt ‘tiramisu’ beter, maar de structuur lijkt er in het geheel niet op, het is eerder panna cotta. Maar het doet niets af aan de smaak, die is goed. Haagse hopjes zijn sowieso niet te versmaden. Na stroopwafels vind ik ze misschien wel het lekkerste dat Nederland te bieden heeft.

De keuken van EVE is hedendaags, met internationale invloeden en moderne en soms ludieke herinterpretaties van klassiekers. Ik zou het casual fine dining willen noemen: hoogstaande kwaliteit zonder de formaliteit – en zonder het hysterische prijskaartje. De sfeer is ongedwongen, de uitvoering zelfverzekerd. Hier zijn chefs aan het werk met ervaring en dat proef je.

Normaal zou ik een tijdje wachten voordat ik een nieuw restaurant bezoek om het tijd te geven zijn eigen ritme te vinden, maar dat heeft EVE niet nodig. Het loopt als een goed geoliede machine, de wijnen zijn mooi en vriendelijk geprijsd en de gerechten om te smullen. We hebben er een nieuw adres van niveau bij in Den Haag .

Lees het hele artikel