Hard klappen voor zomaar een ingooi in de Kuip – Klassieker is een povere, minimalistische vertoning

2 uren geleden 1

Het decor is onovertroffen, zondagmiddag in de Kuip. Schitterende grasmat, strak blauwe lucht, de volle tribunes hunkerend naar een boeiende confrontatie tussen Feyenoord en Ajax. De stemming is soms opgefokt, maar niet heftiger dan afgelopen jaren. De felle voorjaarszon lijkt ook enigszins ontspannend te werken. En misschien helpt het dat een intense wietlucht rondhangt op de tribunes.

Alle omstandigheden zijn er naar, een lekkere voetbalmiddag. Alleen de uitvoering zelf paste niet in dat scenario. Feyenoord-Ajax is de „allergrootste wedstrijd”, zei Feyenoord-coach Robin van Persie in aanloop. „In mijn beleving”, voegde hij toe. Maar het duel bleek vooral een bevestiging dat PSV met recht de aanstaande landskampioen is, zo ver voor op de aangeslagen concurrenten.

De teleurstellende vertoning kreeg de uitslag die het verdiende, 1-1, een resultaat waarmee de landstitel van PSV nog even werd uitgesteld – maar dat verloor zelf, later op zondag, uit met 3-1 van Telstar. De koele afrekening is dat Feyenoord, de nummer twee, drie punten voorsprong houdt op NEC (dat zondag eveneens gelijk speelde, 2-2 tegen Heerenveen) en vijf op Ajax. Met nog zes speelrondes te gaan, blijft de strijd om de belangrijke tweede plaats (en daarmee een direct Champions League-ticket) zo nog open liggen.

Maar dat is niet wat blijft hangen, na een middag waarop het voetbal zo armoedig en passief is. Zonder durf en amper creativiteit. Veel defensieve zekerheden zijn ingebouwd, waarschijnlijk met het idee om in elk geval niet te verliezen – wat dus ook lukte. De machteloosheid zet de eerste vijf minuten in – wat dan nog te verklaren valt door de nervositeit en opgepompte sfeer, met volop vuurwerk en dreunende hardstyle beats.

Neergang Sterling

Maar het onvermogen houdt vrijwel de hele wedstrijd aan. De twijfel in balbezit, zonder noemenswaardige druk van een tegenstander. De opening die niet wordt gezien, de opening die misschien ook niet wordt gecreëerd door ploeggenoten. Voetbal dat keer op keer vastloopt op onmacht, niet per se door sterk verdedigen.

Het is een aaneenschakeling van slordigheden en balverlies, gevoed door een gebrek aan klasse. Iets dat aanvaller Raheem Sterling, voormalig sterspeler van Liverpool, Manchester City, Chelsea en Arsenal, in zijn hoogtijdagen in overvloed had. Maar nu op 31-jarige leeftijd in zijn eerste Klassieker, is de neergang niet meer te negeren – nadat de kritiek de afgelopen weken al scherper was geworden.

„Je ziet Raheem steeds frisser worden”, zei Van Persie, die tot nu toe veel geduld heeft met de linksbuiten, afgelopen vrijdag. Maar zondag is het niet te zien. Zo simpel wordt hem in de openingsfase de bal afgepikt door Ajax-back Lucas Rosa. Even later gevolgd door een dieptepassje op Sterling, die de explosiviteit mist om er serieus voor te gaan. Hij houdt opeens op met sprinten. Zo traag, ogenschijnlijk.

Terwijl Feyenoord juist via de linkerzijde regelmatig de opening weet te vinden. Het is Jordan Bos, een 23-jarige onvermoeibare linksback uit Australië, die voor aanzienlijk meer dynamiek en gevaar zorgt op die flank. Het gefluit na weer een mislukte actie van Sterling klinkt steeds iets luider, tot zijn wissel kort na rust voor Leo Sauer.

Maar het is niet alleen Sterling. Steven Berghuis, een van de meest fijngevoelige Ajax-spelers, probeert een steekballetje op Rosa te geven in een beloftevolle situatie rechts voorin. Maar hij passt veel te hard en de bal rolt zo over de achterlijn. Ergens anders op het veld botsen teamgenoten zomaar tegen elkaar, in dit geval Ajax-verdedigers Youri Baas en Takehiro Tomiyasu.

Spelmaker Luciano Valente, samen met aanvaller Anis Hadj Moussa doorgaans de meest begaafde Feyenoord-speler, loopt zich herhaaldelijk vast. Terwijl eenvoudige oplossingen voor de hand lijken te liggen. Linksbuiten Mika Godts, bijna altijd de gevaarlijkste Ajax-aanvaller, is te lang onzichtbaar zeker gezien zijn tegenstander: de vaste Feyenoord-reserve Jordan Lotomba, normaal een bron van onrust, maar niet deze zondag. Als Godts even in kansrijke positie komt, schiet hij hoog over.

Hard klappen voor ingooi

Kenmerkend voor het spelniveau kan het moment zijn dat er hard wordt geklapt voor zomaar een ingooi in het voordeel van Feyenoord – op eigen helft nog wel. Of de inspeelpass van doelman Timon Wellenreuther op middenvelder Oussama Targhalline, die probeert de bal terug te kaatsen maar zomaar een hoekschop weggeeft. Of een beloftevolle Ajax-aanval kort voor rust, die Rosa opzet aan de rechterflank. Maar er is nauwelijks beweging. Rosa probeert op links te openen naar Godts maar doet dat zo onnauwkeurig – meters achter de linksbuiten – dat de bal over de zijlijn schiet. Godts vliegt er nog achteraan en landt zo in de dug-out van Ajax

Tussen al dit povere, minimalistische voetbal is daar acht minuten na rust uit het niets het moment van het frisse talent Sean Steur. De 18-jarige jongen uit Purmerend pikt een afgeslagen aanval op, krijgt zomaar een paar meter ruimte. Dan schiet hij schitterend, tussen verschillende Feyenoord-spelers door, hoog in de linkerhoek: 0-1.

In zijn eerste Klassieker in de Kuip lijkt hij niet te weten waar hij naartoe moet met zijn vreugde, hoewel hij niet anders gewend is: een jaar na zijn geboorte (hij is van januari 2008) ging het verbod op uitsupporters in de Klassieker in en dat houdt nog altijd stand.

Feyenoord heeft niet het vermogen om agressieve druk te ontwikkelen en Ajax uit elkaar te spelen. Het moet het hebben van een bevlieging of zomaar een gelukje.

Dat moment komt zes minuten voor tijd. Lotomba stormt richting de bal, wanneer Ajax-invaller Kian Fitz-Jim hem licht aantikt in het strafschopgebied. De videoarbiter roept scheidsrechter Danny Makkelie naar het scherm, de goaltune wordt per ongeluk al ingezet als hij naar de stip wijst. Even later gevolgd door een onberispelijke strafschop van Jakub Moder hoog in de rechterhoek (1-1).

Het was het beste dat Feyenoord deze zondag te bieden had.

Lees het hele artikel