Leve ‘de kattenkamer’!

Er zijn vertederende foto’s waarop mijn vrouw in het verpleeghuis een hondje op schoot heeft – een zwarte poedel. Het was het hondje van een verzorgster die het regelmatig meenam naar haar werk. Tot grote vreugde van mijn vrouw die het hondje vertroetelde alsof het haar eigen kind was.

Helaas, opeens ging het hondje thuis dood. We hielden dat in overleg met de verzorgster voor mijn vrouw geheim. Want waarom haar van streek maken met een mededeling die ze toch meteen zou vergeten?

Maar ook al heeft ze nooit meer naar het hondje gevraagd, toch is het jammer dat ze het moet missen. Steeds meer blijkt dat het contact met dieren een therapeutisch effect heeft op mensen met dementie. Het zou hun afleiding geven en minder onrustig en onzeker maken. Trouwens, onderzoek toont aan dat interactie met dieren ook op gezonde mensen die uitwerking kan hebben.    

Voor een verpleeghuis is het moeilijk in die behoefte te voorzien. Er kunnen  allerlei praktische problemen ontstaan met hygiëne en onrust in het gebouw. Daarom juich ik het moedige initiatief toe van woonzorgcentrum De Koperhorst in Amersfoort, waar ze twee jaar geleden begonnen zijn met een ‘kattenkamer’. Daarin leven drie katten overdag in een kamer die voor alle bewoners toegankelijk is. Ze kunnen de dieren aaien en met ze spelen. ,,Je kunt beter met hun praten dan met mensen’’, zegt een bewoonster in een filmpje. ’s Avonds mogen de katten zich vrijelijk door het gebouw  bewegen.

Voor mijn kat zou het ideaal zijn, want de halve dag opgesloten zitten met een NRC-columnist die zuchtend op zijn laptop zit te zwoegen, is ook niet alles.

Ik hoop dat mijn vrouw nog eens zo’n kattenkamer in haar eigen tehuis mag meemaken. Bij de opening zal ik aanwezig zijn om een voor die speciale gelegenheid geschreven column voor te lezen – als de katten er geen bezwaar tegen hebben dat de aandacht even van hen wordt afgeleid.

‘Je kunt beter met katten praten dan met mensen’

Ik kan me trouwens voorstellen dat katten in het algemeen enige kanttekeningen bij deze geriatrische ontwikkeling willen plaatsen. Want waarom zijn ze opeens zo welkom in het verpleeghuis, terwijl ze steeds meer geweerd worden uit de horeca en supermarkten? Ze mogen zich laten aaien door onze zieke oudjes, maar enig vertier in het café? Liever niet meer.

Er bestaan nog wel speciale kattencafés waar je met katten kunt omgaan, maar voor het gewone café en restaurant wordt het steeds moeilijker om katten te houden. De tijd dat je lacherig met de kat kon stoeien terwijl je aan een tafeltje op je  afspraak zat te wachten, lijkt voorbij. De Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit verbiedt katten in ruimten waar voedsel wordt bereid. Op zichzelf begrijpelijk, maar wie profiteren ervan? De muizen. Vorig jaar moest de NVWA 75 zaken met spoed sluiten vanwege gevaar voor de volksgezondheid door muizen.

De kat die driemaal (soms vijfmaal) daags braaf zijn kattenbak bestijgt, moet wijken voor een vies diertje dat piest en poept waar het hem/haar uitkomt. Het is geen schreeuwend onrecht, maar het miauwt wel.