‘Het leven met een baby is heel anders dan ik had verwacht. Veel leuker en veel minder zwaar’

Sebastiaan: „Spitsuur is een van mijn favoriete rubrieken, na de restaurantrubriek van Joël Broekaert. Daar verliest Spitsuur het toch van voor mij. Ik vind het leuk te lezen over restaurants.”

Milou: „We lezen ook altijd de restaurantrecensies van Mara Grimm in Het Parool – en we gaan graag naar restaurants.” 

Sebastiaan: „Aan het begin van de maand zeggen we: we gaan op die datum daarheen en dan reserveren we.”

Milou: „Dan kun je je er ook op verheugen.”

Sebastiaan: „Het mooie aan Spitsuur is dat je in weinig woorden inzicht krijgt in hoe iemand in het leven staat. Hoe laat iemand opstaat. Het is een kijkje in het privéleven van mensen. Je ziet: zó leven ze. Ik hou niet van reality-tv, maar misschien is dit mijn reality-tv.”

Milou: „Ik ben freelance journalist voor onder meer het Volkskrant Magazine, Het Parool en Linda.meiden. Laatst heb ik voor een artikel Amsterdamse ouders gevraagd hoe ze hun zoon feministisch opvoeden. Ik had me dat afgevraagd – voordat onze dochter Winne geboren werd, vijf maanden geleden – toen we nog niet wisten dat het een meisje werd. Bij een jongen lijkt me zo’n feministische opvoeding een grotere uitdaging dan bij een meisje.

„Voor Linda.meiden maak ik veel grote dubbelinterviews. Ik vind mijn werk vét leuk, ben er dol op. Ik schrijf heel graag en het freelancen bevalt goed. Ik geef ook lezingen over de boeken die ik geschreven heb. Dat zijn feministische boeken, zoals het recente Gelukkig gelabeld, dat gaat over waarom steeds meer mensen labels hebben, zoals adhd. Mijn boeken zijn altijd een mix van persoonlijke zoektocht, onderzoek en interviews.”

Sebastiaan: „Het beleven van de bevalling heeft mij veel feministischer gemaakt.” Milou: „Hij heeft ook ‘fem’ op zijn enkel getatoeëerd.”

Foto Mona van den Berg

Sebastiaan: „Ik ben programmamaker bij Pakhuis de Zwijger in Amsterdam, ik organiseer publieksevenementen. Dat vind ik heel leuk. Mijn werk omvat zowel een onderwerp bepalen, sprekers en gespreksleiders uitnodigen en een draaiboek maken, als stapels glazen naar de bar brengen wanneer dat nodig is.”

Milou: „Ik werk meer dan fulltime, maar werk wanneer ik wil. Sinds Winne geboren is, houd ik het weekend vrij. Daardoor werk ik veel in de avonden, als zij op bed ligt. Maandag, dinsdag en woensdag gaat ze naar de crèche. Donderdag is Seb thuis, vrijdag komen zijn ouders of zijn zusje. Ik werk thuis, we hebben hierboven een kantoortje.”

Sebastiaan: „Ik werk ook fulltime, maar tot Winnes eerste verjaardag heb ik ouderschapsverlof op donderdag. Dat is heel fijn. Daarna moeten we weer even terug naar de tekentafel – ik overweeg dan voortaan vier dagen te gaan werken.”

Milou: „Ik denk dat jij eerder neigt naar vier dagen dan ik.”

Sebastiaan: „Ja, ik zie jou niet vier dagen werken. Weet niet of dat kan.”

Milou: „Ik vind het fijn als journalist flexibel te zijn voor mijn opdrachtgevers – en ik ben ook kostwinner. Ik verdien iets meer dan anderhalf keer modaal en Seb één keer modaal. Dus ik draag het meeste bij.”

Sebastiaan: „We hebben een gezamenlijke rekening voor de huishouding – maar we hebben ook allebei nog een aparte rekening.”

De baby als wekker

Milou: „De baby is onze wekker – ik vind het heerlijk door Winne gewekt te worden. Soms is dat om half zeven, soms om half acht. Als we allebei thuis zijn, gaan we tussen tien en elf naar bed. Maar in het weekend komt het ook voor dat een van ons lekker in de kroeg hangt met vrienden. Die kan dan laat thuis komen, slaapt op de bank en mag uitslapen. We doen dat enorm veel, allebei. Ik had dat eigenlijk niet verwacht. Ze zeggen vaak dat je leven voorbij is als je eenmaal aan kinderen bent begonnen. Maar dat is niet waar.”

