Dit stel in Pennsylvania vindt dat er meer mensen moeten komen. ‘We doen in principe elke 18 maanden een baby’

Simone Collins (38) komt in een lange, zwarte linnen jurk naar het hek van haar verwilderde tuin. In een draagzak op haar rug zit haar dreumes, Indy. In haar buik haar vijfde kind, Tex. Hond Professor scharrelt tussen haar gele gympen. Het Handmaid’s Tale-achtige kapje waar ze zich graag mee laat fotograferen, draagt ze vandaag niet.

Ze leidt gastvrij rond door haar „eigenzinnige huis”: een woonboerderij uit 1790 waar je moet bukken voor lage deurposten. In een kleine kamer hebben ze een drielaags stapelbed gebouwd voor de oudere kinderen: nu zes, vier en drie jaar oud. „We doen in principe elke 18 maanden een baby: negen maanden zwanger, negen maanden herstel”, zegt Simone.

Aan de grote houten tafel in de ouderwets betegelde keuken schuift haar man Malcolm Collins (39) aan, in een spijkerbroek en een verkreukelde polo, met een biertje in zijn hand. Hij maakt zijn intenties meteen duidelijk: „We nodigen hier niet alleen journalisten uit, we zorgen ook graag dat ze iets pikants ontdekken dat viraal kan gaan, om zo onze ideeën te verspreiden. We draaien een goed seizoen: veel drama”, zegt hij lachend. 

Welkom in het huishouden van het bekendste pronatalistenstel van de Verenigde Staten. Simone en Malcolm Collins vertolken het ideaal van veel kinderen krijgen dat door rechtse politici binnen en buiten de VS steeds breder aangemoedigd én beleden wordt. Vicepresident JD Vance (vierde kind op komst), miljardair Elon Musk (veertien kinderen bij vier vrouwen — draagmoeders niet meegerekend) en andere politici en techbro’s zien het wereldwijd dalende geboortecijfer als bedreiging en „kinderloze kattenvrouwtjes” als de vijand. Religieuze motieven worden daarbij zelden aangevoerd, wel klinkt er wit suprematisme in door: om rampspoed af te wenden zou vooral meer van een bepaald soort kinderen geboren moeten worden.

De Collins geloven dat het absoluut noodzakelijk is dat meer mensen meer kinderen krijgen, om „demografische ineenstorting” te voorkomen. Waar mogelijk met behulp van ivf en verregaande, polygenetische embryoselectie, maar zonder immigratie of belastinggeld. Ze zijn voor een babyboom onder cultureel en raciaal diverse bevolkingsgroepen, voor lhbti-rechten en abortus. Ze doneerden drie embryo’s aan een lesbisch stel. Ze geloven in klimaatverandering, zeggen ze, „maar de demografische crisis is een directer en groter probleem dan de opwarming van de aarde”.

Foto Rachel Wisniewsk/the Washington Post

De klap in het gezicht van Torsten

Op bezoek bij de Collins, een half uurtje ten westen van Philadelphia, is moeilijk te ontwarren waar de grens ligt tussen hun intrinsieke kinderwens en werkelijke zorgen over het voortbestaan van de mensheid enerzijds en de marketing van hun start-ups, onderwijsmethode, stichting, podcast en politieke ambities anderzijds.

Is Simone, die aan George Washington University en Cambridge studeerde, echt zo’n tradwife als de stijl die ze zich heeft aangemeten? Ziet Malcolm zijn kinderen echt meer als investering dan als dierbaar? „Ik heb ze niet omdat ze me gelukkig maken, het zijn geen honden. Ze bestaan omdat ik een schuld aflos aan mijn voorouders”, zegt hij. In 2024 sloeg hij de toen tweejarige Torsten voor de ogen van een Guardian-journalist in zijn gezicht. Dat ging pas viraal.

