Jawel, de gehele Wu-Tang Clan was in Amsterdam (maar toch ook weer niet)

Zouden ze er echt allemaal zijn?

Het is de enige vraag die je maandagavond door de Amsterdamse Ziggo Dome voelt zinderen. Staan hier straks echt alle iconen van het veelkoppige rapmonster Wu-Tang Clan op het podium, het New Yorkse collectief dat in de jaren negentig hiphop domineerde met legendarische platen, maar in die hoogtijdagen live te vaak schitterde door (al dan niet gedeeltelijke) afwezigheid? Gaan ze dit goedmaken op de Europese aftrap van hun definitieve afscheidstournee?

Geruststelling: opperhoofd en meesterbrein RZA had de rest van de clan in het gareel, verzekerde hij bij de Amerikaanse start van Wu-Tang Forever: The Final Chamber. Alleen: dat was ruim een jaar geleden. Zouden ze allemaal Amsterdam halen?

Wel een zekerheidje: er gingen sowieso klappen vallen. Want Wu veroverde 33 jaar geleden de wereld met een wondercombinatie van kale, spijkerharde beats, minimale muzikale ondersteuning (hooguit een basale baslijn, krakend orgeltje of eenzaam krassende viool) en beukende samples uit oude kungfufilms. Het doffe vuistgeroffel, schelle zwaardgeklater en de mysterieuze tegelwijsheden van vrome Shaolin’-krijgers („You must think first before you move”) dienen daarbij als metafoor voor de wijze waarop de clan de concurrentie verbaal ging afslachten.

Geheel volgens die filosofie denkt RZA altijd een paar stappen vooruit en speelt hij ook in Amsterdam met de hooggespannen verwachtingen. Nadat hij doodleuk in zijn eentje het tot boeddhistische tempel verbouwde podium heeft betreden om solo te beginnen, laat hij daarna druppelsgewijs de rest van de clan aanrukken. Ghostface Killa, Raekwon, GZA en Inspectah Deck demonstreren in ‘Bring da Ruckus’ (met slechts één vingerknip als loeiende beat) nog steeds hun onovertroffen rapklasse te beheersen.

Young Dirty Bastard

Maar om de spanning erin te houden worden in ‘Da Mystery of Chessboxin’ beroemde bars van onder meer Method Man en Ol’ Dirty Bastard (sinds zijn dood in 2004 opgevolgd door zoon, jawel, Young Dirty Bastard) doelbewust overgeslagen zodat de zaal zich blijft afvragen: zouden zij er niet bij zijn? En de Ziggo Dome ontploft als de twee een nummer later alsnog opduiken – helemaal als ze ook nog een Ajax-shirt aantrekken.

Met de clan op volle oorlogssterkte (en hier en daar met een pondje meer) volgt een feest vol kippenvel, waarbij een snelle peiling van RZA („Wie is er geboren in de jaren 70, 80, 90, 00?”) bewijst dat de uitzinnige zaal lang niet uitsluitend is gevuld met nostalgische fans. Dat het geluid soms belabberd is en een zeskoppige band er min of meer voor de show staat (want voortdurend wordt overstemd door de dj), doet niets af aan de jubelstemming.

Maar na het eerste van drie reclameblokken inclusief QR-codes (voor de laatste film van ‘visionary director RZA’, nieuwe game van Ghostface en documentaire over Raekwon) stort de show alsnog in.

Fans van Wu-Tang Clan in de Ziggo Dome.

Foto Andreas Terlaak

Is het gemakzucht of onverdraagzaamheid? Waarom moet U-God helemaal in zijn uppie de koddige Flintstones-hit ‘Gravel Pit’ vertolken? En hoe kan het dat Raekwon in zijn bijna onherkenbaar verminkte vrouwenlofzang ‘Ice Cream’ ook nog zelf het iconische refrein van Method Man moet lispelen, terwijl die nota bene meteen daarna het podium betreedt?

Hiërarchie, gages en kleedkamereisen, verklaarde RZA vooraf, waren de grootste uitdagingen om deze afscheidstour rond te krijgen. Maar het podium zou de laatste plek moeten zijn waar rivaliteit ten koste gaat van nalatenschap. Want waarom zou je zo opzichtig bezuinigen op je eigen oeuvre en nummers onderling verdelen alsof het corvee is? Iedereen was er toch?

Nadat alle leden de hits van hun afzonderlijke soloplaten hebben afgedraaid, gebeurt gelukkig wat je op je shaolin-sloffen al voelde aankomen: de clan is weer compleet en het feest wordt hervat. Maar toch: ook de gemiste kansen echoën na.