Stop met krampachtig jong willen blijven. Omarm de ouwe zak in jezelf

Vorige week schreef ik over vijftig worden. En waar je dan allemaal mee stopt. Met late feestjes. Met slapen op een slaapbank. Met over een hekje springen. Dat je dan liever zélf rijdt, in plaats van in een weiland op een bus te wachten.

Ik had me schrap gezet voor boze reacties. Van mensen die me een saaie ouwe doos zouden vinden. Die op hun 68ste nog drugs gebruiken. Op hun 90ste nog met een tentje door de Pyreneeën trekken. Op hun 73ste nog hun motorrijbewijs halen. Maar wat bleek? Ik kreeg een stortvloed aan bijval. Ik was stomverbaasd.

Of nou ja. Tuurlijk waren er mensen die dolgraag wilden bewijzen dat ze ver na hun vijftigste nog tot hun enkels in het leven stonden. Mannen. Uiteraard.

Die stuurden me de onvermijdelijke racefietsfoto’s waar ik ook mee word doodgegooid op m’n datingapp. Modder op de zonnebril. Lycra pakje. Ze liepen marathons! Terwijl ik denk: als er nou íéts ‘midlifecrisis’ schreeuwt, is het wel dat je marathons loopt, en in de modder gaat racefietsen.

Maar de overgrote meerderheid? Die was het gewoon met me eens. Mensen van 30 die „de hele lijst al konden afvinken”. Mensen die niet konden wachten tot ze zélf 50 waren, en lekker konden stoppen ‘met al die onzin’.

Mensen die niet meer skaten. Geen hakken meer dragen. Niet meer rennen voor de trein. De programma’s van Omroep Max ineens leuk vinden. Mensen die, als ze iets laten vallen, eerst kijken of het de moeite waard is om te bukken. Hahaha.

Maar bovenal: mensen die blij waren dat ik „eindelijk eens eerlijk had opgeschreven” dat je verandert als je ouder wordt. En dat dat normaal is. „Stoppen met dingen is de kers op een ouwe taart”, schreef iemand. „Als je eenmaal 50 bent en je voelt niks als je ’s ochtends wakker wordt, dan ben je dood”, een tweede. „Alsof we collectief besloten hebben dat het allemaal wel mooi is geweest”, een derde. „En dat het nu tijd is voor slimmer genieten. Of zoals ik het noem: ontspannen overleven.”

Dat was ook het moment dat ik dacht: moeten we niet eens stoppen met dat krampachtige jong willen blijven? En beginnen met onze leeftijd te accepteren? Wees eens wat minder streng voor jezelf! En omarm de ouwe zak in jezelf. Zeg het gewoon hardop: ‘ik ben ouder, nou en?!’

Misschien kunnen we dan ook meteen stoppen met al die leugens die we elkaar vertellen over ouder worden. Hoe vreselijk het is. Of juist hoe geweldig. Ik zet ze wel even op een rijtje. Komen ze.

1‘Leeftijd is maar een getal.’

Ja. Een vrij hoog getal.

2‘Leeftijd zit tussen je oren.’

Net als al dat gepiep van al die festivals en concerten.

3‘Wijsheid komt met de jaren.’

Klopt. Meestal tegelijk met de gedachte: ik had eerder moeten stoppen met drinken.

4‘Je moet jong van geest blijven.’

Ik ben juist blij dat ik me niet meer onzeker hoef te voelen over puistjes, m’n tieten, wallen, en al die andere onzin waar ik me zorgen over maakte toen ik nog jong van geest was.

5‘Als je ouder wordt, heb je juist een schat aan ervaring.’

Waar je niets mee kunt. En waar niemand naar wil luisteren.

6‘Je moet jezelf blijven uitdagen.’

Zeker. Maar niet per se door te paaldansen in je jarretelles. Of „door een spagaat te doen op een dansfeest waardoor je drie maanden een lage rughernia hebt en alleen maar kan zitten”, zoals een lezer schreef.

7‘Je bent zo jong als je je voelt.’

Tot je een bril nodig hebt om te kijken hoe oud je je voelt.

8‘Ik voel me nog precies hetzelfde als toen ik 20 was.’

Tot je een trap op moet.

9‘Je moet gewoon met je tijd meegaan.’

Altijd? Waarom?

10‘Je moet uit je comfortzone.’

Ik ben blij dat ik er eindelijk in zit.

11‘Het beste moet nog komen.’

Alsof je nog nooit iets moois hebt meegemaakt.

12‘Je moet het leven vieren.’  

Mag dat ook gewoon thuis?

Weet je. Het probleem met ouder worden is niet dat je ouder wordt. Het probleem is dat heel veel mensen doen of dat het ergste is dat je kan overkomen. Of juist het allerbeste. Allebei onzin.

Ja. Als je ouder bent weet je beter wat je wilt. Ben je klaar met de eindeloze twijfels. Heb je eindelijk de juiste keuze gemaakt in de ratrace. Namelijk dat je niet overal bij hoeft te zijn om gezien te worden. Maar heb je óók krakende knieën, slijmbeursontstekingen. Hernia’s. Of nog erger. Ouder worden is geen berusting. Maar acceptatie. Het leven in de bek kijken.

Er is eigenlijk maar één dooddoener over ouder worden die wél klopt en dat is: ‘het leven begint bij 50’. Of nou ja, niet hét leven natuurlijk. Maar wel jóúw leven. Eindelijk helemaal van jezelf.

Heerlijk.