Zelfs de namen van hun kinderen zijn theatraal: Octavian George (6), Torsten Savage (4), Titan Invictus (3), Industry Americus (1) en Tex Demeisen (geboren in oktober, nadat dit interview plaatsvond). De genderneutrale, figuratieve namen van de meisjes zouden hen betere kansen in de maatschappij moeten geven.

Als de voortplanting niet zo’n zichtbare aanslag zou zijn op Simone’s lichaam, zou je kunnen denken dat het vooral een vertoning is. Zij onderging zeven hormoonkuren en eicelpuncties, zes embryoplaatsingen en heeft vijf voldragen zwangerschappen en evenveel keizersneden doorstaan. Dat heeft de Collins, in dit land waar geboortezorg grotendeels commercieel is, ruim 200.000 dollar gekost, berekent zij. En ze zijn nog lang niet klaar.

„Het recordaantal keizersneden bij één vrouw ligt op elf”, zegt zij. „Als het vanwege littekenweefsel niet meer kan, wil ik een baarmoedertransplantatie om door te kunnen gaan.” Hij: „Als we er vijftien kinderen uit kunnen halen, zou dat geweldig zijn.” Zelfs als dat haar haar leven zou kosten. „Voordat ik enthousiast werd over het krijgen van kinderen, deed ik dingen zoals basejumpen en parachutespringen. Het is een goede manier om te sterven: terwijl je doet wat je belangrijk vindt en waar je van houdt”, zegt zij.

Toen ze jong was, enig kind in Japan en later Californië, wilde Simone absoluut geen kinderen. „Omdat mijn moeder in feite haar identiteit en carrière had opgegeven om er voor mij te zijn.” Nadat ze Malcolm leerde kennen, via datingsite OkCupid, liet ze zich ompraten.

Malcolm draagt zijn eigen bagage uit zijn jeugd. Hij groeide op in een prominente Republikeinse familie in Texas, maar werd door zijn ouders min of meer verstoten nadat hij vanwege een incident met een zelfgeknutseld wapen op zijn dertiende in een jeugdinstelling werd geplaatst.

Hij studeerde in Schotland en aan Stanford, voordat hij als durfinvesteerder in Zuid-Korea ging werken en daar zag hoe een samenleving met steeds minder kinderen zich ontwikkelt. „Ik verzamelde de relevante data en zei tegen mijn baas: waarom investeren we hier als er over vijftig jaar geen economie meer is, als er alleen maar oude mensen over zijn. Maar iedereen besloot dat te negeren.” (In Zuid-Korea krijgen vrouwen gemiddeld 0,75 kinderen en krimpt de bevolking al jaren.)

Terwijl ze over hun eigen achtergrond vertellen, komen hun drie oudste kinderen thuis. Zij brengen de dag zowel door op de openbare kleuterschool als met nannies en privé-onderwijzers voor wie de Collins het huis naast hun eigen hebben gekocht. Toastie (4) ruikt aankomend onweer en heeft in de tuin bijna al zijn kleren uitgetrokken. „Ik ben zo bang”, zegt hij, voordat hij en zijn broer achter iPads en borden eten worden geparkeerd. Titan (3) kruipt bij het bezoek op schoot en wil daar niet meer vanaf.

‘Stedelijke monocultuur’ is de vijand

De Collins zijn, zeggen ze, steeds verder naar rechts gedreven omdat linkse politici lage geboortecijfers niet als existentieel probleem zien. „Het is echt waanzinnig wat er in Europa gebeurt”, zegt hij over de rappe en dubbele vergrijzing. Europese vrouwen krijgen nu gemiddeld 1,38 kind.

„De economie is gebouwd op eindeloze bevolkingsgroei. Het duurt niet lang meer voordat in Europa meer mensen wonen die afhankelijk zijn van de overheid dan mensen die eraan bijdragen.” Malcolm gaat steeds luider en met meer speeksel praten. „Democratisch gezien zullen mensen nooit tegen hun eigen portemonnee stemmen, dan breekt het hele systeem. Dat gaan wij in ons leven nog meemaken. Honderden miljoenen mensen zullen lijden en sterven.”