Sebastiaan: „Winne ging al heel vroeg mee in de draagzak – ook naar restaurants en kroegen. Dat heeft haar karakter gevormd. Misschien is ze daarom zo relaxed.”

Milou: „Wij merken dat het leven met een baby heel leuk kan zijn. Het is heel anders dan ik had verwacht, veel leuker en veel minder zwaar. Ons leven, nu met Winne, voelt grotendeels hetzelfde als voorheen. Ze is echt bij het leven gekomen dat Seb en ik al leefden, we hebben niet alles aan haar aangepast. Dat soort verhalen over positief ouderschap en moederschap had ik zelf meer willen horen. Die hoor je zo weinig, vind ik. Net als zwanger zijn en bevallen – dat vond ik ook allebei geweldig.”

Sebastiaan: „Of we het perfecte leven hebben? We hebben niet zulke grote ambities. We houden van een klein leventje. Daar waaien we makkelijk in mee. We hoeven bijvoorbeeld ook niet buiten Europa op vakantie.” 

Milou: „We hebben het natuurlijk hartstikke goed! We hebben gewoon een heel leuk leven.”

Sebastiaan: „Soms hebben we wel irritaties.”

Milou: „Over de afwas of zo. Niet over grote fundamentele dingen in de relatie.”

Sebastiaan: „Maar soms hebben we ruzie, dan gaan we tegen elkaar schreeuwen. Dat is dan kennelijk even nodig. Het helpt om terug naar de basis te gaan.”

Milou: „Ik probeer zo min mogelijk te vliegen. Ik vlieg maar eens in de vijf jaar.”

Sebastiaan: „Ik ben minder principieel over vliegen dan Milou. We gaan binnenkort op vakantie naar Italië, Ligurië, mijn ouders hebben daar een huisje. Milou gaat dan met de trein en ik ga vliegen.”

Milou: „Ik schrijf veel vanuit een feministisch perspectief. Zo heb ik veel artikelen geschreven over grensoverschrijdend gedrag.”

Sebastiaan: „Of ik het altijd met haar eens ben? Nee, niet altijd. We kunnen ook discussiëren. Soms zegt Milou bijvoorbeeld: ‘Waarom moet ik zo vaak degene zijn die financieel alle ballen in de lucht moet houden?’ En dan zeg ik: ‘Ja, daar hebben jullie toch honderd jaar voor gestreden? Wat is dat nou voor nepfeminisme? Nu werk jij als vrouw zes dagen in de week en ik als mannetje maar drie dagen en dan klaag je daar weer over.’”

Milou: „Soms voel ik me wel heel verantwoordelijk, inderdaad.”

Sebastiaan: „En dan zeg ik zoiets, wat leidt tot een discussie. Aan ’t begin ontbreekt de nuance, maar dat is leuk, want dan kun je beginnen om je er daarna in te verdiepen. Je hoeft het niet altijd met elkaar eens te zijn als je dezelfde basis hebt. Milou is meer uitgesproken dan ik over rechten van vrouwen en minderheden. Maar het beleven van de bevalling heeft mij veel feministischer gemaakt – ik snap niet dat mannen die dat ook hebben meegemaakt nog een andere mening kunnen hebben dan dat mannen veel feministischer en rechtvaardiger moeten zijn.”

Milou: „Hij heeft ook ‘fem’ op zijn enkel getatoeëerd.”

Sebastiaan: „Ik ben echt een feminist. Ik strijd daarvoor en durf mannen daarop aan te spreken en erover in gesprek te gaan met mijn mannelijke lotgenoten. Dat is, vind ik, mijn rol als man.”

Milou: „Ik zou ook niet met een man willen zijn die niet feministisch is.”

Sebastiaan: „Ik denk er ook over me aan te sluiten bij de Dolle Mina’s. Wat we nodig hebben, is dat meer mannen zich aanmelden – vooral vocaal sterke mannen. Tim Hofman en Defano Holwijn behoren tot de weinigen. Sebastiaan: „Ik denk er ook over me aan te sluiten bij de Dolle Mina’s. Wat we nodig hebben, is dat meer mannen zich aanmelden – vooral vocaal sterke mannen. Tim Hofman en Defano Holwijn horen tot de weinigen. Misschien kunnen zij hun volgers oproepen deel te nemen aan de Feminist March op 8 maart.”

