Oog in oog met een wolf

Wolf en mens naderen elkaar steeds meer, het was wachten op het moment dat een bekende oog in oog zou staan met een wolf. Gisteren was het dan zo ver. Een oude buurvrouw van mijn moeder mailde een foto van een wolf in de tuin van een verzorgingstehuis waar mijn moeder zeer korte tijd verbleef. Ze had er een briefje bij gedaan met de tekst: „Stel dat Paula nog leefde, dan was ze nu misschien wel aangevreten.”

Mijn moeder is inmiddels twee jaar dood, de tijd is schijnbaar daar om er relativerend over te doen. Ik weet niet of het waar is dat de wolf een eventueel gevecht met mijn moeder zou hebben overleefd, voor hetzelfde geld had ze een gebaksvorkje in een van zijn ogen gestoken, ze heeft mij daar ook ooit mee geprikt en ik ben haar zoon.

Er kwam wel een herinnering boven. Het was in de begintijd van de coronapandemie, de bewoners van het tehuis aten in de tuin. Er was een muzikante die op een cello tokkelde en een zingende dirigente.

Mijn moeder luisterde met tegenzin, ze vond de afstand tot haar medepatiënten prima. De vrouw naast zwierde wild met haar armen. Opeens was er een verpleegster met een pannetje knakworsten. Er waren daar altijd knakworsten met de lunch. Altijd huismerk ook. Het lied Aan de Amsterdamse grachten werd ingezet. Mijn moeder stond op, begon luidkeels mee te zingen en tikte de pan knakworsten uit de handen van de verpleegster. Daarna kropen ze allemaal over de grond om de knakworsten op te rapen. Toen de verzorgster ze allemaal had, zei ze: „Ik ga ze afspoelen op het toilet. Dan kunnen we ze nog gewoon eten.”

Ze ging de knakworsten afspoelen. Toen ze terugkwam, ging ze rond met een bord. Mijn moeder weigerde een knakworst. De verzorgster stopte er een in haar mond. Het duurde lang voor ze erop ging kauwen.

Ik sluit niet uit dat ze een eventueel bezoek van een wolf destijds helemaal niet erg had gevonden.