PRO-baas Jesse Klaver enthousiast: ‘Er zit ook geen ‘partij’ in de naam’

Iedereen even stil graag, popcorn op schoot: er was een nieuw promofilmpje van fusiepartij GroenLinks-PvdA. „Echte verandering komt altijd van onderop”, klonk het. „Van mensen zoals jij en ik. Geen superhelden, maar mensen die zich hardmaken voor wat écht van waarde is.” Gewone mensen. Of: „de mensen thuis”, zoals Haags politicus Richard de Mos de afgelopen weken vaak zei. Die begreep hij perfect. Hoe sterker politici benadrukken dat ze écht doodnormaal zijn, hoe abnormaler ze meestal overkomen.

Ik was ook een mens thuis en zag de nieuwe naam van GL-PvdA aan diverse tafels doorgelicht worden. Er waren beelden van een partijbijeenkomst waarop leider Jesse Klaver riep: „Welkom thuis! Welkom thuis bij Progressief Nederland!”

Er bleek niet zo gek veel te zeggen over de nieuwe naam. Klimaatactivist Hannah Prins vond bij Eva: goeie naam. „Ik vind het progressieve leuk. Er zit iets van actievoeren in.” Voormalig campagnestrateeg Simon den Haak: „Progressief spreekt me aan. Nederland vind ik er ook goed aan.” Met de afkorting ‘PRO’ zag hij „vanuit campagne-oogpunt allerlei mogelijkheden”, maar die hield hij gelukkig voor zichzelf.

Bij Pauw & de Wit zat kersverse PRO-baas Jesse Klaver. PvdA-coryfeeën Wouter Bos en Lilianne Ploumen waren er ook. Laatstgenoemde keek aanhoudend trots richting Klaver en maakte instemmende geluidjes wanneer hij aan het woord was. „Het is toch een superleuke naam”, kirde ze. „PRO! Er zit energie in, vooruitgang, schouders eronder!” Klaver was enthousiast over wat er níét in de naam zat: „Dit is een clúb. Er zit ook geen ‘partij’ in de naam. Het is ópen, íédereen kan erbij horen.” Het was duidelijk: van de nieuwe partijnaam werden grootste dingen verwacht.

Empatische gesprekspartner

Over het onderwerp van documentaireserie Taboes (KRO-NCRV) viel aanzienlijk meer te zeggen. In theorie dan. Gisteren stond huiselijk geweld tegen mannen op het menu. Mannen bleken hier ongeveer evenveel mee te kampen als vrouwen. Hoe kon dit? En hoe kaartte je dit op een tactvolle manier aan, in een tijd waarin femicide eindelijk meer aandacht krijgt? Presentator Robbert Rodenburg, zelf nogal nadrukkelijk met oninteressante handelingen aanwezig (fietsend door Amsterdam, koffie halend), bleek een empathische gesprekspartner, maar niet zo’n sterke interviewer. „Hmm”, reageerde hij. Of: „Heftig.” Antwoorden die klonken als: verdomd interessant, maar gaat u verder.

Journalist Bram Vermeulen had een ander probleem. In een tweeluik van reportageprogramma Frontlinie bevond hij zich op Antarctica. De situatie aldaar, met toenemend arctisch toerisme, riep allerlei vragen op, maar er was een gebrek aan mensen om ze aan te mogen stellen. „Een spannende dag vandaag, toch?”, kon hij nog net roepen tegen een langslopende toerist die een vliegtuigje instapte, het begin van zijn pinguïn-excursie. „Ja!”, zei de toerist. Einde gesprek. Meer vragen mocht Vermeulen niet stellen. Orders van hotel White Desert, verblijfplaats van de poolreizigers. Want: voor vragen waren ze „te exclusief”. Een weekje Antarctica kostte 110.000 euro. Tenzij het ‘De mooiste dag’-pakket werd gekozen: zes uur vliegen vanuit Kaapstad, op Antarctica ging je abseilen, ijsklimmen en zitten in een ijsbar, om na 2,5 uur weer terug de vliegkist ingeduwd te worden, 20.000 euro armer. Wilt u pinnen?

Vermeulen was „op uitnodiging” van een Zweedse universiteit op het witte continent. Waarom? Dat bleef onbekend. Bijna nog potsierlijker dan de toeristen was het beeld dat ontstond van de aanwezige wetenschappers. We zagen ze in groepsverband ademloos keizerpinguïns bestuderen. Iemand vertelde dat hij er een dag eerder urenlang had gezeten. „Voor onderzoek natuurlijk”, voegde hij er gauw aan toe. Een aanwezige technicus vond het ook wel wat gek: „We gebruiken fossiele brandstof om te zien wat fossiele brandstof hier met de aarde doet.” Smelten!, brulde ik. Maar ik ben geen klimaat- of poolwetenschapper. Slechts een gewone Nederlander. Een mens thuis.