Tegen de verstikkende dominantie van Pogacar valt niets te doen – hoe graag Vingegaard ook gelooft dat het niet zo is

Op twee kilometer onder de top van de Tourmalet is het gedaan met de spanning in de Tour de France. In de zesde etappe, afgelopen donderdag van Pau naar het bergdorp Gavarnie-Gèdre in de Pyreneeën, was Tadej Pogacar drie kilometer eerder gedemarreerd. Weg was hij, maar zijn rivaal Jonas Vingegaard weet de achterstand te beperken. Acht seconden, tien seconden. Slechts zeventig meter bedraagt het gat. Manmoedig trapt Vingegaard door.

En dan, met nog twee kilometer te gaan, breekt hij. Pogacar begint uit te lopen. Vijftien seconden. Twintig seconden. Bovenop de Tourmalet bedraagt zijn voorsprong een halve minuut. In de afdaling pakt Pogacar er nog eens dertig seconden bij. Bij de aankomst in Gavarnie-Gèdre is het verschil opgelopen 2 minuut en 42 seconden. Achter de finish ziet Vingegaard het verschil op het uitslagenbord, leunt over zijn stuur en weet: ik ben geklopt.

Er is veel gebeurd in de eerste week van de Tour de France. Een ploegentijdrit nieuwe stijl in Barcelona. Twee opeenvolgende sprintzeges van de Belg Tim Merlier. Een Noorse geletruidrager die moest afstappen wegens een ongelukkige val in een afdaling. Een prachtige ritzege van Mathieu van der Poel. En dat allemaal in de verzengende hitte, waardoor het water niet is aan te slepen in het peloton.

Toch was er één moment dat boven alles uitstak: Pogacars aanval op de Tourmalet. Die leverde een zege op die, hoe indrukwekkend ook, in één keer alle zuurstof uit de Tour haalde. Na etappe zes staat de winnaar van deze editie in feite al vast: alleen een val of ziekte kan Pogacar nog afhouden van de gele trui in Parijs. Wat resteert, is de strijd om plek twee – misschien wel alleen die om plek drie.

Andere aanpak

Hoe dat kan? Bij Vingegaards ploeg Visma-Lease a Bike lijken ze het ook niet weten. Na de afgetekende zege van Pogacar op hun kopman in 2025 (4 minuut 24 in Parijs) koos de ploeg dit seizoen voor een andere aanpak. Vingegaard reed – en won – de Giro d’Italia. Dat gaf hem zelfvertrouwen: bij Tourstart in Barcelona oogde hij vrolijk en ontspannen. „Ik heb meer plezier in het fietsen. Mentaal gezien gaat het uitstekend met me.”

Qua training was er ook een nieuwe benadering. Waar hij voor de Tour van vorig jaar explosiever was om Pogacars versnellingen bergop te kunnen volgen, woog hij in Barcelona juist een paar kilo minder dan in de Giro – om juist op de langere beklimmingen stand te kunnen houden. De tactiek zou zijn: Pogacar laten demarreren, vervolgens het eigen ritme vinden en proberen terug te keren.

Een andere jarenlange houvast bij Visma: de voorsprong op het gebied van tactiek. Dankzij slim ploegenspel en teamdiscipline wist Vingegaard in 2022 en 2023 de sterkere Pogacar in de Tour te verslaan. Die denkkracht is er nog steeds, zo bleek meteen bij de eerste etappe in Barcelona: dankzij een gewaagd plan won Visma de ploegentijdrit – en had Vingegaard na dag één de gele trui om zijn schouders.

Maar al tijdens de tweede etappe bleek dat een slimme tactiek niet genoeg is. Pogacar toonde zijn kracht door demonstratief zijn teamgenoot Isaac del Toro te laten winnen. Vier dagen later ging Vingegaards andere troef aan gruzelementen op de Tourmalet: standhouden en terugkeren op een lange beklimming zat er niet in.

Onbeperkte stroom oliedollars

De conclusie na een week Tour is ontnuchterend voor alle wielerfans die hoopten op een spannende strijd: Pogacar is simpelweg te goed. De zwakte die hij in de Tours van 2022 en 2023 nog toonde – gevoelig voor een combinatie van hitte, lange beklimmingen en stapeling van vermoeidheid – wist hij twee jaar geleden te repareren. Sindsdien is hij ieder seizoen, hoe ongelooflijk het ook klinkt, sterker en beter gaan rijden – en het einde lijkt nog niet in zicht.

Daarnaast is Pogacars ploeg UAE Emirates verreweg het rijkste team van het peloton. Met een onbeperkte stroom oliedollars uit de Golf verhielpen Pogacar en zijn ploegleiders de afgelopen jaren hun achterstand op Visma in trainingsleer, materiaal en voedingsstrategie – en werd een team gesmeed met louter ijzersterke renners.

De UAE-ploeg vooraan in het peloton in rit 5.

Foto Gonzalo Fuentes/Reuters

Hóe dominant UAE is, werd duidelijk in de derde etappe naar Les Angles. Een kopgroep van vijfendertig man waarvan iedereen verwachtte dat hij de zegen zou krijgen, werd zonder scrupules bijgehaald toen Pogacar besloot dat hij zelf wilde winnen – en zijn mannen op kop van het peloton zette. Waarom? Gewoon omdat het kon, aldus een lachende Pogacar na afloop. „We houden van koersen. En we zijn hier om te rijden voor overwinningen.”

Kansen die nog gaan komen

Pogacar is zeker niet de eerste renner die jaren achtereen de Tour de France naar zijn hand zet. Maar zijn hegemonie – en die van zijn ploeg – is veel verstikkender dan bij eerdere patrons als Indurain, Armstrong en Froome. Die richtten zich vrijwel uitsluitend op de Tour en lieten hun concurrenten de rest van het jaar strijden om de andere prijzen. Pogacar niet. Hij wint ook voorjaarsklassiekers (Milaan-Sanremo, Ronde van Vlaanderen), najaarsklassiekers (Ronde van Lombardije) en het WK op de weg – en dan ook nog vaak met absurd lange solovluchten

Bij Visma houden ze de moed erin. Na de dreun op de Tourmalet spraken zowel Vingegaard als zijn ploegleider Marc Reef bezwerende zinnen over een Tour die nog niet voorbij is, kansen die nog gaan komen en benen die beter worden. Na de achtste etappe op zaterdag, een sprintersrit naar Bergerac, plaatste de ploeg een bijna aandoenlijk citaat van Reef op de eigen site: „De mannen hebben Jonas vandaag allemaal goed ondersteund.”

Diep van binnen zullen ze beter weten. Ook dit jaar is Pogacar onverslaanbaar – en daar valt niets tegen te doen.