‘Ons leven is gereduceerd tot de essentie. Dat wil niet zeggen dat je minder gelukkig bent’

Paul: „We hebben 27 jaar in Italië gewoond, op een heuvel vlak buiten Rome. We kwamen daar terecht door mijn werk als filmdistributeur bij Disney en hebben er het ultieme leven geleefd, kunnen we wel zeggen. De zon, het zwembad, een cappuccino in de ochtend. Onze drie dochters die daar zijn opgegroeid, vijf honden om ons heen en een enorme tuin waar alle bomen groeiden die je kunt bedenken. Olijf, banaan, citroen, kiwi, vijgen, kersen.”

Jeanne: „Die citroenboom – die groeide en groeide, echt ongelooflijk. We hadden misschien wel duizenden citroenen per jaar! Daar hebben we nog heerlijke limoncello van gemaakt.”

Paul: „Als ik de klok stil kon zetten, had ik het gedaan. Maar in nostalgie kun je niet wonen. Het was tijd om te vertrekken. We moesten weg omdat we weinig ondersteuning kregen met de ziekte van Jeanne.”

Jeanne: „In Italië wisten we niet wat er met me aan de hand was. Ik begreep dingen niet meer, ik vergat dingen.”

Paul: „Je voelde je ook erg eenzaam.”

Jeanne: „Dat ook ja. Het voelde allemaal erg chaotisch.”

Paul: „We zaten bij een academisch ziekenhuis in Italië. Daar word je formeel goed behandeld, maar er zit weinig structuur in het behandelen van alzheimer. Daarbij kwam dat we toch al ooit terug wilden naar Nederland. Dan kun je beter verhuizen als je nog een beetje vitaal bent in plaats van dat je achter de rollator loopt. We zochten naar een huis dat levensbestendig was, in een bosrijke omgeving. Dat werd Vorden, in de Achterhoek. Hier merkten we meteen het verschil in de zorg. Die vinden we uitmuntend. We hebben een fijne casemanager, Helen. En Jeanne gaat drie dagen in de week naar een dagbesteding voor mensen met alzheimer. Die liefde die Jeanne daar vindt! Dat is onbetaalbaar. Ze gaat vrolijk weg en komt nog vrolijker terug.”

Jeanne: „Er komt een bus en die haalt mensen uit de omgeving hier op. Dan gaan we naar de opvang.”

Alles op loopafstand

Paul: „De Vijfsprong heet het. Een soort antroposofische boerderij. Echt schitterend is het daar.”

Jeanne: „We zitten tegen de bosrand aan, dus we wandelen heel veel. We zijn ook veel creatief bezig. Schilderen, zingen. Het is heel vriendelijk en toegankelijk allemaal. Ik ben daar met andere mensen met alzheimer, maar ik moet wel zeggen dat ik er nog als één van de besten bij loop.”

Paul: „Voor Jeanne is het fijn dat hier in Vorden alles op loopafstand is. Ze kan met de hond lopen, naar de kapper of naar het centrum. De buurt kent haar. Die bellen me op als ze toch ergens zou verdwalen. Dat hadden we in dat paradijs in Italië allemaal niet. Daar woonden we op de berg en zaten we ver van alles en iedereen. Ik heb gehuild van opluchting toen ik Jeanne vorig jaar januari inschreef bij de zorgverzekering. Toen was er eindelijk een plan B. Mocht er wat met mij gebeuren, dan is er in ieder geval zorg en opvang voor Jeanne. Dat is voor ons beiden een hele verlichting.”

Ontbijt op bed

Paul: „De dag begint hier om zeven uur. Dan maak ik koffie en breng ik Jeanne ontbijt op bed.”

Jeanne: „Bijna altijd doet hij dat. Heel luxe.”

Paul: „Tot acht uur is Jeanne in bed, dan gaan we douchen, kleden we ons aan. Half negen is het medicijnen innemen, en dan gaat Jeanne vaak lopen met de hond. Ik heb gemerkt: als het ochtendritueel goed verloopt, dan komt het met de dag meestal ook wel goed. Er moeten niet te veel keuzes zijn. In Italië hadden we grote kledingkasten met heel veel kleren. Dat ging helemaal mis. Hier heb ik voor Jeanne vier kledingsetjes in verschillende kleuren. Dat is overzichtelijk. Ik ben nu huisman; dan wil ik het wel zo efficiënt mogelijk georganiseerd hebben.”

Jeanne: „Ik doe weer andere dingen. Hij haalt snel-snel een doekje over het aanrecht. Ik wil het netjes en glad opgepoetst hebben.”

Gedurende de dag proberen we het Italiaanse ritme vast te houden

Paul: „Het is wel een beetje anders dan vroeger. Ik was altijd al wel de kok in huis, maar de rest van de huishoudelijke taken deden we samen. Nu doe ik eigenlijk alles. En dat gaat ook prima. Gedurende de dag proberen we het Italiaanse ritme vast te houden. Dus we lunchen uitgebreid met een glas wijn en eten niks qua avondeten. Of een stukje kaas, maximaal. Overdag gaat Jeanne naar de opvang, of we ontwikkelen een andere activiteit. Boodschappen doen, naar een museum, of we gaan naar het filmhuis. Niet thuis zitten in ieder geval. Jeanne gaat altijd vroeg naar bed, om negen uur. Zeker als ze naar de opvang is geweest, slaapt ze als een roosje.”