Foto’s mona van den Berg

Milou Deelen (30) en Sebastiaan Hennink (29) wonen in een huurhuis op de Westelijke Eilanden in Amsterdam. Zij is freelance journalist en schrijver, hij programmamaker bij Pakhuis de Zwijger. In oktober is hun dochter Winne Deelen geboren. Ze zijn allebei feminist, houden van goede wijn en uit eten gaan in bijzondere restaurants. Zij houdt van knutselen en plakboeken maken, hij van wielrennen – om te doen en om te volgen. Ze verdienen samen tweeënhalf keer modaal.

Wat is je laatst verstuurde Tikkie?

Milou: „Ik was naar restaurant De Librije met mijn zussen. Dat had ik voorgeschoten.”

Weekboodschappen of iedere dag naar de supermarkt?

Milou: „Elke dag, misschien wel twee keer per dag. Als ik de hele dag thuis aan het werk ben, is het fijn even een taakje in te lassen, zoals boodschappen doen.”

Wat is je laatste grootste uitgave?

Sebastiaan: „In december waren we vijf jaar samen. Toen hebben we een schilderij laten maken voor 175 euro. Daarvoor heb ik een foto van onze woonkamer opgestuurd aan de schilder. Hij woont in Venlo en heeft een Somalische achtergrond.”

Tweedehands of liever nieuw?

„We hebben bijna alles tweedehands”, zegt Milou. „Zo hebben we bijvoorbeeld haast niks gekocht voor de babyspullen. We hebben spullen gekregen of geleend.”

Sebastiaan: „Ik koop niks, vind het moeilijk geld uit te geven. Ik heb tien truien en heb niet de ambitie twaalf truien te hebben.” 

Wat was echt een miskoop?

Milou: „Ik had op Insta een lampje gezien en gekocht. Ik dacht dat het van een designer was – maar het was nep en viel uit elkaar. Het kostte ongeveer 100 euro. Voortaan koop ik niet meer via zo’n onbetrouwbare website.”

Hoe vaak ruim je het huis op?

Milou: „Dat doe ik de hele dag door.”

Sebastiaan: „We hebben de zorgtaken goed verdeeld. Ik maak het bed op en ik ben degene die stofzuigt.”

Milou: „Ik vind stofzuigen heel stom. Maar ik ben degene die het vuilnis buiten zet. Seb doet dat gewoon niet.”

Sebastiaan: „De taken vallen bij ons automatisch op het bordje van de een of de ander.”

Milou: „Seb maakt meer schoon.”

Seb: „Milou ruimt meer op. Zij is meer van het optisch schoonmaken – zij gaat niet een douche ontkalken.”

Milou: „Hij is chef planten. Ik ben chef brievenbus.”

Wie bedenkt wat jullie eten?

Sebastiaan: „Het verschilt per periode. Op dit moment kook ik elke avond – soms kook ik minder. Sinds ik met ouderschapsverlof ben, kook ik weer wat vaker.”

Milou: „We hebben vaak allebei zin om te koken!”

Waar geef je met schuldgevoel geld aan uit?

Sebastiaan: „We geven vooral geld uit aan eten en drinken, maar zonder schuldgevoel.”

Milou: „Waar ik me nooit helemaal top bij voel, is eten bestellen. Schuldgevoel is een groot woord – maar het hóéft niet. Uit eten is echt een ervaring, maar eten bestellen vind ik eigenlijk heel decadent en lui.” 

Waar spaar je voor?

Sebastiaan: „We sparen voor een heerlijk weekend in Parijs, in april. Als kersverse ouders gaan we daar vier dagen heen, zonder baby. We willen gaan eten bij restaurant Maison Sota, in het elfde arrondissement. Voor dat etentje zijn we aan het sparen via koopzegels bij Albert Heijn. Op 100 euro boodschappen krijg je 6 euro gratis.”

Beste tip voor huishouden of financiën?

Sebastiaan: „Overal spaarpotjes voor maken. Ik spaar voor van alles tegelijk en heb ’t eigenlijk niet door, want het gaat automatisch. Zo gaat er nu elke maand 20 euro naar een aparte babyrekening voor Winne en spaar ik maandelijks een vast bedrag met een vriendengroep voor vakantie. Ik doe dit al jaren.”

Milou: „Ik nu ook. Dat heb ik van hem geleerd – voor die tijd was het bij mij een grote soepzooi.”