Van de verzorgingsstaat moeten ze weinig hebben. „Hongarije geeft 5 of 6 procent van haar bbp uit aan kindersubsidies, vergelijkbaar met onze militaire uitgaven, en het heeft niet geholpen”, zegt hij. Van betaalbare kinderopvang zien ze geen effect. Zelfs zwangerschapsverlof werkt volgens hen niet. Amerikanen hebben daar geen recht op en vrouwen krijgen gemiddeld 1,6 kind, waarschijnlijk omdat religie een grote rol blijft spelen. Immigratie vinden ze geen oplossing om de vergrijzing tegen te gaan. „In Latijns-Amerika is de vruchtbaarheid al totaal ingestort. Ik ben niet dol op het beeld dat we mensen uit Afrika gaan importeren om hier de niet-werkende witte mensen te ondersteunen.”

De overheid moet zich vooral terugtrekken. Uit regels rond vruchtbaarheidsbehandelingen en genetische selectie bijvoorbeeld. „Mensen moeten hun eigen nageslacht mogen bewerken.” Uit het onderwijs, zodat fundamentalistische gelovigen hun kinderen zo kunnen opvoeden als ze willen. „Ouders educatieve soevereiniteit geven, toegang tot onderwijs dat past bij hun cultuur, is het belangrijkste wat je kunt doen. Zij willen hun kinderen weghouden van de stedelijke monocultuur die hen probeert te hersenspoelen”, zegt Malcolm. President Donald Trump (vader van vijf) en zijn katholieke vicepresident Vance proberen ivf toegankelijker te maken en onderwijs minder universeel. Toch gebruiken ze ook financiële prikkels, zoals een ‘Trump-bankrekening‘ met 1.000 dollar per pasgeboren baby.

Wat Malcolm de „stedelijke monocultuur” heeft gedoopt, is volgens hem de grote vijand van kinderrijke welvaart in moderne samenlevingen. „Het brede, progressieve culturele systeem onder de hogere middenklasse in grote stedelijke centra over de hele wereld kent een lage vruchtbaarheid. Het overleeft alleen door te parasiteren op demografisch gezonde groepen, of door mensen te importeren. Het werkt steriliserend.” Het complot van de kattenvrouwtjes, zeg maar. Ze zeggen voor gelijke rechten voor transgender personen te zijn, maar ook dat de trans dochter van hun prominente medestander Musk aan „die sekte ten prooi is gevallen”.

Foto Rachel Wisniewsk/the Washington Post

Kunstmatige baarmoeders

Hoewel ze eind vorig jaar hun vijfde kind verwelkomden, ogen de Collins eenzaam in Pennsylvania. In tegenstelling tot de ouderwets christelijke Amish hier in de buurt die veel kinderen krijgen, of de joodse of islamitische inwoners van Philadelphia, hebben de techy pronatalisten geen gemeenschap. Ze voelen weinig verwantschap met anti-ivf-katholieken of witte superioriteitsdenkers. „We leggen nu een lijst aan met gelijkgestemden met kinderen in dezelfde leeftijd als de onze”, zegt Simone. „Een online gemeenschap die op den duur zomerkampen of datingevenementen organiseert.”

Hun idealen kunnen alleen voortbestaan als hun nu nog kleine kinderen het pronatalisme net zo omarmen als hun ouders. „Als onze beweging succesvol is, zullen we iedereen vervangen. Als we erin slagen stabiele, vruchtbare gezinnen te stichten met een hoge opleiding en geavanceerde technologie, zullen wij de toekomst van de mensheid domineren”, zegt Malcolm. „De volgende generatie kan veel meer: genetische manipulatie, kunstmatige baarmoeders. Die kan meerdere kinderen per jaar krijgen.”

Als ze dat zou willen. „Mijn familiecultuur is een experiment”, zegt hij. „Het kan mislukken. Het kan dat al mijn kinderen mij gaan haten.”