Rebecca Roozeman wint het Nederlands Vioolconcours met een sprankelende, kamermuzikale klank

Rebecca Roozeman (2001) heeft zaterdag het Nederlands Vioolconcours gewonnen. Met haar uitvoering van het ‘Derde vioolconcert’ van Saint-Saëns kreeg ze zowel de Oskar Back Prijs (de eerste prijs van de jury) als de publieksprijs. Twee andere finalisten, Luna van Leeuwen (2003) en Yente Lottman (2001), kregen allebei de tweede prijs.

„Rebecca Roozeman is een geboren soliste. Ze toont groot meesterschap, durft artistieke risico’s te nemen en speelde met volledige soevereiniteit”, zei juryvoorzitter Janneke Slokkers bij de prijsuitreiking.

Gek eigenlijk, dat er zo weinig mensen naar de Oskar Back finale komen; de grote zaal van TivoliVredenburg in Utrecht was zaterdagavond maar mondjesmaat gevuld. En dat terwijl dit tweejaarlijkse concours echt wel een leuke kans biedt om te horen welk viooltalent zich aandient. De afgelopen twintig jaar kon je er bijvoorbeeld early adopter zijn van violisten als Rosanne Philippens, Marc Daniel van Biemen, Coraline Groen en Hawijch Elders. Nog eerder stonden Liza Ferschtman, Daniel Rowland, Janine Jansen (derde prijs) en Jaap van Zweden daar in de finale.

En nu is dus Rebecca Roozeman volgens de jury het. veelbelovendst. Inderdaad was haar allereerste maat Saint-Saëns al berenspannend: een rokerig, maar gaaf geluid, zacht maar zaalvullend. Technisch kan ze prachtig op het laatste moment van toon verglijden, ín een dynamische versiering. In de eerste twee delen miste ze nog een scherp randje, maar ze speelde autonoom en zorgde met een prachtig sprankelende klank voor meerdere kippenvelmomenten. In het tweede deel was het vooral het Residentieorkest onder leiding van Otto Tausk dat warmbloediger had mogen spelen. Er zitten prachtige houtblazerssolo’s in, maar die hielden zich te veel op de vlakte. ‘Inspireer die meid nou’, schoot meermaals door m’n hoofd.

Het sterkst was Roozeman als ze zacht speelde, wat vooral nieuwsgierig maakt naar haar spel in kamermuziek. Kansen om te groeien zitten nog in het uitdenken van een langere muzikale boog, en samenspel met het orkest; frases eindigde ze soms wel heel abrupt, terwijl die eigenlijk doorgegeven moeten worden aan het orkest.

Twee tweede prijzen?

Die tweede prijs voor zowel Luna van Leeuwen en Yente Lottman was verrassender. Allebei kozen ze de andere repertoire-optie: het technisch veel ingewikkelder en in opbouw minder voorspelbare ‘Vioolconcert’ van Alexander Glazoenov. Maar de Glazoenov van Yente Lottman was wezenlijk interessanter.

Yente Lottman (2001).

Luna van Leeuwen (2003).

Waar Van Leeuwen het gevoel gaf dat ze zelf ook achter het muzikale verhaal aanholde, wist Lottman vanaf het begin wat ze wilde overbrengen. In de praktijk: waar je bij Van Leeuwen nog dacht ‘wat een raar stuk’, dacht je na Lottman, ‘ah, op díé fiets’.

Lottman, die twee jaar geleden ook al de halve finale haalde, draaide zich wel welbewust naar instrumenten in het orkest om daar muziek uit te putten. Haar gepeinigde, zelfkritische blik bracht je op een dwaalspoor, want van de drie speelde zij het kalmst en het sprekendst.

Ook over het keuzemenu deze finale, Saint-Saëns óf Glazoenov, kun je nog even namijmeren. Appels-peren? Een beetje wel. De Glazoenov biedt meer prestige, maar is een risico; sta je er als violist niet boven, dan drukt-ie je neer. Hoe Luna van Leeuwen het in Saint-Saëns gedaan had, zullen we nooit weten, maar ze had het Rebecca Roozeman ongetwijfeld moeilijker gemaakt.