Jeanne: „Dan ben ik wel op, ja.”

Paul: „Ik lees nog tot elf uur, geschiedenisboeken het liefst. En dan ga ik ook slapen.”

Lege bucketlist

Paul: „Het gaat geweldig tussen ons. Maar de zorg is best intensief. Je leven wordt gereduceerd tot de essentie. Dat wil niet zeggen dat je minder gelukkig bent. Het klinkt vreselijk cliché, maar we genieten nu van de kleine dingen. Een lekkere lunch – er zijn uitstekende horecagelegenheden in deze regio – of afspreken met vrienden. Onze bucketlist is leeg. We hoeven geen dramatische reizen meer te maken. Al moeten we toch af en toe op pad, want alle drie onze dochters en vier kleinkinderen wonen in Australië.”

Jeanne: „Hoe verzin je het, hè?”

Ik heb veel tijd weggegooid omdat ik altijd bezig was met de next step

Paul: „De eerste dochter werkt voor YouTube en kon een interessante functie krijgen in Australië. De tweede kwam bij een concert een knappe Australiër tegen met wie ze nu samen is. En de derde is getrouwd met een Engelsman die in z’n jeugd in Perth heeft gewoond. Hij wilde daar altijd nog eens naar terug. Dus nu zitten ze alle drie daar. Af en toe komen ze naar Nederland. In mei overwegen we elkaar halverwege te ontmoeten, in Thailand. We leven tegenwoordig met de dag en Jeanne heeft een positieve inborst; die neemt het leven zoals het is. Dat heb ik in mijn leven veel te weinig gedaan. Ik heb veel tijd weggegooid omdat ik altijd bezig was met de next step. Nu ben ik gedwongen om alleen vandaag te leven. En dat lukt. De berg in Italië hebben we tot op heden nog geen moment gemist.”

Foto’s Mona van den Berg

Paul Zonderland (68) en Jeanne Vincken (70) ontmoetten elkaar op de hotelschool in Maastricht. Ze verhuisden naar Italië, waar Paul managing director filmdistributie was voor Disney en 20th Century Studios. Jeanne was actief in het maken van keramiek.

Ze hebben drie dochters, van 32, 36 en 38. Die wonen alle drie in Australië. Paul en Jeanne verhuisden in 2025 van Rome naar Vorden, in de Achterhoek. Het pensioen van Paul en hun AOW vormen een inkomen van twee keer modaal. Plus nog inkomsten uit beleggingen en vastgoed.

Wat is je laatst verstuurde Tikkie?

Paul: „We doen niet aan Tikkies. Dat vind ik zó bekrompen Hollands. Als we in Italië iets hebben geleerd, is het genereus zijn. Dat is toch een veel fijnere manier van leven dan alles tot op de cent terugrekenen?”

Weekboodschappen of iedere dag naar de supermarkt?

Iedere dag. Paul: „Dat is het fijne van hier wonen. We lopen iedere dag even naar het centrum om te halen wat we nodig hebben.”

Wat is je laatste grootste uitgave?

Hun huis in Vorden, waar ze nu een half jaar wonen. „Het is misschien niet het mooiste huis, maar wel heel comfortabel.”

Tweedehands of liever nieuw?

„Geen van beide. We zijn juist erg aan het ontspullen”, vertelt Paul. „In ons huis in Italië staan nog ontzettend veel spullen, ik denk wel 90 procent van wat we hadden, maar dat mag allemaal weg als het huis straks verkocht is. Het bevalt heel goed om met 10 procent van je spullen te leven.”

Waar spaar je voor?

Nergens voor. Paul en Jeanne zijn juist aan het uitgeven. „We hebben met de warme hand geschonken aan de kinderen. Nu richten we een studiefonds op voor de kleinkinderen.”

Wie ruimt het huis op?

Jeanne: „We zijn allebei wel netjes en houden niet van troep. Ik ruim het vaak nog even op als de hond ergens een rommeltje van heeft gemaakt.”

Wat was echt een miskoop?

Paul: „Een abonnement op ViaPlay. Sorry, maar wat een klerezender. Ik wilde graag de Premier League zien. Maar de wedstrijden beginnen altijd op gekke tijden, er zit een slecht menu in en alle presentatoren zijn zo overdreven. Dan maar geen voetbal.”

Wie bedenkt wat je gaat eten?

Dat is Paul. Hij kookt graag met de seizoenen mee. „In de zomer kook ik Italiaans: veel pasta en vis. In het voorjaar natuurlijk asperges. En nu in de winter maak ik veel wild en soepen en zo.”

Waar geef je met schuldgevoel geld aan uit?

„Toch wijn, denk ik”, zegt Paul. „Dan komt er weer zo’n doos binnen en denk ik: het gaat wel erg hard. Aan de andere kant: we sporten, we wandelen veel. Waarom zouden we onszelf dat dagelijkse glas wijn ontzeggen als we daar zo van genieten?”

Beste tip voor huishouden of financiën?

Paul: „Een financiële tip: ga vroeg beleggen, zet het gespreid weg en kijk er niet elke dag naar. Zet je horizon voor over tien jaar. En laat geld niet je leven bepalen. Geld is slechts een middel.”