Opnieuw Pogacar versus Vingegaard in de Tour: de twee grote favorieten zijn in topvorm en ‘gelukkiger dan vorig jaar’

1 uur geleden 2

In een vrolijke optocht rijden de 23 deelnemende teams aan de Tour de France donderdagavond over de Avenida de Gaudí naar het plein voor de Sagrada Familia, het beroemdste gebouw van Barcelona. De locaties voor de Grand Départ van de Tour de France – voor het eerst in de Catalaanse hoofdstad – zijn met zorg uitgekozen: de traditionele ploegenpresentatie voor de Sagrada Familia, de finish van de etappes op zaterdag en zondag op de bekende lokale berg Montjuïc, naast het Olympisch Stadion.

Van de 184 renners aan de start zijn er vijf kandidaat voor het podium over drie weken in Parijs: drie outsiders, twee topfavorieten. Van de drie outsiders rijden er twee voor dezelfde ploeg: de Duitser Florian Lipowitz en de Belg Remco Evenepoel. Lipowitz (25) werd vorig jaar derde in de Tour, zijn ploeggenoot Evenepoel (26) geldt als de beste tijdrijder ter wereld en is regerend olympisch en wereldkampioen in die discipline.

De derde buitenstaander is het Franse supertalent Paul Seixas. De piepjonge renner (19) beleefde dit seizoen een onwerkelijk snelle opmars, met zeges in de Waalse Pijl en de Ronde van Baskenland – en is daarmee in één klap de nieuwe hoop geworden op een eerste Franse Tourzege sinds 1985. Dus staat Seixas, pas bezig aan zijn tweede seizoen als profrenner, nu al aan de start van de Tour de France. De verwachtingen in Frankrijk zijn enorm. De bekende Franse ploegbaas Marc Madiot noemde Seixas al „de uitverkorene”; sportkrant L’Equipe, doorgaans vooral gericht op voetbal, besteedde donderdag maar liefst vier pagina’s aan ’s lands nieuwe wielerhoop.

Ondanks alle druk oogt Seixas donderdag opvallend ontspannen en zelfverzekerd, zeker voor een 19-jarige. Gehuld in een wit overhemd staat hij in het monumentale voormalige ziekenhuis Recinte Modernista de Sant Pau een afgeladen zaal met journalisten te woord. De Tour, zegt Seixas, voelt voor hem „gewoon zoals alle andere wedstrijden, alleen wat grootschaliger”. Hij rijdt bij zijn debuut voor „een mooie plek in het algemeen klassement”, maar laat zich niet verleiden tot het noemen van specifieke ambities. En ja, hij zal „de komende drie weken fouten gaan maken”. Kort gezegd: „Laten we gewoon kijken hoe het gaat.”

Duel in herhaling

De eindzege lijkt deze Tour opnieuw uit te gaan draaien op een strijd tussen twee renners: de Sloveen Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard uit Denemarken. Sinds 2020 ging de gele trui ieder jaar naar één van hen: twee keer Pogacar, twee keer Vingegaard, twee keer Pogacar. Dat duel is nu toe aan zijn zesde editie (in 2020 was Vingegaard er nog niet bij).

Pogacar (27) geldt inmiddels als de beste wielrenner allertijden. Hij kan deze zomer zijn vijfde Tour winnen – en daarmee op gelijke hoogte komen met wielerlegendes Jacques Anquetil, Eddy Merckx, Bernard Hinault en Miguel Indurain. Vorig jaar won Pogacar de Tour met overmacht, maar liet hij voor het eerst ook zijn kwetsbare kant zien: in de laatste week oogde hij koersmoe en chagrijnig, verlangde hardop naar het einde van de Tour („Waarom ben ik hier nog?”) en zinspeelde op een vervroegd wielerpensioen.

Om het plezier in het wielrennen te behouden, kozen Pogacar en zijn ploeg Team UAE Emirates dit seizoen voor een andere aanloop naar de Tour: slechts zestien koersdagen, waaronder twee wedstrijden (Tour de Romandie en Tour de Suisse) die hij nooit eerder had gereden. De resultaten zijn vooralsnog indrukwekkend en tamelijk demotiverend voor zijn rivalen: elf eindzeges, waaronder – voor het eerst – de voorjaarsklassieker Milaan-Sanremo. Met name in de Tour de Suisse was zijn dominantie bijna op het absurde af: toen hij in de eerste etappe op 70 kilometer van de finish demarreerde, probeerde de concurrentie hem niet eens bij te halen.

Op de vraag of hij inderdaad meer lol heeft in het wielrennen dan vorig jaar antwoordt Pogacar tijdens de persconferentie in Barcelona ontwijkend. Wedstrijden rijden, zegt hij, „vind ik al mijn hele leven leuk, en misschien zelfs ieder jaar leuker”. Hij heeft „vooral veel plezier met het team en de andere renners”.

Monotonie

Ook Jonas Vingegaard (29) koos dit seizoen voor een andere aanpak. Na twee Tours achtereen tweede te zijn geworden achter Pogacar, was duidelijk: het roer moest om. Bovendien worstelde hij, net als zijn rivaal, met de druk en de monotonie die anno nu horen bij wielrennen op het hoogste niveau. „Ik realiseerde me”, zegt hij tijdens de persconferentie, „dat het niet zo leuk is om ieder seizoen hetzelfde te doen”.

Dus stond Vingegaard in mei eerst aan de start van een andere grote ronde: de Giro d’Italia. Het idee was dat hij die wedstrijd zou gebruiken om in vorm te geraken voor de Tour. En inderdaad: in de derde week maakte Vingegaard een sterkere indruk dan bij de start, en hij won de Giro met overmacht zonder tot het uiterste te hoeven gaan – mede geholpen door het uitvallen van een aantal sterke rivalen.

Vingegaard oogt in Barcelona als een heel andere persoon dan in de afgelopen twee seizoenen, toen hij soms een in zichzelf gekeerde indruk kon maken: hij is ontspannen en vrolijk en lacht veel. Hij voelt zich „beter en sterker dan vorig jaar”, zegt hij. „En ik zou zelfs zeggen: ook gelukkiger. Ik heb meer plezier in het fietsen. Mentaal gezien gaat het uitstekend met me.”

Het parcours van de 133ste Tour de France is zwaar, maar niet exceptioneel zwaar. Na het openingsweekend in Catalonië volgen twee etappes in Pyreneeën, vervolgens duurt het bijna twee weken voordat de Alpen volgen. Het zwaartepunt van de Tour ligt in de laatste week, wanneer twee dagen achtereen gefinisht wordt op Alpe d’Huez.

Duidelijk is dat de Tourorganisatie met dit parcours hoopt de strijd tussen Pogacar en Vingegaard, anders dan de afgelopen twee keer, zo lang mogelijk spannend te houden. Gezien de vorm en de mentale gesteldheid van de twee favorieten zou dit scenario – ongelukken daargelaten – zo maar eens kunnen uitkomen.

Lees het hele artikel